อรอนงค์มองหน้าเมษาที่นั่งอยู่ข้างๆ สายตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล แต่ก็มีความหวังริบหรี่แฝงอยู่ เขาเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน การได้ติดต่อกับอดีตหุ้นส่วนของ ‘เงา’ ถือเป็นโอกาสครั้งสำคัญ แต่มันก็มีความเสี่ยงสูงลิบเช่นกัน “คุณแน่ใจเหรอคะ อรอนงค์” เมษาถามเสียงเบา “เราจะเชื่อใจคนที่เราไม่เคยรู้จักได้ยังไง” “ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน” อรอนงค์ตอบตรงๆ “แต่เขาบอกว่ารู้ที่อยู่ของสมุดบัญชี และเขาสามารถช่วยลลิตาได้ นั่นคือสิ่งที่เราต้องการมากที่สุดตอนนี้” “แต่ถ้ามันเป็นกับดักล่ะคะ” “ผมคิดเผื่อเรื่องนั้นไว้แล้ว” อรอนงค์กล่าว “ถ้าเขาเข้ามาหาเรา เราจะจับตาดูเขาให้ดีที่สุด ถ้ามีวี่แววไม่น่าไว้วางใจ เราจะถอนตัวทันที” “แล้วเราจะนัดเจอเขาที่ไหนคะ” “เขาบอกว่าให้เราไปที่ท่าเรือร้างแห่งหนึ่งทางตอนใต้ของเมือง” อรอนงค์บอก “ที่นั่นเป็นที่ที่ไม่มีใครไปบ่อยๆ และน่าจะปลอดภัยพอสมควร” “ท่าเรือร้าง...” เมษากลืนน้ำลาย “ฟังดูไม่ค่อยปลอดภัยเลยค่ะ” “ผมรู้” อรอนงค์พยักหน้า “แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ถ้าเราอยากได้สมุดบัญชีคืนมา และช่วยลลิตาออกมา” เสียงจากอุปกรณ์สื่อสารดังขึ้นอีกครั้ง ชายคนนั้นยังคงรอคำตอบ “ผมต้องตัดสินใจเดี๋ยวนี้” อรอนงค์บอกเมษา “คุณคิดว่าไง” เมษามองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ทั้งหมด “ถ้าการร่วมมือกับเขา จะทำให้เรามีโอกาสมากขึ้น ฉันก็พร้อมค่ะ” “ดี” อรอนงค์หันกลับมาทางอุปกรณ์สื่อสาร “ผมตกลง” “ดีมาก” เสียงทุ้มลึกตอบรับ “ผมจะส่งพิกัด GPS ไปให้คุณ เดี๋ยวนี้ แล้วเจอกัน” สัญญาณขาดหายไป อรอนงค์ถอนหายใจยาว เขาปิดอุปกรณ์สื่อสารและหันไปหาเมษา “ไปเตรียมตัวกันเถอะ” เขาบอก “เราต้องไปท่าเรือร้างนั่น” “ค่ะ” เมษาตอบรับ แม้ในใจจะยังเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่แน่นอน อรอนงค์และเมษาเดินทางไปยังท่าเรือร้างตามพิกัดที่ได้รับ การเดินทางใช้เวลาพอสมควร ทิวทัศน์สองข้างทางค่อยๆ เปลี่ยนจากความเจริญของเมืองหลวง สู่ความเงียบสงัดของพื้นที่ชายฝั่งทะเล ชายหาดที่เคยคึกคัก บัดนี้เหลือเพียงความเวิ้งว้างและเงียบเหงา เมื่อมาถึงท่าเรือร้าง อรอนงค์จอดรถห่างจากบริเวณที่กำหนดไว้เล็กน้อย เขาและเมษาลงจากรถอย่างเงียบเชียบ สอดส่ายสายตาสำรวจไปรอบๆ “ดูเหมือนจะไม่มีใคร” เมษาพึมพำ “อย่าเพิ่งประมาท” อรอนงค์เตือน “เรายังไม่เห็นหน้าเขา” ทั้งสองเดินเข้าไปใกล้บริเวณท่าเรือที่เก่าแก่ ผุพัง มีเศษซากปรักหักพังกระจัดกระจายอยู่ทั่ว โครงเหล็กที่ขึ้นสนิมโผล่พ้นน้ำทะเลที่สงบนิ่ง แสงแดดยามบ่ายแก่ๆ สาดส่องลงมา ทำให้เกิดเงาทอดยาว บรรยากาศโดยรวมดูวังเวงอย่างบอกไม่ถูก ขณะที่พวกเขากำลังเดินสำรวจ เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ทั้งสองหันขวับไปมอง ชายร่างสูงในชุดสูทสีเข้ม ยืนนิ่งอยู่ไม่ห่างจากพวกเขามากนัก ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวที่กำลังจับจ้องเหยื่อ “คุณอรอนงค์สินะ” ชายคนนั้นเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยอำนาจ “ใช่ครับ” อรอนงค์ตอบ “และคุณคือ...” “เรียกผมว่า ‘ซัน’ ก็พอ” ชายคนนั้นแนะนำตัว “ผมยินดีที่ได้พบคุณ” “เช่นกันครับ” อรอนงค์กล่าว “คุณบอกว่าคุณมีข้อมูลเกี่ยวกับสมุดบัญชี” “ถูกต้อง” ซันพยักหน้า “และผมก็รู้ว่าสมุดบัญชีอยู่ที่ไหน” “ที่ไหนครับ” อรอนงค์เร่งถาม “มันถูกเก็บไว้อย่างดีในที่ที่ไม่มีใครคาดถึง” ซันตอบ “แต่ผมจะบอกคุณก็ต่อเมื่อคุณตกลงที่จะร่วมมือกับผมอย่างเต็มที่” “เราจะร่วมมือ” เมษาแทรกขึ้น “แต่คุณต้องช่วยลลิตาด้วย” ซันหันไปมองเมษา แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่ยากจะคาดเดา “ผมจะช่วยเธอ” เขากล่าว “แต่คุณต้องเชื่อใจผม” “เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว” อรอนงค์กล่าว “บอกมาเลยว่าคุณต้องการอะไร” “ผมต้องการให้คุณช่วยผมในการเข้าไปเอาสมุดบัญชีออกมา” ซันอธิบาย “ระบบรักษาความปลอดภัยที่นั่นซับซ้อนมาก ผมไม่สามารถทำคนเดียวได้” “ระบบรักษาความปลอดภัยที่ไหน” อรอนงค์ถาม “มันคือคลังลับใต้ดินที่อยู่ภายใต้การควบคุมของ ‘เงา’ โดยตรง” ซันตอบ “เป็นที่ที่พวกเขาเก็บของมีค่าและข้อมูลสำคัญทั้งหมด” “คุณเคยเข้าไปที่นั่นมาก่อน?” อรอนงค์ถาม “ผมเคยเป็นส่วนหนึ่งของ ‘เงา’” ซันย้ำ “ผมรู้โครงสร้างและระบบรักษาความปลอดภัยของพวกเขาเป็นอย่างดี” “แล้วเราจะเข้าไปที่นั่นได้อย่างไร” อรอนงค์ถามต่อ “ผมมีแผน” ซันกล่าว “แต่ต้องอาศัยความสามารถของคุณในการเจาะระบบ และความสามารถในการต่อสู้ของคุณ” อรอนงค์มองไปที่เมษา ทั้งสองสบตากัน พวกเขาต้องตัดสินใจครั้งสำคัญ “คุณจะพาเราไปที่นั่นเมื่อไหร่” อรอนงค์ถาม “เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้” ซันตอบ “แต่เราต้องเตรียมตัวให้พร้อมก่อน” “เตรียมตัวอย่างไร” “เราต้องหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับสถานที่นั้น” ซันอธิบาย “และเราต้องเตรียมอุปกรณ์ที่จำเป็น” “ผมพร้อม” อรอนงค์กล่าว “บอกมาเลยว่าเราต้องทำอะไรบ้าง” ซันยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ดูไม่เป็นมิตรนัก “ดีมาก” เขากล่าว “คุณจะไม่ผิดหวัง” เขายื่นมือข้างหนึ่งออกมา “ตกลงตามนี้นะ” อรอนงค์ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะจับมือกับซัน “ตกลง” เมษายังคงมองซันด้วยความไม่ไว้วางใจ แต่เธอก็รู้ว่านี่คือโอกาสเดียวที่พวกเขาจะมี “ตอนนี้” ซันกล่าว “เราต้องรีบไปแล้ว” “ไปไหน” อรอนงค์ถาม “ไปที่ที่ปลอดภัยที่สุด” ซันตอบ “ที่ที่ผมสามารถอธิบายแผนทั้งหมดให้คุณฟังได้โดยไม่มีใครมารบกวน” “แล้วลลิตา...?” เมษาถามด้วยความเป็นห่วง “ผมมีคนดูแลเธออยู่” ซันตอบ “เธอจะปลอดภัยจนกว่าเราจะภารกิจสำเร็จ” อรอนงค์มองหน้าเมษาอีกครั้ง “เราไปกันเถอะ” เขากล่าว ทั้งสามคนเดินไปที่รถของอรอนงค์ ซันขึ้นไปนั่งด้านหน้าข้างคนขับ ส่วนอรอนงค์และเมษานั่งอยู่ด้านหลัง “เราจะไปที่ไหน” อรอนงค์ถามอีกครั้ง “ไปที่บ้านพักลับของผม” ซันตอบ “ที่นั่นเราจะปลอดภัย และผมจะอธิบายทุกอย่างให้คุณฟัง” รถเคลื่อนตัวออกจากท่าเรือร้าง ทิ้งไว้เพียงความเงียบเหงาและปริศนาที่รอการคลี่คลาย อรอนงค์รู้สึกได้ถึงความกดดันที่เพิ่มสูงขึ้นทุกขณะ เขารู้ดีว่า การตัดสินใจครั้งนี้ จะนำพาเขาและเมษาไปสู่อันตรายที่ใหญ่หลวงยิ่งกว่าเดิม