"โกดังร้างแห่งหนึ่งที่อยู่นอกเมือง!" มาร์โคตอกย้ำชื่อสถานที่ที่ได้จากข้อมูลเลขทะเบียนรถยนต์ที่พลอยไพลินส่งมาให้ "นั่นคือที่ที่พวกมันพาอันโตนิโอไปแน่" ใบหน้าของพลอยไพลินฉายแววเคร่งเครียด "เราต้องรีบไปที่นั่นก่อนที่อาร์มันโดจะทำอะไรอันโตนิโอไปมากกว่านี้" "ซัลวาตอเร่ คุณจะอยู่ที่นี่กับพวกเราก่อน" มาร์โคหันไปพูดกับซัลวาตอเร่ที่นั่งพิงผนัง ร่างกายยังคงอ่อนแรงจากการบาดเจ็บ "เราจะจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด" ซัลวาตอเร่พยักหน้าเบาๆ "ฉันเชื่อใจพวกนาย... พาอันโตนิโอออกมาให้ได้" มาร์โคไม่รอช้า เขาหันไปสั่งลูกน้องคนสนิทที่รออยู่ด้านนอก "เตรียมรถให้พร้อม เราจะไปที่นั่นทันที" ไม่นานรถยนต์สองคันก็เคลื่อนตัวออกจากจุดที่หลบภัยชั่วคราว มุ่งหน้าไปยังโกดังร้างนอกเมืองที่ได้เบาะแสมา ท่ามกลางความมืดมิดของรัตติกาล มีเพียงแสงไฟหน้ารถที่สาดส่องไปตามทาง บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยความตึงเครียดและความกังวล "คุณคิดว่าอาร์มันโดจะทำอะไรอันโตนิโอ?" พลอยไพลินถามขึ้นมา ทำลายความเงียบที่ปกคลุมอยู่ มาร์โคกำพวงมาลัยแน่น "เขาต้องการข้อมูลจากสมุดบันทึก ถ้าอันโตนิโอไม่ให้ เขาก็คงไม่ปล่อยอันโตนิโอไปง่ายๆ" "แต่ข้อมูลทั้งหมดอยู่ที่ฉันแล้ว" พลอยไพลินพูดเสียงหนักแน่น "ถ้าอาร์มันโดได้ข้อมูลไป มันก็ยิ่งอันตราย" "นั่นคือสิ่งที่เราต้องหยุดยั้ง" มาร์โคตอบ "เราต้องเข้าไปให้เร็วที่สุด" "เราจะบุกเข้าไปเลยหรือ?" พลอยไพลินถาม "โดยที่ยังไม่รู้ว่าข้างในมีกำลังคนเท่าไหร่" "เราไม่มีเวลาให้กับการวางแผนที่ซับซ้อนแล้ว" มาร์โคกล่าว "เราต้องเสี่ยง" "แล้วซัลวาตอเร่ล่ะ?" พลอยไพลินถามต่อ "เขาจะปลอดภัยจริงหรือ?" "ผมได้จัดคนของเราไปดูแลซัลวาตอเร่แล้ว" มาร์โคตอบ "พวกเขาจะพาซัลวาตอเร่ไปยังที่ปลอดภัยที่สุดหลังจากที่เราจัดการเรื่องนี้เสร็จ" การเดินทางไปยังโกดังร้างใช้เวลาไม่นานนัก รถทั้งสองคันค่อยๆ ชะลอความเร็วลง เมื่อเข้าใกล้เป้าหมาย ภาพของโกดังเก่าแก่ขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืดก็ปรากฏขึ้น มันถูกปกคลุมไปด้วยความรกร้างและเงาของต้นไม้ใหญ่ที่ดูน่าขนลุก "ที่นี่แหละ" มาร์โคเอ่ยขึ้น "ดูเหมือนจะไม่มีการป้องกันภายนอกที่แน่นหนา" "แต่อาจจะมีซ่อนอยู่ข้างใน" อันโตนิโอเสริม มือของเขากำแน่นอยู่ที่ด้ามปืนที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อ "อาร์มันโดไม่เคยประมาท" มาร์โคสั่งให้ลูกน้องจอดรถห่างจากโกดังพอสมควร พวกเขาลงจากรถอย่างเงียบเชียบ พร้อมอาวุธที่เตรียมพร้อม "พลอยไพลิน คุณรออยู่ในรถ ปลอดภัยที่สุด" มาร์โคสั่ง "ไม่ได้ค่ะ" พลอยไพลินปฏิเสธทันที "ฉันจะไปด้วย ฉันต้องเห็นอันโตนิโอปลอดภัย" "แต่..." มาร์โคต้องการจะทักท้วง "ฉันขอร้องค่ะมาร์โค" พลอยไพลินมองเข้าไปในดวงตาของมาร์โคด้วยความมุ่งมั่น "ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำอันตรายอันโตนิโอเด็ดขาด" มาร์โคถอนหายใจเบาๆ เขารู้ว่าการห้ามพลอยไพลินนั้นไร้ประโยชน์ "ก็ได้ แต่คุณต้องทำตามคำสั่งของผมทุกอย่าง ห้ามแยกจากผมเด็ดขาด" "แน่นอนค่ะ" พลอยไพลินตอบรับ ทั้งสามคนเดินเท้าเข้าไปใกล้โกดังอย่างระมัดระวัง เสียงก้อนกรวดแตกละเอียดใต้ฝ่าเท้าดังขึ้นเบาๆ ในความเงียบ "ฉันได้ยินเสียงคน" มาร์โคกระซิบ "น่าจะอยู่ข้างใน" มาร์โคส่งสัญญาณให้ลูกน้องสองคนแอบเข้าไปสอดแนมทางด้านข้างของอาคาร ส่วนเขาและพลอยไพลินพร้อมลูกน้องอีกสองคนค่อยๆ เดินเข้าไปทางประตูหน้าซึ่งดูเหมือนจะถูกงัดแงะเปิดไว้เล็กน้อย เมื่อก้าวเท้าเข้าไปในโกดังกลิ่นอับชื้นและฝุ่นคละคลุ้งเข้าจมูก แสงไฟสลัวๆ จากหลอดไฟเก่าๆ ส่องสว่างไปทั่วบริเวณ มีเพียงกล่องกระดาษลังเก่าๆ กองกระจัดกระจาย และเครื่องจักรที่ถูกคลุมด้วยผ้าใบ "อันโตนิโอ!" มาร์โคเรียกชื่อเพื่อนเสียงเบา ไม่มีเสียงตอบรับ แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังมาจากด้านในลึกเข้าไป มาร์โคชักปืนขึ้นประทับทันที พลอยไพลินยืนนิ่งอยู่ข้างๆ มือของเธอเองก็คว้าปืนที่ซ่อนไว้ออกมา "หยุดอยู่ตรงนั้น!" มาร์โคตะโกน ร่างของชายหลายคนปรากฏขึ้นจากเงามืด พวกเขามีอาวุธครบมือ และหนึ่งในนั้นคืออาร์มันโดที่ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มลูกน้อง ใบหน้าของเขาฉายแววยิ้มเหี้ยมเกรียม "คิดว่าจะมาช่วยเพื่อนได้ทันหรือไง มาร์โค?" อาร์มันโดกล่าวเยาะเย้ย "สายเกินไปแล้ว" "ปล่อยอันโตนิโอเดี๋ยวนี้ อาร์มันโด!" มาร์โคตะคอก "ปล่อยเหรอ?" อาร์มันโดหัวเราะ "มันยังให้ข้อมูลที่ฉันต้องการไม่ครบถ้วนเลย" พลอยไพลินมองเห็นร่างของอันโตนิโอถูกมัดติดกับเก้าอี้อยู่ไม่ไกลจากอาร์มันโด แม้จะถูกทำร้ายมาบ้าง แต่เขาก็ยังคงยืนหยัดสู้ "แกมันอันธพาล!" พลอยไพลินแผดเสียง "หึ... ผู้หญิงปากดี" อาร์มันโดมองพลอยไพลินด้วยสายตาดูถูก "นึกว่าใคร ที่แท้ก็คือ... พลอยไพลิน นักธุรกิจสาวผู้ทรงอิทธิพลนี่เอง" พลอยไพลินชะงัก เธอไม่คิดว่าอาร์มันโดจะรู้จักตัวตนที่แท้จริงของเธอ "แก... รู้ได้ยังไง?" พลอยไพลินถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "พวกเราสืบหามานานแล้ว ว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังการล้มล้างธุรกิจของลอเรนโซ" อาร์มันโดกล่าว "และในที่สุด เราก็เจอตัว" มาร์โคหันมองพลอยไพลินด้วยความแปลกใจ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะซักถาม เขาต้องช่วยอันโตนิโอก่อน "ฉันไม่สนว่าแกจะรู้เรื่องอะไร" มาร์โคกล่าว "แต่แกต้องปล่อยอันโตนิโอ" "ไม่ยอม" อาร์มันโดส่ายหน้า "ถ้าไม่ได้ข้อมูลที่ฉันต้องการ ฉันจะฆ่าพวกแกทุกคนทิ้งซะ" ทันใดนั้น เสียงปืนก็ดังสนั่นขึ้น!