ภายในโรงรถที่มืดสลัว เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์คันใหม่ดังขึ้น พลอยไพลินนั่งประจำที่คนขับ โดยมีอันโตนิโออยู่ข้างๆ และมาร์โคที่ตรวจสอบความปลอดภัยอยู่ด้านนอก "เปิดประตูโรงรถ!" อันโตนิโอสั่ง มาร์โคกดปุ่มเปิดประตูโรงรถ แสงไฟจากภายนอกสาดเข้ามา เผยให้เห็นกลุ่มคนร้ายที่กำลังบุกเข้ามาในบริเวณบ้านพัก พวกเขาสวมชุดสีดำและมีอาวุธครบมือ "พวกมันมาแล้ว!" มาร์โคตะโกน เขากระโดดขึ้นมานั่งเบาะหลังทันที "ขับเลยคุณพลอย!" พลอยไพลินเหยียบคันเร่ง รถยนต์พุ่งทะยานออกจากโรงรถ หลบหลีกกระสุนที่ระดมยิงมาอย่างไม่ยั้ง "พวกเขามาเยอะมาก!" อันโตนิโออุทานขณะที่เขากำลังยิงสกัดกลุ่มคนร้ายที่พยายามจะเข้ามาขวางทาง "ผมจะจัดการพวกมันเอง!" มาร์โคกล่าว เขาเปิดกระจกหลังเล็กน้อย และเริ่มยิงตอบโต้ด้วยปืนพกคู่ใจ รถยนต์พุ่งทะยานไปบนถนนลูกรังอย่างรวดเร็ว ทิ้งห่างกลุ่มคนร้ายที่ตามมา "เราจะไปไหนกันคะ?" พลอยไพลินถาม "ตามแผนเดิม!" อันโตนิโอตอบ "เราจะไปที่ท่าเรือร้าง ที่ผมได้เตรียมเรือไว้แล้ว" "แต่พวกมันตามเรามาติดๆ!" มาร์โคกล่าว "ไม่ต้องห่วง" อันโตนิโอพูด "ผมวางแผนไว้แล้ว" พลอยไพลินขับรถตามเส้นทางที่อันโตนิโอชี้บอก ผ่านป่าเขาและที่ราบอันเงียบสงบ ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังเป็นระยะจากรถของอันโตนิโอที่ขับตามมา "ทำไมเราถึงต้องไปที่ท่าเรือร้างคะ?" พลอยไพลินถาม "เราจะใช้เรือลำนั้นในการส่งมอบข้อมูล" อันโตนิโออธิบาย "แต่ไม่ใช่ให้กับใครก็ได้" "หมายความว่ายังไงคะ?" "เราจะใช้ข้อมูลนี้ในการล่อให้ 'ผู้บงการ' ออกมา" อันโตนิโออธิบาย "เราจะแสร้งทำเป็นว่าจะขายข้อมูลให้กับนักธุรกิจคู่แข่งของเขา" "นั่นมันเสี่ยงเกินไปไหมคะ?" พลอยไพลินถาม "ความเสี่ยงเป็นส่วนหนึ่งของเกม" อันโตนิโอตอบ "ถ้าเราไม่เล่นเกมนี้ เราจะไม่มีทางชนะ" "ผมเข้าใจแล้วครับ" มาร์โคเสริม "เรากำลังจะสร้างกับดักให้เขา" "ใช่" อันโตนิโอเห็นด้วย "เราจะทำให้เขาคิดว่าเขากำลังจะได้ข้อมูลทั้งหมดไป และเมื่อเขาปรากฏตัว เราก็จะจัดการเขา" พลอยไพลินขับรถต่อไปด้วยความเร็วสูง เธอรู้สึกถึงความกดดันและความตึงเครียดที่เพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ "เราใกล้จะถึงแล้ว" อันโตนิโอพูด "อีกไม่เกินสิบนาที" ในที่สุด รถยนต์ก็เลี้ยวเข้าสู่บริเวณท่าเรือร้าง ภาพของเรือขนาดใหญ่ที่จอดเทียบท่าอยู่กลางทะเลปรากฏขึ้นตรงหน้า "นั่นไง" อันโตนิโอชี้ไปที่เรือ "เราจะใช้เรือลำนั้น" พลอยไพลินจอดรถ และทั้งสามคนก็รีบลงจากรถ พวกเขาเห็นกลุ่มคนอีกกลุ่มหนึ่งรออยู่ที่เรือ กลุ่มคนเหล่านั้นสวมสูทอย่างดี และดูเหมือนจะเป็นนักธุรกิจ "ใครคือคนที่พวกคุณนัดไว้?" พลอยไพลินถาม "พวกเขาคือกลุ่มนักธุรกิจที่ผมได้ติดต่อไว้" อันโตนิโอตอบ "พวกเขาต้องการข้อมูลนี้ เพื่อใช้ในการแข่งขันทางธุรกิจ" "แล้ว... 