...รบกวนขอพิเศษนิดนึงได้ไหมคะ" หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความเกรงใจเล็กน้อย บาริสต้าหนุ่มยิ้มรับ "ได้เลยครับ อยากให้พิเศษยังไงครับ?" "ขอให้ใส่น้ำเชื่อมวานิลลาเพิ่มเป็นสองเท่าค่ะ แล้วก็... เอ่อ... อาจจะขอฟองนมเยอะๆ หน่อยได้ไหมคะ?" เธอพูดพลางหัวเราะเบาๆ อย่างเขินอาย ดิมิทรีรู้สึกเหมือนถูกดึงความสนใจกลับมายังโลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้ง เขาแอบสังเกตหญิงสาวคนนั้นต่อไปอย่างเงียบๆ ความร่าเริงและเป็นธรรมชาติของเธอ ทำให้เขารู้สึกถึงความสงบในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดในชีวิตของเขา "นี่ครับ ลาเต้เย็นพิเศษสำหรับคุณ" บาริสต้าหนุ่มยื่นแก้วกาแฟให้กับหญิงสาว เธอรับมาพร้อมรอยยิ้มกว้าง "ขอบคุณมากค่ะ" เธอเดินมานั่งที่โต๊ะมุมใกล้กับดิมิทรี แต่ห่างกันพอสมควร เขาเห็นเธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู ก่อนจะยิ้มออกมาอีกครั้ง ราวกับได้รับข่าวสารที่น่ายินดี "สวัสดีค่ะ" เสียงทักทายที่อ่อนหวานดังขึ้น ดิมิทรีสะดุ้งเล็กน้อย เขามองไปที่หญิงสาว เธอกำลังส่งยิ้มมาให้เขา "สวัสดี" ดิมิทรีตอบรับเสียงเรียบ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงทักทายเขา "ฉันชื่อแพรวค่ะ" เธอบอกพร้อมกับยื่นมือข้างหนึ่งออกมา "บังเอิญนั่งใกล้ๆ กัน ก็เลยอยากจะทักทาย" ดิมิทรีลังเลเล็กน้อย ก่อนจะยื่นมือของเขาออกไปจับมือเธออย่างแผ่วเบา "ผม... ดิมิทรี" เขาเลือกที่จะไม่บอกนามสกุล "ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณดิมิทรี มาเที่ยวเมืองไทยเหรอคะ?" แพรวถาม พลางกวาดสายตาสำรวจเครื่องแต่งกายของเขาอย่างสุภาพ "ใช่... ครับ" ดิมิทรีตอบ เขาพยายามปรับน้ำเสียงให้ฟังดูเป็นมิตรมากขึ้น "มาพักผ่อน" "อ๋อ... ยินดีต้อนรับนะคะ หวังว่าคุณจะชอบเมืองไทย" แพรวกล่าว "ถ้ามีอะไรให้ช่วย หรืออยากรู้เรื่องอะไร ถามฉันได้นะคะ พอดีฉันเป็นคนพื้นที่" ดิมิทรีเลิกคิ้วเล็กน้อย "ขอบคุณมาก... คุณแพรว" เขาไม่คิดว่าการออกมาเดินเล่นเพียงลำพัง จะนำมาซึ่งการพบปะผู้คนที่ไม่คาดฝันเช่นนี้ "ไม่เป็นไรค่ะ" แพรวหัวเราะเบาๆ "ฉันชอบช่วยเหลือคนอื่น ถ้าคุณอยากไปเที่ยวไหน หรืออยากลองหาร้านอร่อยๆ บอกได้เลยนะคะ" "ผม... คงต้องขอบคุณอีกครั้ง" ดิมิทรีกล่าว เขาเริ่มรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย เขามาที่นี่เพื่อตามหาความจริง ไม่ใช่เพื่อหาเพื่อนใหม่ "แล้วคุณมาพักแถวนี้เหรอคะ? คฤหาสน์หลังใหญ่นั่นน่ะค่ะ ฉันเห็นรถของคุณจอดอยู่" แพรวถามอย่างอยากรู้อยากเห็น ดิมิทรีชะงักไปเล็กน้อย เขาไม่ได้คิดว่าจะมีใครสังเกตเห็นรถของเขา "ใช่... ครับ ผมเช่าอยู่ที่นั่น" เขาตอบอย่างเลี่ยงๆ "โอ้โห! ที่นั่นเป็นที่ที่สวยมากเลยนะคะ ฉันเคยเห็นผ่านๆ แต่ไม่เคยเข้าไปเลย" แพรวกล่าวตาเป็นประกาย "คุณคงมีฐานะดีทีเดียวเลยนะคะ" ดิมิทรีเพียงแค่ยิ้มรับ เขาไม่ต้องการเปิดเผยตัวตนมากไปกว่านี้ "ผม... ก็ไม่ถึงขนาดนั้น" "คุณดูไม่เหมือนนักท่องเที่ยวทั่วไปเลยนะคะ" แพรวพูดพลางเอียงคอเล็กน้อย "ท่าทางของคุณดู... เอ่อ... ดูมีความคิดเยอะ" คำพูดนั้นทำให้ดิมิทรีประหลาดใจ เขารู้สึกว่าเธอสังเกตเห็นอะไรบางอย่างในตัวเขา "ผม... อาจจะกำลังคิดเรื่องบางอย่างอยู่" "เข้าใจค่ะ" แพรวพยักหน้า "บางทีชีวิตก็มีเรื่องให้คิดเยอะจริงๆ โดยเฉพาะกับสถานการณ์ที่คาดไม่ถึง" บทสนทนาของพวกเขาหยุดลงชั่วขณะ ดิมิทรีรู้สึกได้ถึงความอึดอัด เขาตัดสินใจว่าถึงเวลาที่เขาควรจะไปแล้ว "ผม... ต้องขอตัวก่อนนะครับ คุณแพรว" ดิมิทรีกล่าว พร้อมกับลุกขึ้นยืน "อ้าว... เร็วจังเลยค่ะ" แพรวทำหน้าเสียดายเล็กน้อย "ยังไม่ได้คุยกันให้หนำใจเลย" "ไว้... ถ้ามีโอกาสคงได้เจอกันอีก" ดิมิทรีกล่าว เขาไม่แน่ใจว่าเขาต้องการจะเจอกับเธออีกหรือไม่ "แน่นอนค่ะ" แพรวยิ้ม "ถ้าคุณอยากได้ข้อมูลอะไร หรืออยากถามอะไรเกี่ยวกับที่นี่จริงๆ โทรหาฉันได้นะคะ" เธอหยิบกระดาษทิชชู่ขึ้นมาพร้อมปากกา แล้วเขียนเบอร์โทรศัพท์ของเธอลงไป "เผื่อคุณต้องการ" ดิมิทรีรับกระดาษทิชชู่นั้นมา เขารู้สึกถึงความประหลาดใจปนกับความระแวงเล็กน้อย "ขอบคุณครับ" เขาเดินออกจากร้านกาแฟไป ทิ้งให้แพรวกลับมานั่งจิบกาแฟของเธอต่อไป เธอเหลือบมองตามหลังดิมิทรีไปจนลับสายตา พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดิมิทรีเดินกลับไปยังคฤหาสน์ด้วยความรู้สึกที่สับสน การพบแพรวในวันนี้เป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายของเขา ความเป็นมิตรของเธออาจจะเป็นเพียงความบังเอิญ หรือเธออาจจะมีเจตนาอื่นแอบแฝงอยู่? เขาเก็บเบอร์โทรศัพท์ของเธอไว้ในกระเป๋าเสื้ออย่างระมัดระวัง เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ อันเดรย์ก็เข้ามาต้อนรับทันที "ท่านรองประธาน... เป็นอย่างไรบ้างครับ ออกไปสำรวจมา?" "ก็... ได้เจอคนคนหนึ่ง" ดิมิทรีตอบ "เธอชื่อแพรว เป็นคนในพื้นที่" "คนในพื้นที่? ท่านไว้ใจเธอได้หรือครับ?" อันเดรย์ถามด้วยความเป็นห่วง "ยังไม่รู้... แต่เธอก็ให้เบอร์โทรศัพท์ของเธอมา" ดิมิทรีพูดพลางหยิบกระดาษทิชชู่ที่อยู่บนโต๊ะกาแฟขึ้นมา "เธอเสนอตัวว่าจะช่วยเหลือ ถ้าเราต้องการข้อมูล" อันเดรย์รับกระดาษทิชชู่นั้นมาดู "ผมจะลองตรวจสอบประวัติเธอสักหน่อยครับท่าน... เพื่อความปลอดภัย" "ดี... ทำเลย" ดิมิทรีกล่าว "ข้าไม่ต้องการให้เกิดเรื่องผิดพลาดใดๆ อีก" เขาเดินไปที่หน้าต่างอีกครั้ง มองออกไปนอกคฤหาสน์ ความรู้สึกไม่สบายใจยังคงเกาะกุมจิตใจ การเดินทางมายังประเทศไทยเพื่อตามหาอิวานนั้นไม่ง่ายอย่างที่คิด และดูเหมือนว่าโชคชะตา หรืออาจจะเป็นความบังเอิญที่อันตราย กำลังเข้ามาพัวพันกับชีวิตของเขามากขึ้นเรื่อยๆ