ท่อนเหล็กในมือของชายอีกคนพุ่งเข้าใส่ ดิมิทรีใช้แขนปัดป้องอย่างรวดเร็ว เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น ร่างของเขาเซถอยหลังไปเล็กน้อย ความเจ็บปวดแล่นปราดขึ้นที่ต้นแขน แต่เขาก็ยังคงตั้งสติได้ ชายคนแรกเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก "คิดว่าแค่ปัดป้องได้รึไง? แกมันอ่อนหัดเกินไป" "พวกแกเป็นใครกันแน่?" ดิมิทรีถาม พยายามหอบลมหายใจให้สม่ำเสมอ สายตาจับจ้องไปยังของมีคมในมือของชายอีกคน "และพวกแกต้องการอะไรจากฉัน?" "คำถามโง่ๆ" ชายคนแรกพูดพลางหัวเราะ "แกไม่สมควรจะรู้หรอก" "แต่ฉันรู้ว่าแกชื่อดิมิทรี" ชายที่ถือท่อนเหล็กพูดขึ้น น้ำเสียงของเขาฟังดูเย็นชา "และแกกำลังเข้ามายุ่งกับเรื่องของคนอื่นมากเกินไป" "เรื่องของใคร?" ดิมิทรีถาม เขายังคงรักษาท่าทีระมัดระวัง "ถ้าพวกแกมีอะไรจะพูด ก็พูดมาตรงๆ อย่ามาทำเป็นเล่นเงา" "เล่นเงา?" ชายคนแรกหัวเราะ "แกนี่มันไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงๆ... หรือบางที... แกอาจจะอยากรู้เบาะแสเกี่ยวกับคนที่ทรยศแกก็ได้นะ" คำพูดนั้นทำเอาดิมิทรีชะงักไปชั่วขณะ "พวกแก... รู้เรื่องนั้นด้วยเหรอ?" "แน่นอน" ชายอีกคนตอบ "พวกเราก็เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวทั้งหมดนั่นแหละ" "แล้วพวกแกเกี่ยวอะไรกับอิวาน?" ดิมิทรีถาม "แล้วสัญลักษณ์งูพันกะโหลกนั่นล่ะ... มันหมายความว่ายังไง?" ชายคนแรกยิ้มกว้างขึ้น "แกถามเยอะไปแล้ว... ดิมิทรี" เขาว่าพลางก้าวเข้ามาใกล้ "บางที... เราควรจะยุติการสนทนาเพียงเท่านี้" ก่อนที่ดิมิทรีจะได้ตอบอะไร ชายคนแรกก็พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ดิมิทรีหลบได้ทัน แต่ก็รู้สึกถึงลมที่พัดผ่านใบหน้าไปอย่างหวุดหวิด เขาตัดสินใจว่าคงไม่มีทางเจรจาต่อรองได้อีกต่อไป เขาต้องหาทางเอาตัวรอดให้ได้ก่อน "แพรว!" ดิมิทรีตะโกนสุดเสียง "หนีไป! หาที่ซ่อน!" แพรวที่ซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงอิฐ สูดลมหายใจลึก เธอเห็นดิมิทรีพุ่งเข้าปะทะกับชายคนแรก การต่อสู้ที่ดุเดือดเกิดขึ้นท่ามกลางความมืดสลัวของสุสาน เสียงกระทบกันของร่างกายและอาวุธดังเป็นระยะๆ ดิมิทรีพยายามใช้ไหวพริบเข้าสู้ เขาไม่ใช่นักสู้มืออาชีพ แต่เขามีความคล่องแคล่วและสัญชาตญาณเอาตัวรอดที่สูง ชายทั้งสองคนมีทักษะการต่อสู้ที่เหนือกว่า แต่ดิมิทรีก็พยายามใช้สภาพแวดล้อมให้เป็นประโยชน์ เขาอาศัยความมืดและความคุ้นเคยกับพื้นที่สุสานที่เขาสำรวจมาก่อนหน้านี้ เขาพยายามถ่วงเวลา สร้างโอกาสให้แพรวได้หนีไป "ไปซะแพรว!" ดิมิทรีตะโกนขณะที่เขาปัดป้องการโจมตี "หาตำรวจ! หรือใครก็ได้!" ชายคนหนึ่งหัวเราะ "ไม่มีใครมาช่วยแกได้หรอก... ดิมิทรี" ดิมิทรีเห็นจังหวะที่ชายคนแรกเผลอ เขากระโดดถอยหลังและคว้าเอาท่อนเหล็กที่ชายอีกคนวางทิ้งไว้ชั่วขณะ ดิมิทรีหมุนตัวและเหวี่ยงท่อนเหล็กใส่อีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ชายคนนั้นร้องโอดครวญและล้มลงไป แต่ชายคนแรกก็เข้ามาแทรกกลางทันที "แกมันเร็วเกินไป" ชายคนแรกพูด น้ำเสียงเริ่มมีอาการเหนื่อยหอบ "แต่แกก็ยังต้องตายอยู่ดี" ขณะที่ดิมิทรีกำลังต่อสู้กับชายคนแรก เขาก็สังเกตเห็นเงาของแพรวที่กำลังวิ่งไปทางประตูสุสาน แต่แล้ว... เสียงกรีดร้องอันน่าตกใจก็ดังขึ้น ดิมิทรีหันไปมอง เห็นร่างของแพรวถูกกระชากเข้าไปในพุ่มไม้ทึบ "แพรว!" ดิมิทรีตะโกนด้วยความตกใจ เขาพยายามจะวิ่งไปหา แต่ชายคนแรกก็เข้ามาขวางไว้ "แกจะไปไหน?" ชายคนแรกถาม "ลูกหนี้ของแกกำลังจะตายนะ" "ปล่อยฉันไป!" ดิมิทรีตะคอก "แกต้องการอะไรก็มาเอาที่ฉัน!" "ใจเย็นๆ" ชายคนแรกยิ้ม "เรายังไม่ได้เล่นสนุกกันจนพอ" ดิมิทรีรู้สึกถึงความสิ้นหวังที่คืบคลานเข้ามา เขามองไปทางพุ่มไม้ที่แพรวหายไป ความกังวลและความโกรธปะปนกันอยู่ในใจ เขารู้ดีว่าเขาไม่สามารถต่อสู้กับคนทั้งสองได้เพียงลำพัง แต่เขาก็จะไม่ยอมให้ใครทำร้ายแพรวได้ "ฉันจะไม่ยอมให้แกทำอะไรเธอเด็ดขาด" ดิมิทรีกล่าวอย่างหนักแน่น "ถ้าแกต้องการจะเล่นสงคราม... ฉันก็จะเล่นกับแก" ชายคนแรกหัวเราะ "โอ้... กล้าหาญดีนี่... แต่ความกล้าหาญมันจะฆ่าแกได้นะ" ดิมิทรีรวบรวมกำลังทั้งหมดที่มี เขารู้ว่านี่อาจจะเป็นโอกาสเดียวที่เขาจะได้เผชิญหน้ากับคนเหล่านี้อย่างจริงจัง เขาต้องทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยแพรวและหาคำตอบทั้งหมดที่ค้างคาอยู่ในใจ