เส้นทางสู่กรงขังแห่งอดีต

ตอนที่ 15 / 50

ตอนที่ 15 — สุสานแห่งความลับ

ดิมิทรีเดินลึกเข้าไปในย่านที่เงียบสงัดและห่างไกลจากความเจริญของกรุงเทพฯ ยิ่งเขาเดินเข้าไปลึกเท่าไหร่... บรรยากาศก็ยิ่งดูอึมครึมและวังเวงมากขึ้นเท่านั้น ที่นี่คือย่านที่ไม่ค่อยมีใครรู้จัก... เต็มไปด้วยอาคารเก่าแก่ที่ทรุดโทรม... และตรอกซอกซอยที่ซับซ้อน... ซึ่งเป็นที่ที่สมบูรณ์แบบสำหรับการซ่อนตัว... หรือสำหรับ... การซุ่มโจมตี. เขามาถึงหน้าประตูเหล็กสนิมเกรอะ... ซึ่งมีป้ายไม้เก่าๆ เขียนไว้ว่า "สุสานหลวง" เขาผลักประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง... เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังลั่น... ราวกับกำลังปลุกวิญญาณที่หลับใหล. ภายในสุสาน... เต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุม... ทำให้แสงแดดส่องลงมาได้เพียงรำไร... บรรยากาศเย็นยะเยือก... แม้จะเป็นช่วงกลางวัน. หลุมศพเก่าแก่เรียงรายเป็นระเบียบ... บางแห่งก็ดูทรุดโทรมจนแทบมองไม่ออกว่าเป็นหลุมศพ. ดิมิทรีเดินลึกเข้าไป... ผ่านทางเดินที่เต็มไปด้วยใบไม้แห้ง... เขามาถึงบริเวณที่ดูเหมือนจะเป็นส่วนที่เก่าแก่ที่สุด... และเงียบสงบที่สุด. เขาหยุดยืนอยู่หน้าหลุมศพขนาดใหญ่... ที่ดูโดดเด่นกว่าหลุมอื่น... สลักชื่อด้วยอักษรที่เลือนราง... แต่เขาก็ยังพอจะอ่านออก... "อเล็กเซย์ เปโตรวิช วอสโคฟ" พ่อของเขา. ดิมิทรีทรุดตัวลงนั่งคุกเข่า... สัมผัสกับแผ่นหินเย็นๆ... ความทรงจำมากมายผุดขึ้นมาในหัว... ภาพของพ่อ... รอยยิ้ม... คำสั่งสอน... และสุดท้าย... ภาพของการทรยศ... และการสูญเสียทุกอย่าง. "พ่อครับ..." ดิมิทรีเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบา... "ลูกกลับมาแล้ว... แต่ทุกอย่าง... มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว." เขาหยิบแหวนวงนั้นออกมาจากกระเป๋า... มองดูด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน. "นี่คือสิ่งที่ลูกเจอ... สัญลักษณ์ของแก๊ง 'อัสนีบาต' ... แก๊งที่พ่อเคยพูดถึง... พ่อรู้จักพวกเขาจริงๆ ใช่ไหมครับ?" ความเงียบคือคำตอบ... มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้... และเสียงนกร้องแว่วๆ. "อิวาน... เขาอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด... เขาทรยศพ่อ... แล้วก็พยายามจะฆ่าผม... แต่ผมรอดมาได้... และผมจะไม่ยอมให้เรื่องนี้จบลงแค่นี้." ดิมิทรีวางแหวนลงบนหลุมศพ... ราวกับจะมอบมันให้กับผู้เป็นพ่อ. "ผมจะทวงทุกอย่างคืน... จะล้างแค้นให้พ่อ... แม้ว่า... ผมจะต้องดำดิ่งลงไปในนรก... ที่พ่อเคยเผชิญมา." เขาใช้เวลาอยู่ที่นั่นนานพอสมควร... ปล่อยให้ความทรงจำและความรู้สึกต่างๆ ท่วมท้น. เขาต้องกลับมาที่นี่... ที่ที่เป็นเหมือนบ้านหลังสุดท้ายของพ่อ... เพื่อรวบรวมสติ... และตั้งสติให้พร้อมสำหรับการต่อสู้ครั้งใหญ่. ขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้น... เขาสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติ... ใกล้ๆ กับฐานของหลุมศพพ่อ... มีรอยขีดข่วนบนพื้นดิน... ราวกับมีบางอย่างถูกขุดขึ้นมา... หรือถูกฝังลงไป. ด้วยความสงสัย... ดิมิทรีค่อยๆ ใช้มือปัดเศษดินออก... เขาพบแผ่นโลหะบางๆ... ซึ่งดูเหมือนจะเป็น... กล่องเก็บของขนาดเล็ก. มันถูกซ่อนไว้อย่างดี... และดูเหมือนจะไม่มีใครเคยพบเห็นมาก่อน. เขาค่อยๆ เปิดกล่องนั้นออก... ข้างในมีเพียงสิ่งเดียว... คือ... สมุดบันทึกเล่มเล็กๆ... ที่ถูกห่อหุ้มด้วยพลาสติกอย่างดี. ดิมิทรีหยิบสมุดบันทึกขึ้นมา... สัมผัสได้ถึงความเก่าแก่... และความสำคัญ. เขาเปิดมันออก... หน้าแรกสุด... เขียนด้วยลายมือที่คุ้นเคย... ลายมือของพ่อ. "ถึง ดิมิทรี ลูกรัก" "หากเจ้าได้พบสมุดบันทึกเล่มนี้... นั่นหมายความว่า... ข้าอาจจะไม่อยู่แล้ว... หรือไม่ก็... ข้าไม่สามารถบอกความจริงทั้งหมดกับเจ้าได้ด้วยตัวเอง." "สิ่งที่เกิดขึ้นกับเรา... มันไม่ใช่เพียงการทรยศ... แต่มันคือ... แผนการที่ซับซ้อน... ซึ่งเกี่ยวพันกับ... อดีต... และปัจจุบัน... ที่เจ้าไม่เคยรู้." "ในสมุดเล่มนี้... ข้าได้บันทึก... ความลับทั้งหมด... ที่ข้าเก็บงำไว้... เกี่ยวกับแก๊ง 'อัสนีบาต'... เกี่ยวกับอิวาน... และเกี่ยวกับ... สิ่งที่แท้จริง... ที่เกิดขึ้น... ในคืนนั้น." "จงระวัง... อิวาน... คือคนที่อันตรายกว่าที่เจ้าคิด... เขาไม่เคยหยุด... จนกว่าจะบรรลุเป้าหมาย." "จงใช้ข้อมูลในนี้... เพื่อนำทางเจ้า... เพื่อหาความจริง... และเพื่อ... แก้แค้น... ให้กับครอบครัวของเรา." "พ่อรักเจ้า... ดิมิทรี." ดิมิทรีอ่านข้อความนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า... หัวใจของเขาเต้นระรัว... ความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามา... คือความตกใจ... ความโกรธ... และความหวัง. นี่คือสิ่งที่เขาตามหามาตลอด... ความจริง... ที่ถูกซ่อนเร้น... และถูกฝังไว้... พร้อมกับความทรงจำของพ่อ. เขาเก็บสมุดบันทึกเล่มนั้นไว้อย่างดี... รู้ดีว่า... นี่คืออาวุธที่ทรงพลังที่สุด... ที่จะพาเขาไปสู่การต่อสู้ครั้งสุดท้าย. "พ่อครับ... ผมเจอแล้วครับ... ผมจะทำทุกอย่าง... เพื่อให้ความจริงปรากฏ..." ดิมิทรีกล่าว... เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า... ราวกับจะส่งสารไปถึงผู้เป็นพ่อ. เขาได้สถานที่แห่งความลับ... และได้กุญแจที่จะไขมัน. ขั้นตอนต่อไป... คือการตีความ... และการเผชิญหน้า... กับศัตรูที่กำลังรอคอยอยู่. กรุงเทพฯ ที่เต็มไปด้วยแสงสี... กลับกลายเป็นเพียงฉากหน้า... สำหรับสงครามที่แท้จริง... ที่กำลังจะปะทุขึ้น... ภายในใจของเขา... และบนเส้นทางที่เต็มไปด้วยอันตราย.

3,977 ตัวอักษร