พลอยไพลินจอดรถยนต์คันหรูลงบนพื้นท่าเรือที่เต็มไปด้วยฝุ่นและเศษซากของไม้เก่าๆ กลิ่นอับชื้นของน้ำทะเลและโลหะที่ถูกทิ้งร้างลอยกรุ่นเข้าจมูก เธอหันไปมองอันโตนิโอและมาร์โคที่กำลังตรวจสอบสภาพแวดล้อมอย่างระมัดระวัง "เราจะขึ้นเรือเลยไหมคะ?" เธอถามเสียงเบา "ใช่" อันโตนิโอตอบ พลางเหลือบมองไปรอบๆ บริเวณท่าเรือที่ดูเงียบสงัดผิดปกติ "มาร์โค ตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีใครซุ่มอยู่" มาร์โคพยักหน้า เขากระชับปืนพกในมือ และค่อยๆ เดินสำรวจไปตามโกดังเก่าๆ และกองตู้คอนเทนเนอร์ที่วางระเกะระกะอยู่รอบๆ ท่าเรือ "ทุกอย่างดูเงียบดีครับ หัวหน้า" เขาตะโกนกลับมา "ดีมาก" อันโตนิโอเอ่ย "คุณพลอย ไปกัน" ทั้งสามคนเดินไปที่เรือขนาดใหญ่ที่จอดเทียบท่าอยู่ เรือลำนี้ดูเก่าแก่แต่แข็งแรง บ่งบอกถึงการใช้งานอย่างหนักมาหลายปี "นี่คือเรือที่เราจะใช้ในการส่งมอบข้อมูล" อันโตนิโออธิบาย เขาเดินนำพลอยไพลินขึ้นบันไดเรือไป "มันใหญ่กว่าที่ฉันคิดไว้นะคะ" พลอยไพลินกล่าวขณะที่ก้าวขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือ "มันถูกดัดแปลงมาเป็นพิเศษ" อันโตนิโอตอบ "ภายในมีห้องลับสำหรับเก็บของมีค่า และยังมีห้องสำหรับหลบซ่อนอีกด้วย" เมื่อขึ้นมาถึงดาดฟ้าเรือ พวกเขาก็พบกับกลุ่มคนอีกสามคนที่กำลังยืนรออยู่ ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ ใบหน้าบึกบึน สวมใส่ชุดสีดำสนิท อันโตนิโอเดินเข้าไปหาหัวหน้ากลุ่ม "ทุกอย่างพร้อมแล้วใช่ไหม?" เขาถาม "พร้อมแล้วครับนาย" หัวหน้ากลุ่มตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "เราเตรียมทุกอย่างตามที่คุณสั่งแล้ว" "ดีมาก" อันโตนิโอหันไปทางพลอยไพลิน "นี่คือคนที่ไว้ใจได้ พวกเขาเป็นทีมงานของผมที่ประจำการอยู่ที่นี่" พลอยไพลินพยักหน้า เธอรู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อยที่ได้เห็นว่าอันโตนิโอได้เตรียมการไว้เป็นอย่างดี "แล้วข้อมูลล่ะคะ?" เธอถาม "อยู่ในกระเป๋าเป้ใบนั้น" อันโตนิโอผายมือไปที่กระเป๋าเป้ใบเก่าที่วางอยู่บนพื้น "คุณพลอยเป็นคนเดียวที่รู้รหัสผ่านในการเข้าถึงข้อมูลทั้งหมด" "ฉันเข้าใจค่ะ" พลอยไพลินตอบ เธอหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะบนดาดฟ้าเรือ "ตอนนี้เราต้องรอให้ 'นักธุรกิจคู่แข่ง' ของเขามาถึงใช่ไหมคะ?" "ใช่" อันโตนิโอตอบ "เราจะติดต่อเขาผ่านช่องทางที่ปลอดภัยที่สุด เพื่อยืนยันเวลาและสถานที่นัดหมาย" เขาหันไปสั่งลูกน้องคนหนึ่ง "ไปเตรียมการสื่อสาร และตรวจสอบเส้นทางการเข้ามาของแขกของเรา" "ครับนาย" ลูกน้องคนนั้นรีบลงจากเรือไป "เรามีเวลาอีกประมาณหนึ่งชั่วโมง" อันโตนิโอหันกลับมาหาพลอยไพลิน "ระหว่างนี้ เรามาวางแผนการส่งมอบกันให้ละเอียดอีกครั้ง" "ฉันพร้อมค่ะ" พลอยไพลินกล่าว เธอนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่งบนดาดฟ้าเรือ สายตาจับจ้องไปที่ผืนน้ำสีดำเข้มเบื้องหน้า "เป้าหมายของเราคือการล่อให้ 'ผู้บงการ' ปรากฏตัว" อันโตนิโอเริ่มอธิบาย "เราจะใช้ข้อมูลนี้เป็นเหยื่อล่อ เขาจะต้องไม่ยอมให้ข้อมูลนี้ตกไปอยู่ในมือของใครก็ตาม เขาจะต้องพยายามเข้ามาขัดขวางการส่งมอบ" "แล้วเมื่อเขาปรากฏตัว เราจะทำอย่างไรคะ?" พลอยไพลินถาม "นั่นคือส่วนที่อันตรายที่สุด" อันโตนิโอตอบ "เราจะใช้โอกาสที่เขากำลังวุ่นวายกับการขัดขวางการส่งมอบ เพื่อเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเขา ต่อหน้าพยานทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้น" "พยาน?" พลอยไพลินเลิกคิ้ว "ใช่" อันโตนิโอพยักหน้า "ผมได้เตรียมการบางอย่างไว้แล้ว" เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย "ผมจะปล่อยข่าวลือเกี่ยวกับ 'นักธุรกิจคู่แข่ง' คนนั้นออกไป เพื่อให้แน่ใจว่าจะมีคนจากวงการธุรกิจหลายๆ คน อยากจะมาสังเกตการณ์การส่งมอบครั้งนี้" "คุณหมายถึง... เราจะจัดฉากให้เขาสร้างความวุ่นวายต่อหน้าสาธารณชน?" พลอยไพลินถามด้วยความตื่นเต้น "ไม่ใช่แค่สาธารณชน" อันโตนิโอเสริม "แต่เป็นต่อหน้าคนที่ 'ผู้บงการ' ไม่อยากให้ใครเห็นเขาในสภาพนั้น" มาร์โคที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ มาตลอด ก็เข้ามาเสริม "แล้วเราจะมีหลักฐานอะไรมายืนยันตัวตนของเขาได้ครับ?" "นั่นคือหน้าที่ของคุณพลอย" อันโตนิโอหันไปมองพลอยไพลิน "คุณจะต้องมีกล้องบันทึกภาพที่ซ่อนไว้ และคุณจะต้องถ่ายคลิปวิดีโอของเขาในจังหวะที่เขาแสดงความก้าวร้าว หรือเปิดเผยแผนการของเขาออกมา" "ฉันเข้าใจค่ะ" พลอยไพลินตอบ "แต่ถ้าเขาไม่ยอมเปิดเผยตัวตน หรือไม่แสดงอาการอะไรเลยล่ะคะ?" "เขาก็ต้องทำ" อันโตนิโอตอบอย่างมั่นใจ "เขาเป็นคนทะนงตน เขาจะทนไม่ได้ถ้าเห็นข้อมูลที่เขาตามหาจะตกไปอยู่ในมือของคู่แข่ง โดยที่เขาทำอะไรไม่ได้" "แล้วถ้าแผนของเราผิดพลาดล่ะคะ?" พลอยไพลินถามอย่างกังวล "เราจะมีแผนสำรองเสมอ" อันโตนิโอตอบ "แต่ผมหวังว่าเราจะไม่ต้องใช้มัน" เขาเหลือบมองไปที่นาฬิกาข้อมือ "อีกไม่นาน แขกของเราก็จะมาถึงแล้ว เตรียมตัวให้พร้อม" เสียงคลื่นซัดสาดกระทบกับตัวเรือเป็นจังหวะ เสียงลมทะเลพัดโชยมาพร้อมกับความเย็นเยียบ พลอยไพลินสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปเต็มปอด เธอรู้สึกถึงความตื่นเต้นปนเปกับความประหม่า นี่คือการเผชิญหน้าที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ "ผมจะให้ทีมงานของผมคอยคุมเชิงอยู่รอบๆ บริเวณนี้" อันโตนิโอพูดต่อ "มาร์โค นายคอยดูต้นทางอยู่กับคุณพลอย ส่วนผมจะออกไปต้อนรับแขกของเรา" "รับทราบครับ" มาร์โคตอบรับ "จำไว้ คุณพลอย" อันโตนิโอเน้นเสียง "จังหวะสำคัญที่สุด เราต้องรอให้เขาเข้ามาในกับดักของเราจริงๆ ก่อน" พลอยไพลินพยักหน้า เธอหยิบกล้องขนาดเล็กที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อออกมาตรวจสอบอีกครั้ง "ฉันพร้อมแล้วค่ะ" อันโตนิโอยิ้มบางๆ "ดีมาก" เขาเดินลงจากเรือไป ทิ้งให้พลอยไพลินและมาร์โคยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือเพียงลำพัง ภายใต้ท้องฟ้าที่เริ่มมีดาวปรากฏขึ้น "คุณพลอยดูสบายดีนะครับ" มาร์โคพูดขึ้นมาทำลายความเงียบ "ขอบคุณค่ะ" พลอยไพลินตอบ "แต่ข้างในฉันประหม่ามาก" "เป็นเรื่องปกติครับ" มาร์โคยิ้ม "ผมเองก็รู้สึกเหมือนกัน แต่เราต้องทำให้ดีที่สุด" "หวังว่าแผนนี้จะสำเร็จนะคะ" พลอยไพลินกล่าว "ต้องสำเร็จแน่ครับ" มาร์โคตอบอย่างให้กำลังใจ "หัวหน้าของเราไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ" พลอยไพลินมองออกไปยังทะเลที่มืดมิด เธอรู้ว่าอีกไม่นาน ความจริงก็จะถูกเปิดเผย และผู้ที่อยู่เบื้องหลังความเลวร้ายทั้งหมดจะต้องได้รับผลกรรมที่สาสม