เสียงเครื่องยนต์ของเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวดังกระหึ่มท่ามกลางความเงียบสงัดของท้องฟ้ายามค่ำคืน ณ ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ กรุงเทพมหานคร ดิมิทรี โวโลคอฟ ก้าวลงจากเครื่องบิน ท่ามกลางสายลมร้อนอบอ้าวที่แตกต่างจากอากาศหนาวเหน็บของมอสโกอย่างสิ้นเชิง เขาปรับสีหน้าให้เรียบเฉย พยายามกลบเกลื่อนความเหนื่อยล้าและความตึงเครียดที่เกาะกินจิตใจตลอดการเดินทางหลายชั่วโมง "ท่านรองประธาน... เรามาถึงแล้วครับ" อันเดรย์กล่าวขึ้น ขณะที่เขาเดินตามดิมิทรีออกมาจากเครื่องบิน "ดี... อันเดรย์ เตรียมรถไว้หรือยัง?" ดิมิทรีถาม ใบหน้าของเขายังคงเคร่งขรึม "เตรียมพร้อมแล้วครับ... เราจะตรงไปยังโรงแรมที่ท่านเคยพักก่อนหน้านี้หรือไม่ครับ?" "ไม่... ไม่ใช่ตอนนี้" ดิมิทรีส่ายหน้า "ข้าต้องการไปที่ที่ปลอดภัยกว่านี้ก่อน... ที่ที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะพบเรา... มีที่ไหนที่เจ้าคิดว่าเราสามารถซ่อนตัวได้โดยไม่เป็นที่สังเกต?" อันเดรย์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "มีคฤหาสน์หลังหนึ่งในย่านชานเมืองครับ... เป็นของพันธมิตรเก่าของท่านประธาน... เป็นบ้านที่ค่อนข้างห่างไกลผู้คน... ปลอดภัยแน่นอนครับ" "ดี... ไปที่นั่น" ดิมิทรีกล่าว ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ท่าอากาศยานที่เต็มไปด้วยผู้คนหลากหลายเชื้อชาติ "ที่นี่... มันดูวุ่นวายกว่าที่ข้าคิด" "ประเทศไทยเป็นประเทศที่กำลังพัฒนาครับท่าน... มีนักท่องเที่ยวและนักธุรกิจเดินทางเข้ามาตลอดเวลา... การที่เราเข้ามาที่นี่โดยไม่เป็นที่สังเกตนั้น... ค่อนข้างยากครับ... โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากอิวานได้ทราบข่าวการมาถึงของเรา" อันเดรย์กล่าว "ข้าไม่คิดว่ามันจะรู้... อย่างน้อยก็ยังไม่รู้" ดิมิทรีตอบ "แต่เราต้องระวังตัวให้มากที่สุด... ข้าต้องการข้อมูลเกี่ยวกับอิวาน... ทุกความเคลื่อนไหวของมันในช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมา... และข้อมูลเกี่ยวกับกลุ่มอาชญากรรมที่มันอาจจะเกี่ยวข้องด้วยในที่นี้" "กระผมได้รวบรวมข้อมูลเบื้องต้นไว้บ้างแล้วครับ... จากที่ตรวจสอบ พบว่าอิวานมีความเกี่ยวข้องกับธุรกิจนำเข้าส่งออกบางอย่างในประเทศไทย... แต่ยังไม่แน่ชัดว่าเกี่ยวข้องกับกิจกรรมที่ผิดกฎหมายหรือไม่... อย่างไรก็ตาม... มีข่าวลือว่ามันกำลังพยายามสร้างเครือข่ายกับกลุ่มที่ทรงอิทธิพลในท้องถิ่น" อันเดรย์รายงาน "กลุ่มที่ทรงอิทธิพล... หมายถึงกลุ่มมาเฟียในท้องถิ่นหรือเปล่า?" ดิมิทรีถาม "มีความเป็นไปได้สูงครับ... แต่ข้อมูลยังไม่ชัดเจนนัก... ต้องใช้เวลาในการสืบสวนเพิ่มเติม" รถยนต์สีดำสนิทคันหรูจอดเทียบท่า ดิมิทรีและอันเดรย์ขึ้นรถ และมุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทาง ท่ามกลางแสงไฟนีออนระยิบระยับของกรุงเทพฯ ดิมิทรีมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพของเมืองที่ไม่คุ้นเคยค่อยๆ ผ่านพ้นไป เขารู้สึกถึงความแปลกแยกอย่างรุนแรง ราวกับว่าเขาได้ก้าวเข้ามาสู่โลกอีกใบหนึ่ง ที่ซึ่งกฎเกณฑ์และวิถีชีวิตแตกต่างไปจากสิ่งที่เขารู้จักโดยสิ้นเชิง "ท่านรองประธาน... ท่านแน่ใจหรือว่าการเดินทางมาที่นี่คือทางเลือกที่ดีที่สุด?" อันเดรย์ถามด้วยความกังวล "ข้าไม่มีทางเลือกอื่น อันเดรย์" ดิมิทรีตอบเสียงเรียบ "ถ้าอิวานอยู่ที่นี่... ข้าก็จะมาตามล่ามันที่นี่... ข้าจะทวงคืนทุกอย่างที่มันพรากไป... แม้ว่าข้าจะต้องเผชิญหน้ากับอันตรายทุกรูปแบบก็ตาม" "แต่ท่านยังบาดเจ็บอยู่... ร่างกายของท่านยังไม่พร้อมที่จะต่อสู้" "ความแค้นมันเติมเต็มบาดแผลได้ อันเดรย์" ดิมิทรีกล่าว "ข้าจะกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง... แล้วข้าจะจัดการกับอิวาน" หลังจากเดินทางมาสักพัก รถยนต์ก็เลี้ยวเข้าสู่ซอยเล็กๆ ที่มืดมิดและรกทึบ ก่อนจะจอดสนิทหน้าประตูรั้วเหล็กขนาดใหญ่ที่ดูเก่าแก่และทรุดโทรม "เราถึงแล้วครับท่าน" อันเดรย์กล่าว ดิมิทรีลงจากรถ สูดอากาศยามค่ำคืนที่ชื้นและอบอ้าวเข้าไปเต็มปอด บ้านหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่เบื้องหน้าดูรกร้างและเงียบเหงา แต่ก็ให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด "มีคนดูแลบ้านหลังนี้อยู่หรือเปล่า?" "มีครับ... เป็นคนของพันธมิตรเก่า... เป็นครอบครัวที่ไว้ใจได้... พวกเขาจะคอยดูแลความปลอดภัยให้เรา" อันเดรย์ตอบ ดิมิทรีพยักหน้า เขาเดินเข้าไปในบ้าน ท่ามกลางความมืดสลัว แสงสว่างจากโคมไฟไม่กี่ดวงที่เปิดทิ้งไว้ เผยให้เห็นเฟอร์นิเจอร์เก่าแก่ที่ปกคลุมไปด้วยผ้าคลุมสีขาว "ข้าต้องการพักผ่อน... แล้วพรุ่งนี้เช้า... เราจะเริ่มแผนการของเรา" "รับทราบครับท่าน" อันเดรย์ตอบ ดิมิทรีเดินเข้าไปในห้องนอนที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้ เขาถอนหายใจยาว รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามา เขาอาบน้ำชำระล้างคราบเลือดและเหงื่อไคลที่ติดตัวมาจากการเดินทาง ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มๆ เขาหลับตาลง พยายามข่มเปลือกตาที่หนักอึ้ง ภาพใบหน้าของบิดาที่ไร้ชีวิตลอยเข้ามาในความคิดอีกครั้ง ความแค้นปะทุขึ้นมาในใจอย่างห้ามไม่ได้ "อิวาน... แกต้องชดใช้..." เขาพึมพำ ก่อนจะจมดิ่งสู่ห้วงนิทราอันหนักอึ้ง