'ผู้บงการ' ล่ะคะ เขาจะมาไหม?" พลอยไพลินถาม "เขาจะมา" อันโตนิโอตอบอย่างมั่นใจ "ผมแน่ใจว่าเขาจะไม่พลาดโอกาสนี้" ทั้งสามคนเดินขึ้นเรือ โดยมีอันโตนิโอเป็นผู้นำ ขณะที่พวกเขาเดินเข้าไปในห้องโดยสาร ก็พบกับชายวัชพจน์คนหนึ่งยืนรออยู่ "คุณคือคนที่ผมรอคอย" ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "คุณพลอยไพลิน" พลอยไพลินหันไปมองเขาอย่างตกใจ เธอจำเสียงของเขาได้ทันที เขาคือบุคคลที่เธอเคยพบเจอมาก่อน "คุณ... คุณคือ 'ผู้บงการ'!" พลอยไพลินอุทาน "ถูกต้อง" ชายคนนั้นยิ้มมุมปาก "และนี่คือกับดักของผม" ทันใดนั้น ประตูทุกบานบนเรือก็ถูกปิดลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้น "อะไรกัน?" อันโตนิโอถามด้วยความไม่เข้าใจ "ผมไม่เคยคิดว่าคุณจะฉลาดพอที่จะหลอกผมได้" ชายคนนั้นกล่าว "แต่ผมก็เตรียมพร้อมสำหรับทุกสถานการณ์" "คุณหมายความว่ายังไง?" มาร์โคถาม "ผมรู้ว่าคุณจะพยายามปล่อยข่าวลือ" ชายคนนั้นกล่าว "ผมรู้ว่าคุณจะพยายามส่งมอบข้อมูลนี้" เขาหัวเราะเบาๆ "แต่คุณลืมไปหรือเปล่า ว่าผมคือคนที่ควบคุมทุกอย่าง" พลอยไพลินมองไปรอบๆ เธอรู้สึกเหมือนถูกหักหลังอีกครั้ง "คุณ... คุณหลอกเรา!" "ผมไม่ได้หลอกคุณ" ชายคนนั้นกล่าว "ผมแค่ใช้ประโยชน์จากความโลภของคุณ" ในขณะนั้นเอง ประตูห้องโดยสารก็ถูกเปิดออก และกลุ่มคนร้ายจำนวนมากก็บุกเข้ามา พวกเขาอยู่ในชุดสีดำเช่นเดียวกับกลุ่มที่บุกเข้าคฤหาสน์ "นี่คือจุดจบของคุณแล้ว" ชายคนนั้นกล่าว "ข้อมูลทั้งหมดจะเป็นของผม" อันโตนิโอและมาร์โคชักปืนออกมาเตรียมพร้อมต่อสู้ แต่พวกเขาก็รู้ดีว่ากำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบอย่างยิ่ง "ผมจะปล่อยข้อมูลนี้ออกไปให้สาธารณชนได้รับรู้" พลอยไพลินกล่าวด้วยเสียงอันเด็ดเดี่ยว "คุณไม่มีทางหยุดผมได้!" "คุณคิดว่าแค่นั้นจะหยุดผมได้เหรอ?" ชายคนนั้นหัวเราะ "ผมมีแผนสำรองเสมอ" การเผชิญหน้าที่คาดไม่ถึงบนเรือลำนี้ ทำให้สถานการณ์พลิกผันอย่างรุนแรง พลอยไพลิน อันโตนิโอ และมาร์โค ตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตอีกครั้ง ท่ามกลางกลอุบายที่ซับซ้อน และศัตรูที่อยู่ใกล้กว่าที่คิด