ภายในบ้านหลังเล็กที่ตั้งอยู่ห่างไกลจากความวุ่นวายของเมือง ดิมิทรีนั่งอยู่บนโซฟาตัวเก่า จ้องมองไปยังผนังว่างเปล่า ราวกับกำลังพยายามปะติดปะต่อเศษเสี้ยวของความทรงจำที่แตกสลาย เขาหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู เป็นรูปของชายหญิงคู่หนึ่ง พร้อมกับเด็กชายตัวเล็กๆ ที่มีรอยยิ้มสดใส "นี่คือครอบครัวของผมจริงๆ เหรอครับ?" เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแผ่วเบาจนเกือบจะไม่ได้ยิน เมื่อมาเรียกลับมา เธอก็เห็นดิมิทรีนั่งนิ่งอยู่ในห้องรับแขก แสงไฟสลัวสาดส่อง ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียด "คุณมาเรีย" ดิมิทรีเงยหน้าขึ้นมองเธอ "ผมเจอรูปนี้... ในลิ้นชัก" มาเรียเดินเข้ามาดูรูปนั้น เธอถอนหายใจเบาๆ "ฉันคิดว่า... ถึงเวลาที่คุณต้องรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว" เธอทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ดิมิทรี "รูปนั้น... คือครอบครัวของฉัน" ดิมิทรีเบิกตากว้าง "ครอบครัวของคุณ? แล้ว... แล้วคนที่ชื่อดิมิทรี... ลูกชายในรูป... เขาคือใคร?" "เขาคือลูกชายของฉัน" มาเรียตอบ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ "และพ่อของเขา... คือคนที่ชื่อดิมิทรี... ดิมิทรี โวลคอฟ" "ไม่จริง!" ดิมิทรีปฏิเสธทันที "พ่อของผม... เขาคือดิมิทรี โวลคอฟ! ไม่ใช่คนในรูป! เขาคือคนที่ทำให้ครอบครัวผม... ครอบครัวโวลคอฟ... แข็งแกร่ง!" "ดิมิทรี... ฟังฉันนะ" มาเรียจับมือของเขาไว้ "ครอบครัวโวลคอฟ... ที่คุณรู้จัก... มันเป็นชื่อที่พ่อของคุณ... ดิมิทรี โวลคอฟตัวจริง... พรากไป" "พรากไป?" ดิมิทรีถามอย่างไม่เข้าใจ "เขาพรากชื่อไป? แล้วชื่อนี้... ชื่อ ดิมิทรี... เป็นชื่อของใคร?" "ชื่อนี้... คือชื่อของลูกชายฉัน" มาเรียกล่าว "เขาคือดิมิทรี... ที่พ่อของคุณ... พรากชีวิตไป" ความจริงที่น่าสะพรึงกลัวถาโถมเข้าใส่ดิมิทรี เขาแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน "พ่อของผม... ฆ่าลูกชายของคุณ?" "ไม่ใช่แค่นั้น" มาเรียกล่าวต่อ "เขาทำลายครอบครัวของฉัน... ทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง... เพียงเพื่อจะได้ครอบครองอำนาจ... และชื่อเสียง... ชื่อของครอบครัวโวลคอฟ" "ไม่... ไม่จริง" ดิมิทรีส่ายหน้าอย่างแรง "พ่อของผม... เขาเป็นคนดี... เขาไม่เคยทำร้ายใคร" "คนที่คุณเรียกว่าพ่อ... คือคนที่หลอกลวงคุณมาตลอดชีวิต" มาเรียบอก "เขาคือคนที่ผมเคยเชื่อใจ... เคยรัก... แต่เขาก็หักหลังผม... และทำลายครอบครัวของผม" "แล้ว... แล้วครอบครัวโวลคอฟที่แท้จริงอยู่ที่ไหนครับ?" ดิมิทรีถามอย่างมีความหวัง "ฉันไม่รู้" มาเรียตอบ "หลังจากที่... เขา... พรากทุกอย่างไปจากฉัน... ฉันก็ไม่เคยได้ยินข่าวคราวของพวกเขาอีกเลย" "แล้วสัญลักษณ์งูพันกะโหลก... มันคืออะไรครับ?" ดิมิทรีถาม "มันคือสัญลักษณ์ของครอบครัวฉัน" มาเรียกล่าว "เป็นสัญลักษณ์ของการปกป้อง... และการแก้แค้น" "การแก้แค้น?" ดิมิทรีทวนคำ "แล้วใครคือคนที่คุณต้องการแก้แค้น?" "คนที่พรากทุกอย่างไปจากฉัน" มาเรียตอบ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความมุ่งมั่น "คนที่ชื่อ ดิมิทรี โวลคอฟ" "แต่... ถ้าพ่อของผมคือคนนั้นจริงๆ... แล้วผมควรจะทำอย่างไร?" ดิมิทรีถามอย่างสิ้นหวัง "นั่นคือสิ่งที่คุณต้องตัดสินใจเอง" มาเรียกล่าว "คุณต้องเลือกระหว่างความจริง... กับสิ่งที่คุณเคยเชื่อมาตลอด" ดิมิทรีมองไปที่รูปถ่ายในมืออีกครั้ง เขามองเห็นรอยยิ้มของเด็กชายตัวเล็กๆ และแววตาที่อ่อนโยนของหญิงสาวในรูป ความสับสนถาโถมเข้าใส่เขา เขาไม่รู้ว่าจะเชื่อใครดี ระหว่างความทรงจำที่เขาเคยมี กับความจริงอันโหดร้ายที่มาเรียเพิ่งจะเปิดเผย "ผม... ผมไม่รู้" ดิมิทรีพูดเสียงแผ่วเบา "ผมไม่รู้ว่าควรจะเชื่อใคร" "ฉันเข้าใจ" มาเรียกล่าว "แต่นายต้องหาคำตอบ... เพื่อตัวนายเอง... เพื่อครอบครัวที่แท้จริงของนาย" "ครอบครัวที่แท้จริงของผม..." ดิมิทรีพึมพำ "ผมไม่เคยรู้จักพวกเขาเลย" "แต่ตอนนี้... นายมีโอกาสที่จะได้รู้จัก" มาเรียบอก "และนายอาจจะได้พบกับคนที่จะช่วยนายตามหาความจริง... คนที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนั้น" "ใครครับ?" ดิมิทรีถามอย่างกระตือรือร้น "เขา... คือคนที่ฉันเคยบอกนาย... คนที่รู้จักความลับทั้งหมด" มาเรียกล่าว "เขาคือคนที่กำลังตามหาตัวนายอยู่... และเขาก็คือความหวังเดียวของเรา" ดิมิทรีมองมาเรียด้วยความสงสัย "คุณหมายถึง... ชายที่ชื่อ ดิมิทรี... คนที่เจอเราที่นั่น?" มาเรียพยักหน้า "ใช่... เขาคือ ดิมิทรี... คนเดียวกับในรูป... เขาคือลูกชายของฉัน... ที่รอดชีวิตมาได้" ดิมิทรีตะลึงงัน เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าชายคนที่เขาเพิ่งจะเผชิญหน้าด้วย... ชายที่กล่าวหาพ่อของเขา... จะเป็นลูกชายของมาเรีย... และเป็น ดิมิทรี ตัวจริง "เขา... รอดชีวิตมาได้?" ดิมิทรีถามอย่างไม่เชื่อ "ใช่" มาเรียตอบ "แต่เขาต้องซ่อนตัว... และรอคอยเวลาที่เหมาะสม... ที่จะเปิดเผยความจริง" "แล้วเขาต้องการอะไรจากผม?" ดิมิทรีถาม "เขาต้องการ... ความยุติธรรม" มาเรียกล่าว "และเขาต้องการ... ให้คนที่ทำลายครอบครัวของเขา... ได้รับผลกรรม" ดิมิทรีนิ่งไป เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมชายคนนั้นถึงตามล่าเขา เพราะเขาคือลูกชายของ ดิมิทรี โวลคอฟ... คือทายาทของผู้ที่เขาเชื่อว่าเป็นฆาตกร "ผม... ผมควรจะทำอย่างไร?" ดิมิทรีถาม "นายต้องเลือกว่าจะอยู่ข้างใคร" มาเรียกล่าว "จะอยู่ข้างคนที่โกหกนายมาตลอด... หรือจะอยู่ข้างความจริง... ที่อาจจะนำพาอันตรายมาให้" ดิมิทรีมองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงจันทร์ส่องแสงนวลตา แต่ในใจของเขากลับเต็มไปด้วยความมืดและความสับสน เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เขารู้ว่าเขาจะต้องเผชิญหน้ากับความจริง... ไม่ว่ามันจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม