แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านลูกไม้สีขาวเข้ามาในห้องนอน ปลุกดิมิทรีให้ตื่นจากนิทราอันหนักอึ้ง เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียง มองไปรอบๆ ห้องด้วยความรู้สึกงุนงงเล็กน้อย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน "อันเดรย์! เจ้าอยู่ไหน?" เขาตะโกนเรียก "กระผมอยู่นี่ครับท่านรองประธาน" เสียงของอันเดรย์ดังตอบมาจากด้านนอก "ผมกำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่ครับ" ดิมิทรีลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนหลังบ้านที่รกร้าง แต่ก็ให้ความรู้สึกสงบเงียบ เขาปรับอารมณ์ให้พร้อมสำหรับการเริ่มต้นวันใหม่ "มีข่าวอะไรใหม่บ้าง?" "ยังครับ... แต่ผมได้ติดต่อกับคนของเราในพื้นที่แล้ว... พวกเขากำลังพยายามหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับอิวานครับ... คาดว่าน่าจะมีข่าวคืบหน้าภายในวันนี้" อันเดรย์ตอบ หลังจากรับประทานอาหารเช้าอย่างรวดเร็ว ดิมิทรีก็ตัดสินใจที่จะออกไปสำรวจพื้นที่รอบๆ คฤหาสน์ เขาต้องการทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อม และมองหาจุดที่เป็นไปได้ในการสังเกตการณ์หรือการซ่อนตัว "ข้าจะออกไปข้างนอกสักครู่ อันเดรย์" ดิมิทรีกล่าว "เจ้าอยู่เฝ้าที่นี่ และคอยรับข่าวสาร" "ครับท่าน... แต่ท่านจะไปคนเดียวหรือครับ? อันตรายเกินไปนะครับ" อันเดรย์ทักท้วง "ข้าจะระวังตัว... และข้าจะไปไม่ไกล" ดิมิทรีตอบ "ข้าแค่ต้องการเดินสำรวจสักหน่อย" ดิมิทรีสวมเสื้อแจ็คเก็ตสีเข้ม และหมวกแก๊ปเพื่อปกปิดใบหน้า เขาเดินออกจากคฤหาสน์ไปตามถนนลูกรังที่ทอดยาวออกไปสู่ถนนใหญ่ บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยต้นไม้และพุ่มไม้หนาทึบ ทำให้เขารู้สึกเหมือนหลุดเข้ามาอยู่ในโลกอีกใบหนึ่ง ขณะที่เขากำลังเดินสำรวจไปเรื่อยๆ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นร้านกาแฟเล็กๆ แห่งหนึ่งตั้งอยู่ริมถนน มีผู้คนนั่งอยู่ไม่มากนัก เขารู้สึกอยากจะเข้าไปนั่งพัก ดื่มกาแฟสักแก้ว เพื่อให้สมองได้ปลอดโปร่ง เมื่อก้าวเข้าไปในร้าน ดิมิทรีก็เลือกนั่งที่มุมหนึ่งของร้าน เพื่อหลีกเลี่ยงการเป็นที่สังเกต เขาเหลือบมองไปรอบๆ และทันใดนั้น สายตาของเขาก็พลันหยุดนิ่งอยู่ที่หญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์ หญิงสาวคนนั้นมีรูปร่างบอบบาง เส้นผมสีดำขลับยาวสลวยถูกรวบเก็บไว้อย่างเรียบร้อย ดวงตาของเธอเป็นประกายสดใส ขณะที่เธอกำลังพูดคุยกับบาริสต้า น้ำเสียงของเธออ่อนหวานและน่าฟัง ราวกับเสียงกระซิบของสายลม "สวัสดีค่ะ" บาริสต้าหนุ่มกล่าว "รับอะไรดีครับ?" "ขอลาเต้เย็นหนึ่งแก้วค่ะ" หญิงสาวตอบ "แล้ว... รบกวนขอพิเศษนิดนึงนะคะ... ขอแบบไม่หวานมาก แต่ใส่คาราเมลนิดหน่อยค่ะ" "ได้เลยครับ... รอสักครู่นะครับ" ดิมิทรีรู้สึกเหมือนถูกดึงดูดด้วยพลังบางอย่าง เขาไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนมาก่อน แต่หญิงสาวคนนี้กลับทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างประหลาด