ป่าละเมาะข้างทางที่มาร์โคอาศัยเป็นที่กำบังนั้นรกทึบจนแทบมองไม่เห็นทาง เขาหอบหายใจอย่างแรง รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่สีข้างจากการกระแทกกับกิ่งไม้และหนามแหลมคม เสียงปืนจากด้านหลังค่อยๆ เงียบลง กลายเป็นเสียงฝีเท้าที่ดังไล่ตามเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที “แย่แล้ว” มาร์โคพึมพำกับตัวเอง เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะตกอยู่ในสภาพนี้ ถูกลอบโจมตีในประเทศที่ไม่คุ้นเคย โดยไม่มีใครช่วยเหลือ “ต้องหาทางไปให้พ้นจากที่นี่ก่อน” เขาตัดสินใจวิ่งต่อไป พยายามใช้ความหนาทึบของป่าให้เป็นประโยชน์ แต่คู่ต่อสู้ของเขาดูเหมือนจะคุ้นเคยกับพื้นที่เป็นอย่างดี พวกเขาวิ่งตามมาติดๆ ราวกับจะตามกลิ่น เลือดที่ไหลรินจากบาดแผลตามร่างกายเริ่มเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าสีดำสนิทของเขา “หยุดเดี๋ยวนี้นาย!” เสียงตะโกนภาษาไทยดังขึ้นจากด้านหลัง “นายหนีไม่พ้นหรอก!” มาร์โคไม่สนใจ เขาเร่งฝีเท้าขึ้นอีก เขาต้องรอดไปให้ได้ เพื่อกลับไปสะสางเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด ทันใดนั้นเอง เขาสะดุดเข้ากับรากไม้ขนาดใหญ่ที่โผล่พ้นพื้นดิน ทำให้เขาล้มคะมำลงไปกองกับพื้นอย่างแรง ปืนที่เขาพกติดตัวหลุดมือกลิ้งหายไปในพงหญ้า “เอาล่ะ โอกาสสุดท้าย” เสียงตะโกนอีกครั้ง ดังใกล้เข้ามา “วางมือซะ แล้วเราจะไว้ชีวิต” มาร์โคพยายามลุกขึ้น แต่ก็รู้สึกถึงความอ่อนล้าที่เข้าครอบงำ เขามองเห็นเงาตะคุ่มหลายร่างกำลังเดินเข้ามาใกล้ พร้อมอาวุธในมือ “ชีวิตของแกจบลงแค่นี้ ไอ้คนนอก” หนึ่งในนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยาม ในขณะที่มาร์โคกำลังเตรียมใจรับชะตากรรม เสียงเครื่องยนต์ขนาดใหญ่ดังขึ้นจากด้านหน้า! พร้อมกับแสงไฟสว่างจ้าสาดส่องเข้ามาในป่า “เกิดอะไรขึ้นที่นี่!” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นอย่างทรงอำนาจ รถกระบะคันใหญ่สีดำทะมึน แล่นฝ่าความมืดเข้ามาจอดขวางทางกลุ่มคนร้ายอย่างรวดเร็ว กระจกด้านข้างเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าสวยคมของหญิงสาวนางหนึ่ง เธอสวมชุดสูทสีดำเช่นเดียวกับมาร์โค แต่ดูทะมัดทะแมงกว่า ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความเด็ดเดี่ยว “ออกไปจากที่นี่ซะ ถ้าไม่อยากมีปัญหา” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แต่แฝงไปด้วยอำนาจ กลุ่มคนร้ายชะงักไปเล็กน้อย พวกเขาหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่คาดคิดว่าจะมีใครเข้ามาขวาง “คุณหนูอย่ามายุ่งเรื่องของเราเลยครับ” หัวหน้ากลุ่มคนร้ายพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “ฉันเห็นพวกแกกำลังจะทำร้ายคน” หญิงสาวตอบ “และฉันไม่ชอบคนทำร้ายคน” “เขาเป็นศัตรูของเรา!” “ฉันไม่สนใจว่าเขาเป็นใคร” หญิงสาวกล่าว “แต่ฉันขอถามหน่อยว่า ใครสั่งให้พวกแกมาทำแบบนี้” กลุ่มคนร้ายเงียบไป พวกเขาไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะรู้เรื่องมากขนาดนี้ “ถ้าไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายไปมากกว่านี้ ก็ถอยไปซะ” หญิงสาวพูดต่อ “ฉันมีคนของฉันอยู่ที่นี่เยอะแยะ” เธอไม่ได้โกหก ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่หลายคนปรากฏตัวขึ้นจากความมืดรอบรถกระบะอย่างรวดเร็ว พวกเขาก็แต่งกายด้วยชุดสีดำเช่นกัน แต่ดูแข็งแกร่งและพร้อมจะลงมือมากกว่า กลุ่มคนร้ายรู้ตัวว่าเจอของแข็ง พวกเขาไม่สามารถสู้กับคนจำนวนเท่านี้ได้แน่ “ไป!” หัวหน้ากลุ่มคนร้ายออกคำสั่งเสียงดัง ก่อนจะพาทุกคนล่าถอยหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว เมื่อความวุ่นวายสงบลง หญิงสาวก็หันไปมองมาร์โคที่ยังคงนอนกองอยู่บนพื้น “คุณเป็นอะไรรึเปล่าคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย มาร์โคค่อยๆ พยุงตัวเองขึ้น เขาปัดเศษดินและใบไม้ออกจากชุดสูท มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความสงสัยระคนประหลาดใจ “คุณเป็นใคร” เขาถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ฉันชื่อ พลอยไพลิน ค่ะ” หญิงสาวตอบ “และฉันเป็นเจ้าของที่นี่” “เจ้าของที่นี่?” มาร์โคทวนคำ เขาไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน “ใช่ค่ะ” พลอยไพลินยิ้มบางๆ “ฉันเป็นเจ้าของบริษัทที่ดูแลทรัพย์สินแถวนี้ แล้วคุณล่ะคะ เป็นใคร มาทำอะไรที่นี่ตอนกลางคืนเปลี่ยวๆ แบบนี้” มาร์โคตัดสินใจที่จะไม่ปิดบังทั้งหมด “ฉันชื่อ มาร์โค มาจากอิตาลี ฉันกำลังจะเข้ามาทำธุรกิจ” “ธุรกิจ?” พลอยไพลินเลิกคิ้ว “ธุรกิจอะไรที่ต้องมาหลบๆ ซ่อนๆ แบบนี้” “มันเป็นเรื่องซับซ้อน” มาร์โคตอบ “แต่ฉันกำลังจะถูกฆ่า” พลอยไพลินมองมาร์โคอย่างพิจารณา เธอเห็นร่องรอยบาดแผลตามร่างกาย และแววตาที่เหนื่อยล้าแต่ยังคงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “คุณดูเหมือนจะมีปัญหาใหญ่” “ใช่” มาร์โคยอมรับ “ฉันถูกหักหลัง” พลอยไพลินพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้น ขึ้นรถมากับฉันก่อนไหมคะ เราจะได้คุยกันในที่ที่ปลอดภัยกว่านี้” มาร์โคลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่เคยไว้ใจใครง่ายๆ โดยเฉพาะคนแปลกหน้า แต่สถานการณ์บังคับ เขาไม่มีทางเลือกอื่น “ขอบคุณครับ คุณพลอยไพลิน” มาร์โคกล่าว “ผมคงต้องรบกวนคุณจริงๆ” เขาเดินไปที่รถกระบะ เปิดประตูเข้าไปนั่งเบาะข้างคนขับ พลอยไพลินสตาร์ทเครื่องยนต์ และขับรถออกจากบริเวณนั้น ทิ้งไว้เพียงความมืดมิดและร่องรอยของเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น “คุณมาจากไหนคะ” พลอยไพลินถาม “แล้วใครคือคนที่ต้องการจะฆ่าคุณ” “ฉันเป็นหัวหน้าตระกูลวิตาลี” มาร์โคตอบ “และฉันถูกหักหลังจากคนใกล้ตัว” พลอยไพลินหันมามองเขาด้วยความประหลาดใจ “ตระกูลวิตาลี? ฉันเคยได้ยินชื่อเสียงของคุณค่ะ” “คุณรู้เรื่องของฉัน?” “นิดหน่อยค่ะ” พลอยไพลินยิ้ม “โลกนี้มันกลมกว่าที่คุณคิดนะคะ คุณมาร์โค” มาร์โคเงียบไป เขากำลังคิดว่าการตัดสินใจขึ้นรถมากับหญิงสาวคนนี้ จะเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง หรือจะนำพาเขาไปสู่อันตรายที่ยิ่งกว่าเดิม