"จับอันโตนิโอไป?" มาร์โคทวนคำพูดของซัลวาตอเร่อย่างไม่เชื่อหู "ไปที่ไหน?" ซัลวาตอเร่พยายามลุกขึ้นยืน แต่ก็ทรุดลงไปอีกครั้ง เขาพยุงตัวกับผนังอย่างอ่อนแรง "ฉันไม่รู้... พวกมันพาเขาไปที่ไหน... ฉันเห็นแค่... เห็นแค่รถตู้สีดำสองคัน..." พลอยไพลินรีบเข้าไปประคองซัลวาตอเร่ "คุณบาดเจ็บหนักมาก เราต้องหาทางรักษาคุณก่อน" "ไม่... ไม่ต้องห่วงฉัน" ซัลวาตอเร่พูดเสียงหอบ "พวกนายต้องรีบไปช่วยอันโตนิโอ... ฉันรู้ว่าอาร์มันโดต้องการอะไรจากเขา" "อะไร?" มาร์โคถามด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ "ข้อมูล... จากสมุดบันทึก" ซัลวาตอเร่ตอบ "อาร์มันโดเชื่อว่าอันโตนิโอมีสำเนาสมุดบันทึกทั้งหมดที่ซัลวาตอเร่แอบเอาออกมา" มาร์โคขมวดคิ้ว "แต่ข้อมูลนั้นอยู่ที่พลอยไพลินแล้ว" "อาร์มันโดไม่รู้เรื่องนั้น" ซัลวาตอเร่กล่าว "เขาคิดว่าอันโตนิโอคือคนที่ถือข้อมูลสำคัญไว้ เขาเลยจับอันโตนิโอไปเพื่อบังคับเอาข้อมูลนั้นออกมา" "แสดงว่าพวกเรายังปลอดภัย" พลอยไพลินกล่าวอย่างโล่งอก แต่ก็ยังคงกังวลถึงอันโตนิโอ "แต่เราต้องช่วยอันโตนิโอให้ได้" "เราจะทำ" มาร์โคยืนยัน "แต่เราจะหาเบาะแสของรถตู้คันนั้นได้ยังไง?" "ฉัน... ฉันเห็นมัน" ซัลวาตอเร่ชี้ไปที่พื้น "ตอนที่ฉันพยายามจะหนี... ฉันเห็นเลขทะเบียนบางส่วน..." มาร์โครีบก้มลงไปดู เขาเห็นรอยยางรถยนต์ที่ทิ้งคราบไว้บนพื้น และมีเศษกระจกบางส่วนที่น่าจะมาจากรถตู้คันนั้น "แค่เลขทะเบียนบางส่วน... อาจจะไม่พอ" มาร์โคกล่าว "ฉันจะลองติดต่อคนของฉัน" พลอยไพลินพูด "บางทีพวกเขาอาจจะช่วยตรวจสอบเบาะแสจากกล้องวงจรปิดบริเวณนี้ได้" "ดี" มาร์โคเห็นด้วย "ซัลวาตอเร่ คุณจะอยู่ที่นี่กับเราก่อน เราจะพาคุณไปหาที่ปลอดภัยหลังจากที่เราช่วยอันโตนิโอได้" "ขอบคุณ" ซัลวาตอเร่ตอบอย่างอ่อนแรง "ฉัน... ฉันขอโทษที่ทำให้พวกนายเดือดร้อน" "ไม่เป็นไร" มาร์โคปลอบ "ตอนนี้เราต้องร่วมมือกัน" หลังจากนั้นไม่นาน พลอยไพลินก็ได้รับการติดต่อกลับจากทีมของเธอ "ฉันได้ข้อมูลมาแล้ว! มีกล้องวงจรปิดที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากคฤหาสน์ เราเห็นรถตู้สีดำสองคันวิ่งออกไป และได้เลขทะเบียนมาเกือบครบถ้วนแล้ว" "เยี่ยมมาก!" มาร์โคกล่าว "ส่งข้อมูลมาให้ฉันเดี๋ยวนี้" พลอยไพลินส่งข้อมูลให้มาร์โค มาร์โคใช้โทรศัพท์มือถือของเขาตรวจสอบข้อมูลอย่างรวดเร็ว "เลขทะเบียนนี้... มันนำไปสู่โกดังร้างแห่งหนึ่งที่อยู่นอกเมือง!" "เราต้องไปที่นั่นเดี๋ยวนี้!" อันโตนิโอพูดด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น "แต่เรามีซัลวาตอเร่ที่บาดเจ็บอยู่" พลอยไพลินกล่าว "เราจะจัดการให้เขา" มาร์โคตอบ "เราจะพาเขาไปที่ปลอดภัยก่อน แล้วค่อยไปที่โกดังนั่น" มาร์โคติดต่อคนของเขาให้มารับตัวซัลวาตอเร่ไปรักษา ขณะเดียวกันก็เตรียมอาวุธและวางแผนการบุกเข้าไปในโกดังร้าง "นี่อาจจะเป็นเดิมพันครั้งสุดท้ายของเรา" มาร์โคกล่าวกับพลอยไพลินและอันโตนิโอ "ถ้าเราจัดการอาร์มันโดได้ ทุกอย่างก็จะจบลง" "เราจะทำสำเร็จ" อันโตนิโอพูดด้วยความมุ่งมั่น "เราต้องทำ" พลอยไพลินเสริม "เพื่ออันโตนิโอ และเพื่อทุกคนที่ต้องทนทุกข์จากเงาพิษของเขา" ทั้งสามคนขึ้นรถและมุ่งหน้าไปยังโกดังร้างแห่งนั้น บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความหวัง พวกเขารู้ดีว่าอันตรายกำลังรออยู่ แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เมื่อรถมาถึงบริเวณโกดังร้าง พวกเขาเห็นรถตู้สีดำสองคันจอดอยู่หน้าทางเข้า "พวกเขาอยู่ที่นี่แน่ๆ" มาร์โคกล่าว "อันโตนิโอ พลอยไพลิน เราต้องเข้าไปอย่างระมัดระวัง" ทั้งสามคนลงจากรถอย่างเงียบเชียบ พวกเขาค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้โกดัง โดยใช้ที่กำบังต่างๆ เพื่อซ่อนตัว "ฉันจะเข้าไปดูลาดเลา" อันโตนิโออาสา "ไม่" มาร์โคห้าม "นายเพิ่งจะฟื้นไข้ นายรออยู่ที่นี่ ฉันกับพลอยไพลินจะเข้าไปเอง" "แต่..." อันโตนิโอคัดค้าน "ไม่เถียง" มาร์โคตัดบท "เรารู้ว่าอาร์มันโดต้องการอะไรจากอันโตนิโอ เขาคงไม่ทำอันตรายอันโตนิโอจนกว่าจะได้ข้อมูลนั้นมา" มาร์โคและพลอยไพลินค่อยๆ ลอบเข้าไปในโกดัง เสียงปืนดังขึ้นเป็นระยะๆ จากภายใน แสดงว่ามีการต่อสู้เกิดขึ้นแล้ว "ดูเหมือนว่าที่นี่จะไม่ได้มีแค่อาร์มันโด" พลอยไพลินกระซิบ "ไม่ว่าจะมีใครก็ตาม" มาร์โคตอบ "เราต้องเข้าไปช่วยอันโตนิโอ" พวกเขาผลักประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้หัวใจของมาร์โคหล่นวูบ! อันโตนิโอถูกจับมัดติดกับเก้าอี้อยู่กลางห้อง ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคืออาร์มันโด ใบหน้าของอาร์มันโดดูสงบนิ่ง แต่แววตาของเขาเต็มไปด้วยความอำมหิต "ยินดีต้อนรับ มาร์โค" อาร์มันโดยิ้มกว้าง "ฉันรอคอยการมาของนายเสมอ" ข้างกายของอาร์มันโด คือ ซัลวาตอเร่ ที่ยืนอยู่ท่าทางไม่เต็มใจนัก "ซัลวาตอเร่!" มาร์โคตะโกนถามด้วยความไม่เข้าใจ "นี่มันอะไรกัน!" "ฉัน... ฉันขอโทษ" ซัลวาตอเร่กล่าวเสียงแผ่วเบา "อาร์มันโด... เขาขู่... เขาขู่จะทำร้ายครอบครัวของฉัน" "ไร้สาระ" อาร์มันโดหัวเราะ "แกแค่กลัวอำนาจของฉันต่างหาก" "แล้วอันโตนิโอ?" พลอยไพลินถาม "เขาเป็นแค่ของเล่นของฉัน" อาร์มันโดกล่าว "ของเล่นที่จะทำให้ฉันได้ในสิ่งที่ต้องการ" "แกไม่มีทางได้อะไรจากเราไปทั้งนั้น!" มาร์โคประกาศกร้าว "อย่างนั้นเหรอ?" อาร์มันโดเลิกคิ้ว "ลองดูสิ" ทันใดนั้น กลุ่มคนชุดดำจำนวนมากก็ปรากฏตัวขึ้นจากทั่วทุกมุมของโกดัง พวกเขาล้อมกรอบมาร์โคและพลอยไพลินเอาไว้ "นี่คือจุดจบของพวกแกแล้ว มาร์โค" อาร์มันโดกล่าว "ยินดีต้อนรับสู่โลกแห่งเงามืดที่แท้จริง"