เขารู้สึกอยากจะเข้าไปทำความรู้จักเธอ แต่ก็กลัวว่าจะทำให้เธอตกใจ ขณะที่เขากำลังครุ่นคิด จู่ๆ หญิงสาวก็หันมาสบตาเขาพอดี ดวงตาของเธอเบิกกว้างเล็กน้อย ราวกับจะประหลาดใจที่เห็นคนแปลกหน้าในร้านเล็กๆ แห่งนี้ "สวัสดีค่ะ" เธอเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มที่สดใส ดิมิทรีรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เขาพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ "สวัสดีครับ" "คุณ... มาจากที่นี่หรือเปล่าคะ?" เธอถาม พลางกวาดสายตามองสำรวจเขาอย่างสุภาพ "เปล่าครับ... ผมเพิ่งเดินทางมาถึงเมื่อคืนนี้" ดิมิทรีตอบ "ผมกำลังสำรวจพื้นที่แถวนี้" "อ๋อ... ยินดีต้อนรับสู่ประเทศไทยนะคะ" เธอตอบ "ฉันชื่อเมษาค่ะ" "ผม... ดิมิทรี" เขาแนะนำตัว เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจถามออกไป "คุณ... รู้จักที่นี่ดีหรือเปล่าครับ?" เมษาหัวเราะเบาๆ "ก็พอสมควรค่ะ... ฉันอยู่ที่นี่มาตลอด" "ผมกำลังมองหาที่พักที่ค่อนข้างเงียบสงบ... และปลอดภัย... พอจะมีคำแนะนำไหมครับ?" ดิมิทรีถาม เมษามองเขาด้วยความสงสัยเล็กน้อย "เงียบสงบและปลอดภัย... คุณกำลังมองหาอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ?" "เปล่าครับ... แค่อยากได้ที่พักผ่อนสบายๆ" ดิมิทรีตอบ เขาโกหก แต่ก็ไม่แน่ใจว่าเมษาเชื่อหรือไม่ "อืม... มีที่พักแถวนี้อยู่บ้างค่ะ... แต่ส่วนใหญ่จะเป็นเกสต์เฮาส์เล็กๆ... ไม่แน่ใจว่าจะตรงกับที่คุณต้องการหรือเปล่า" เมษาครุ่นคิด "แต่ถ้าคุณต้องการที่พักที่ห่างไกลผู้คนจริงๆ... อาจจะต้องออกไปนอกเมืองหน่อย" "ผมเข้าใจครับ" ดิมิทรีพยักหน้า "ขอบคุณมากครับ" บาริสต้าเดินนำเครื่องดื่มมาเสิร์ฟให้เมษา "ลาเต้เย็นของคุณเมษาครับ... พิเศษคาราเมล" "ขอบคุณค่ะ" เมษาหยิบแก้วกาแฟขึ้นมา แล้วหันกลับมาคุยกับดิมิทรีต่อ "ถ้าคุณต้องการข้อมูลเพิ่มเติม... หรืออยากได้คนแนะนำ... ลองถามฉันอีกครั้งก็ได้นะคะ" "ขอบคุณครับ... ผมคงต้องรบกวนคุณอีกครั้งแน่ๆ" ดิมิทรีกล่าว เขารู้สึกดีที่ได้พบเธอ เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่เขารู้สึกไว้วางใจเธออย่างบอกไม่ถูก เมษายิ้มให้เขาอีกครั้ง ก่อนจะหันกลับไปดื่มกาแฟของเธอ ดิมิทรีมองตามหลังเธอไป รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ เขาไม่รู้ว่าการพบกันครั้งนี้เป็นเพียงความบังเอิญ หรือเป็นส่วนหนึ่งของโชคชะตาที่จะนำพาเขาไปสู่เส้นทางที่ไม่คาดฝัน เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา พิมพ์ข้อความหาอันเดรย์ "ฉันพบที่ที่น่าสนใจ... แต่ต้องระวังตัวเป็นพิเศษ... ฉันจะกลับไปรายงานตัว" ขณะที่เขากำลังจะก้าวออกจากร้าน ดวงตาของเขาก็เหลือบไปเห็นภาพถ่ายใบหนึ่งที่ติดอยู่บนผนัง ภาพถ่ายเก่าๆ ของครอบครัวหนึ่ง ดิมิทรีชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเขาเห็นใบหน้าของเด็กหนุ่มคนหนึ่งในภาพ... ใบหน้าของเด็กหนุ่มคนนั้น... ดูคุ้นตาอย่างน่าประหลาด... เหมือนกับ... เหมือนกับเขา... ===