พลอยไพลินขับรถยนต์คันนั้นไปตามเส้นทางที่อันโตนิโอแนะนำ มันเป็นถนนที่เปลี่ยวและมืดสนิท ตัดผ่านป่าทึบและไร่นาที่ถูกทิ้งร้าง สองข้างทางมีเพียงความเงียบและเสียงหรีดหริ่งเรไรเท่านั้นที่ดังเป็นเพื่อน "เราจะไปที่ไหนกันคะ?" พลอยไพลินถามขึ้นอีกครั้ง หลังจากที่ขับรถมาได้สักพัก "เราจะไปที่บ้านพักส่วนตัวของผมที่อยู่ห่างจากตัวเมืองไปทางเหนือพอสมควร" อันโตนิโอตอบขณะที่เขากำลังมองออกไปนอกหน้าต่าง "ที่นั่นมีระบบรักษาความปลอดภัยที่ดี และไม่มีใครรู้ว่าผมมีที่นี่อยู่" "คุณวางแผนไว้หมดแล้วใช่ไหมคะ?" พลอยไพลินถามด้วยความทึ่ง "ผมต้องเตรียมพร้อมสำหรับทุกสถานการณ์" อันโตนิโอตอบ "โดยเฉพาะเมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่คาดเดาไม่ได้อย่าง 'ผู้บงการ' คนนั้น" "ฉันยังสงสัยอยู่เลยค่ะว่า ทำไมเขาถึงสามารถเข้ามาในคฤหาสน์ของเราได้ง่ายขนาดนั้น ทั้งๆ ที่ระบบรักษาความปลอดภัยของเราแน่นหนามาก" พลอยไพลินกล่าว "นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้เขาอันตราย" อันโตนิโอตอบ "เขาต้องมีคนภายใน หรือไม่ก็มีวิธีที่จะเจาะระบบรักษาความปลอดภัยที่ซับซ้อนที่สุดได้" "แล้วข้อมูลที่เราได้มาล่ะคะ? เราจะส่งมอบให้ตำรวจได้อย่างไร?" พลอยไพลินถาม พลางแตะกระเป๋าเป้ที่วางอยู่ข้างเบาะ "เราจะยังไม่ส่งมอบให้ตอนนี้" อันโตนิโอตอบ "เราต้องแน่ใจก่อนว่าข้อมูลนั้นปลอดภัยจริงๆ และเราต้องหาทางที่จะป้องกันไม่ให้ 'ผู้บงการ' สามารถทำลายหลักฐานได้" "หมายความว่ายังไงคะ?" "เราต้องใช้ข้อมูลนี้ให้เป็นประโยชน์สูงสุด" อันโตนิโออธิบาย "เราจะปล่อยข้อมูลบางส่วนออกไป เพื่อสร้างความปั่นป่วนให้กับเครือข่ายของเขา และทำให้เขาต้องเผยตัวออกมา" "นั่นเป็นความคิดที่ดีค่ะ" พลอยไพลินเห็นด้วย "แต่จะอันตรายเกินไปไหมคะ?" "ทุกอย่างมีความเสี่ยง" อันโตนิโอตอบ "แต่บางครั้งเราก็ต้องเสี่ยงเพื่อที่จะชนะ" เขาหันมามองพลอยไพลิน "คุณพร้อมที่จะเสี่ยงอีกครั้งไหม?" พลอยไพลินสบตาอันโตนิโอ เธอเห็นความมุ่งมั่นและความกล้าหาญในแววตาของเขา "ฉันพร้อมค่ะ" เธอตอบอย่างหนักแน่น "เพื่อความยุติธรรม และเพื่อคนที่ต้องตกเป็นเหยื่อของพวกเขา" รถยนต์เคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเข้าสู่เขตชนบทที่เงียบสงบยิ่งกว่าเดิม ท้องฟ้าเริ่มมืดสนิท เหลือเพียงแสงจันทร์สีนวลที่ส่องสว่างเป็นแนวทาง "เราใกล้จะถึงแล้ว" อันโตนิโอพูด "อีกประมาณยี่สิบนาที" พลอยไพลินพยักหน้า เธอรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา แต่ก็ยังคงมีสมาธิกับการขับรถ "คุณคิดว่าอาร์มันโดอยู่ที่ไหนคะ?" พลอยไพลินถาม "เขาถูกจับกุมตัวไปแล้ว" อันโตนิโอตอบ "ตอนนี้เขากำลังให้การกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ" "แล้วคนคนนั้น... คนที่ช่วยเราที่โกดังล่ะคะ?" พลอยไพลินถาม "ผมก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" อันโตนิโอตอบ "เขาอาจจะเป็นคนที่ต้องการเห็นความยุติธรรมเกิดขึ้นจริงๆ หรือไม่ก็อาจจะมีแผนการซ่อนเร้นบางอย่าง" "ฉันก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนกันค่ะ" พลอยไพลินกล่าว "การที่เขาปรากฏตัวขึ้นมาในช่วงเวลาที่สำคัญแบบนี้ มันดูเหมือนจะมีอะไรมากกว่าแค่การช่วยเหลือ" "เราต้องระวังตัวเสมอ" อันโตนิโอเตือน "ในโลกของเรา ไม่มีใครที่ไว้ใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์" ในที่สุด รถยนต์ก็เลี้ยวเข้าสู่ถนนส่วนบุคคลที่ทอดยาวไปยังบ้านพักหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่บนเนินเขา บ้านพักหลังนั้นดูสง่างามและแข็งแรง มีรั้วรอบขอบชิด และมีแสงไฟสว่างไสวจากภายใน "ถึงแล้ว" อันโตนิโอพูด พลอยไพลินจอดรถหน้าบ้านพัก เธอหันไปมองอันโตนิโอ "ขอบคุณนะคะ ที่พาฉันมาที่นี่" "เรายังไม่ถึงจุดหมายปลายทางจริงๆ หรอก" อันโตนิโอตอบ "นี่เป็นเพียงจุดแวะพักของเราเท่านั้น" ทั้งสองคนลงจากรถ และเดินเข้าไปในบ้านพัก ทันทีที่ประตูเปิดออก พวกเขาก็พบกับมาร์โคที่ยืนรออยู่ "คุณมาแล้ว!" มาร์โคอุทานด้วยความดีใจ "ผมเป็นห่วงคุณมาก" "ผมก็เป็นห่วงคุณเหมือนกัน" อันโตนิโอพูด "คุณปลอดภัยดีใช่ไหม?" "ปลอดภัยดีครับ" มาร์โคตอบ "ผมจัดการเรื่องรถให้คุณแล้ว มีรถอีกคันจอดรออยู่ที่โรงรถ" "เยี่ยมมาก" อันโตนิโอพยักหน้า "คุณพลอยไพลินครับ นี่คือเพื่อนที่ผมไว้ใจที่สุด" "ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณมาร์โค" พลอยไพลินกล่าว "เช่นกันครับคุณพลอย" มาร์โคตอบ "ผมติดตามเรื่องของคุณมาตลอด" ทั้งสามคนเข้าไปนั่งในห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งอย่างหรูหรา มาร์โคชงกาแฟให้ทุกคน "ตอนนี้เรามีข้อมูลทั้งหมดแล้ว" อันโตนิโอเริ่มพูด "แต่เราต้องใช้มันอย่างระมัดระวัง" "ผมมีแผนการบางอย่าง" มาร์โคกล่าว "เราจะปล่อยข่าวลือบางส่วนออกไป เกี่ยวกับการทุจริตของผู้มีอิทธิพลบางคน โดยที่ยังไม่เปิดเผยชื่อจริง" "เพื่ออะไรครับ?" อันโตนิโอถาม "เพื่อดูปฏิกิริยาของ 'ผู้บงการ'" มาร์โคอธิบาย "ถ้าเขารู้สึกตัว เขาอาจจะพยายามทำลายหลักฐาน หรือไม่ก็อาจจะพยายามติดต่อเรา" "นั่นเป็นความคิดที่ดี" อันโตนิโอเห็นด้วย "เราจะได้รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน และเขาจะทำอะไรต่อไป" "แล้วเราจะปล่อยข่าวลือนี้ได้อย่างไร?" พลอยไพลินถาม "ผมมีช่องทางของผมเอง" มาร์โคตอบ "ผมรู้จักนักข่าวบางคน ที่มีความเป็นกลาง และพร้อมที่จะนำเสนอเรื่องราวที่น่าสนใจ" "แต่เราต้องแน่ใจว่า ข้อมูลที่จะปล่อยออกไป ไม่ได้นำพาอันตรายมาสู่พวกเรา" อันโตนิโอเตือน "แน่นอนครับ" มาร์โคตอบ "ผมจะคัดกรองข้อมูลอย่างดีที่สุด" ขณะที่พวกเขากำลังหารือถึงรายละเอียด แสงไฟในห้องก็ดับวูบลงอย่างกะทันหัน "เกิดอะไรขึ้น?" พลอยไพลินอุทาน "ไฟดับ!" มาร์โคกล่าว "แต่ระบบสำรองควรจะทำงานนี่นา?" เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอกของบ้านพัก "มีคนบุกเข้ามา!" อันโตนิโอตะโกน เขาคว้าปืนที่ซ่อนไว้ใต้โซฟาขึ้นมา "เป็นไปไม่ได้!" มาร์โคอุทาน "ผมได้ปิดระบบทุกอย่างไว้แล้ว!" "เขาตามเรามาจนได้!" พลอยไพลินกล่าวอย่างตกใจ "คงเป็นเพราะเราใช้รถคันนั้น" อันโตนิโอคิด "เขาคงจะแกะรอยเจอ" เสียงปืนดังขึ้นจากภายนอกบ้านพัก ทำให้บรรยากาศยิ่งตึงเครียดมากขึ้น "เราต้องรีบไป!" อันโตนิโอสั่ง "ไปที่รถสำรอง!" ทั้งสามคนรีบวิ่งออกจากห้องนั่งเล่น มุ่งหน้าไปยังโรงรถ ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พวกเขารู้ดีว่า การต่อสู้ครั้งนี้ยังไม่จบลงง่ายๆ และ 'ผู้บงการ' ก็พร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่เขาต้องการ