"พวกเราจะไม่มีวันได้ข้อมูลนั่นไป!" มาร์โคประกาศกร้าว เสียงของเขาดังก้องไปทั่วบริเวณโกดังร้าง ที่บัดนี้เต็มไปด้วยเสียงปืนที่เงียบสงบลงไปบ้างแล้ว แต่ความตึงเครียดกลับทวีคูณขึ้นเมื่ออาร์มันโด ชายผู้ที่พวกเขาเชื่อว่าเป็นตัวการหลักของแผนการร้ายครั้งนี้ กลับยิ้มเยาะอย่างไม่สะทกสะท้าน "หึ... งั้นก็ตายไปซะ!" อาร์มันโดตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ดวงตาของเขาสาดประกายแห่งความอำมหิต ราวกับว่าความตายของพวกตรงหน้าเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย แต่แล้ว เสียงไซเรนรถตำรวจที่ดังแหวกความเงียบสงัดจากภายนอกโกดังก็ดังขึ้น เป็นเสียงที่สร้างความประหลาดใจให้กับทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ โดยเฉพาะอาร์มันโดที่หันไปมองประตูด้วยความตกใจสุดขีด "อะไรกัน?" อาร์มันโดอุทานเสียงหลง "เป็นไปไม่ได้!" ลูกน้องคนหนึ่งของอาร์มันโดร้องขึ้น "พวกเราไม่ได้แจ้งอะไรทั้งนั้น!" มาร์โคและพลอยไพลินหันมองหน้ากันด้วยความสงสัย สัญชาตญาณบอกให้พวกเขารู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ "ใครกัน?" มาร์โคถามพลอยไพลิน "ไม่ใช่ฉัน..." พลอยไพลินตอบเสียงเบา เธอกำลังพยายามประมวลผลสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของพลอยไพลินก็ดังขึ้น เธอรีบหยิบมันขึ้นมาดู เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย แต่มีบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด "ฮัลโหล?" พลอยไพลินรับสาย "คุณพลอยไพลินใช่ไหมครับ?" เสียงทุ้มต่ำดังมาจากปลายสาย เป็นเสียงที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่ก็มีความน่าเชื่อถือแฝงอยู่ "ใช่ค่ะ คุณเป็นใคร?" พลอยไพลินถามกลับอย่างระแวดระวัง "ชื่อของฉันไม่สำคัญ" เสียงนั้นตอบอย่างเรียบเฉย "สิ่งที่สำคัญคือข้อมูลที่ฉันมี จะช่วยให้พวกคุณสามารถกำจัดอาร์มันโดและเครือข่ายของเขาได้อย่างถาวร" มาร์โคที่ยืนอยู่ข้างๆ พลอยไพลินได้ยินบทสนทนาทั้งหมด เขาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย "แล้วทำไมคุณถึงไม่ให้ข้อมูลกับตำรวจล่ะ?" มาร์โคถามแทรก "ตำรวจอาจจะจัดการกับอาร์มันโดได้ แต่ไม่ใช่เครือข่ายทั้งหมด" เสียงนั้นตอบ "พวกเขามีเส้นสายที่กว้างขวางเกินกว่าที่ตำรวจจะเข้าถึงได้ง่ายๆ และบางครั้ง... ตำรวจก็ไม่สามารถจัดการกับทุกคนที่อยู่เบื้องหลังได้" "แล้วคุณต้องการอะไรตอบแทน?" พลอยไพลินถามอย่างไม่ไว้ใจ "ฉันต้องการให้แน่ใจว่าอาร์มันโดจะได้รับบทลงโทษที่สาสม และต้องการให้ความยุติธรรมเกิดขึ้น" เสียงนั้นกล่าว "ฉันจะให้ข้อมูลแก่คุณ และคุณต้องนำไปใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด" "คุณจะให้ข้อมูลอะไร?" อันโตนิโอถาม เขาเพิ่งจะแกะเชือกที่มัดเขาจนหลุดออกไปแล้ว เดินเข้ามาใกล้พลอยไพลินมากขึ้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ดวงตาฉายแววแห่งความหวัง "สมุดบันทึกของซัลวาตอเร่... มีข้อมูลบางส่วนที่เขาไม่ได้บันทึกไว้" เสียงนั้นอธิบาย "และยังมีรายชื่อผู้ที่เกี่ยวข้องในเครือข่ายของอาร์มันโดอีกจำนวนมาก รวมถึงแหล่งเงินทุนที่สำคัญ" พลอยไพลินมองหน้ามาร์โคและอันโตนิโอด้วยความตื่นเต้น ข้อมูลนี้อาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการปิดฉากเรื่องราวทั้งหมด "แล้วเราจะเจอกันที่ไหน?" พลอยไพลินถาม "ฉันจะส่งพิกัดไปให้คุณ" เสียงนั้นตอบ "แต่คุณต้องมาคนเดียว... และต้องแน่ใจว่าคุณไม่ได้ถูกติดตาม" "เข้าใจแล้ว" พลอยไพลินตอบรับ หลังจากวางสายโทรศัพท์ พลอยไพลินหันมาทางมาร์โคและอันโตนิโอ "ใครกันแน่?" มาร์โคถาม "ฉันก็ไม่รู้" พลอยไพลินถอนหายใจ "แต่ดูเหมือนว่าเขาจะรู้เรื่องทั้งหมด และเขาต้องการช่วยเรา" "เราจะเชื่อใจเขาได้จริงๆ หรือ?" อันโตนิโอถามอย่างกังวล "เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว" มาร์โคกล่าว "ข้อมูลที่เขาอ้างว่ามีนั้นสำคัญมาก ถ้ามันเป็นเรื่องจริง เราก็จะได้ปิดเกมนี้อย่างสมบูรณ์" "แต่เขาบอกให้พลอยไพลินไปคนเดียว" อันโตนิโอเสริม "มันอันตรายเกินไป" "ฉันจะระวังตัว" พลอยไพลินยืนยัน "และฉันก็จะเตรียมตัวให้พร้อมที่สุด" หลังจากนั้น มาร์โคได้จัดการเรื่องการรักษาความปลอดภัยให้กับซัลวาตอเร่ และประสานงานกับเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เข้ามาร่วมสอบสวนเหตุการณ์ที่โกดังร้าง พวกเขารายงานว่าอาร์มันโดถูกควบคุมตัว และกำลังจะถูกนำตัวไปสอบปากคำอย่างละเอียด "เราต้องเตรียมตัวให้พร้อม" มาร์โคกล่าวกับพลอยไพลินและอันโตนิโอ "ข้อมูลที่เราจะได้รับนั้นอาจจะนำไปสู่การเปิดโปงเครือข่ายทั้งหมด แต่ก็อาจจะทำให้เราตกอยู่ในอันตรายมากขึ้นเช่นกัน" พลอยไพลินพยักหน้า เธอรู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้อาจจะเป็นการเดินทางครั้งสุดท้ายของเธอ แต่เพื่อความยุติธรรมและความปลอดภัยของทุกคน เธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง "ฉันจะไปพบเขา" พลอยไพลินกล่าวอย่างแน่วแน่ "ฉันจะทำให้แน่ใจว่าข้อมูลนั้นจะตกอยู่ในมือเราอย่างปลอดภัย" เย็นวันนั้น พลอยไพลินได้รับข้อความพร้อมพิกัดที่ตั้งของสถานที่นัดพบ เป็นโกดังเก่าที่ถูกทิ้งร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยา สถานที่แห่งนี้ดูเงียบสงัดและไม่มีวี่แววของผู้คน "คุณแน่ใจนะว่าคุณจะไปคนเดียว?" อันโตนิโอถามเป็นครั้งสุดท้าย "ฉันแน่ใจ" พลอยไพลินตอบ "และฉันก็มีแผนสำรองเสมอ" ก่อนออกเดินทาง พลอยไพลินได้ตรวจสอบอาวุธและอุปกรณ์สื่อสารอย่างละเอียด เธอสวมชุดที่ดูธรรมดาแต่คล่องตัว เพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกต "ถ้ามีอะไรผิดปกติ รีบติดต่อฉันทันที" มาร์โคกำชับ "ฉันจะระวัง" พลอยไพลินยิ้มให้กำลังใจพวกเขา ก่อนจะก้าวออกจากที่พัก เดินทางไปยังสถานที่นัดพบด้วยความมุ่งมั่น