ตอนที่ 17 — การเปิดเผยที่คาดไม่ถึง
ท่ามกลางเสียงปืนที่ยังคงดังไม่หยุดหย่อน การต่อสู้ระหว่าง 'มังกรขาว' และกลุ่มผู้บุกรุกดูเหมือนจะเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ สารัชที่ตอนนี้กำลังร่วมมือกับ 'มังกรขาว' ต่อสู้กับกลุ่ม 'แก๊งแมงมุมดำ' อย่างดุเดือด เขาเริ่มมองเห็นแผนการบางอย่างที่ซ้อนทับกันอยู่
"เราต้องหาทางออกจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด" สารัชตะโกนบอก 'มังกรขาว' ขณะที่กำลังหลบกระสุนที่เฉี่ยวหูไป "พวกเรากำลังจะถูกล้อม"
'มังกรขาว' พยักหน้า "ข้าเห็น... ดูเหมือนว่าเรากำลังจะถูกบีบเข้ามาเรื่อยๆ" เขาหันไปมองกลุ่มคนของเขาที่กำลังทยอยล้มลงทีละคน "พวกมันเตรียมตัวมาดีกว่าที่ข้าคิด"
"แล้วแผนการขนส่งล่ะครับ?" สารัชถาม "ถ้าเราถูกจับ หรือถ้าการขนส่งนี้ล้มเหลว..."
"เรื่องนั้น... เป็นหน้าที่ของเจ้า" 'มังกรขาว' กล่าว "ส่วนข้า... หน้าที่ของข้าคือจัดการพวกนี้ให้สิ้นซาก"
ในขณะเดียวกัน วีรยาก็ة กำลังหาจังหวะเข้าใกล้ 'มังกรขาว' มากขึ้นเรื่อยๆ เธอเห็นกลุ่มควันระเบิดที่เธอโยนไปเริ่มจางลง และการมองเห็นก็เริ่มดีขึ้น "สารัช! คุณอยู่ตรงไหน?" เธอส่งเสียงผ่านวิทยุสื่อสาร
"ผมกำลังจะเข้าถึงตัว 'มังกรขาว' แล้ว" เสียงสารัชตอบกลับมา "แต่สถานการณ์กำลังจะแย่ลง"
"ฉันกำลังจะไปสมทบ!" วีรยาบอก
ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของอเล็กซ์ที่อยู่ในรถจี๊ปของผู้กองวิชาญก็ดังขึ้น "ใครโทรมา?" ผู้กองวิชาญถาม
"ไม่ทราบครับ... เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย" อเล็กซ์ตอบขณะที่พยายามกดรับสาย
"ฮัลโหล?" อเล็กซ์พูด
"อเล็กซ์... นี่ฉันเอง" เสียงแหบพร่าดังมาจากปลายสาย "คุณพอจะอยู่แถวนั้นไหม?"
อเล็กซ์เบิกตากว้าง "คุณ... คุณคือ 'ผู้ประสานงาน' ใช่ไหม?"
"ใช่... ตอนนี้ฉันกำลังตกอยู่ในอันตราย" เสียงของ 'ผู้ประสานงาน' แผ่วเบาลง "พวก 'แก๊งแมงมุมดำ' บุกเข้ามาที่ที่ฉันอยู่... พวกมันต้องการข้อมูลบางอย่าง"
"เกิดอะไรขึ้น?" อเล็กซ์ถามด้วยความตกใจ "คุณอยู่ที่ไหน?"
"ฉันอยู่ที่... คลังสินค้าเก่าริมทะเล... ไม่ไกลจากท่าเรือนั่นเท่าไหร่" 'ผู้ประสานงาน' พูดติดขัด "พวกมันกำลังจะ... เข้ามาแล้ว..." เสียงขาดหายไป
"คุณ! คุณได้ยินไหม!" อเล็กซ์ตะโกนถาม แต่ปลายสายก็เงียบสนิท
"เกิดอะไรขึ้น?" ผู้กองวิชาญถามด้วยความเป็นห่วง
"คุณผู้ประสานงาน... เขาถูกโจมตีครับ!" อเล็กซ์กล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "เขาบอกว่าอยู่ที่คลังสินค้าเก่าริมทะเล!"
ผู้กองวิชาญหันไปมองอเล็กซ์ "นั่นมัน... คนที่ให้ข้อมูลเรามาตลอดสินะ"
"ครับ!" อเล็กซ์พยักหน้า "ถ้าเราไม่ไปช่วยเขา... เราอาจจะเสียแหล่งข้อมูลสำคัญไป"
"แต่ตอนนี้เรากำลังจะเข้าไปจัดการ 'มังกรขาว' ที่ท่าเรือนะ" ผู้กองวิชาญกล่าว "ถ้าเราเปลี่ยนเส้นทางไปตอนนี้..."
"ผมรู้ครับ" อเล็กซ์กล่าว "แต่ถ้าเราปล่อยให้ 'ผู้ประสานงาน' เป็นอันตราย... เราอาจจะเสียทุกอย่างไป"
ผู้กองวิชาญครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ตกลง... เราจะแบ่งกำลังกัน" เขาหันไปทางวิทยุสื่อสาร "สารัช! วีรยา! ได้ยินไหม?"
"ได้ยินครับ!" เสียงสารัชตอบกลับมา
"พวกคุณยังสามารถเข้าถึงตัว 'มังกรขาว' ได้อยู่ไหม?" ผู้กองวิชาญถาม
"กำลังพยายามครับ... แต่สถานการณ์ยังคงตึงเครียด" สารัชตอบ
"ดี! พวกคุณพยายามจับกุม 'มังกรขาว' ต่อไป" ผู้กองวิชาญกล่าว "ส่วนผมกับอเล็กซ์... เราจะไปที่คลังสินค้าเก่า เพื่อช่วย 'ผู้ประสานงาน'"
"เข้าใจแล้วครับ" เสียงสารัชตอบรับ
"ขอให้โชคดีครับผู้กอง" เสียงวีรยาดังตามมา
"แล้วพวกคุณก็เช่นกัน" ผู้กองวิชาญกล่าว "ระวังตัวด้วย"
ผู้กองวิชาญขับรถจี๊ปออกจากจุดที่ซ่อน และมุ่งหน้าไปยังทิศทางของคลังสินค้าเก่าที่ 'ผู้ประสานงาน' แจ้งไว้ อเล็กซ์นั่งข้างๆ จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์อย่างกังวล
"คุณคิดว่า 'แก๊งแมงมุมดำ' มาหาข้อมูลอะไรจาก 'ผู้ประสานงาน' ครับ?" ผู้กองวิชาญถาม
"ผมไม่แน่ใจครับ" อเล็กซ์ตอบ "แต่ผมคิดว่า... พวกมันคงรู้ว่า 'ผู้ประสานงาน' เป็นคนสำคัญของเรา"
"แล้วคุณคิดว่า... ทำไม 'แก๊งแมงมุมดำ' ถึงเข้ามาแทรกแซงการขนส่งของ 'มังกรขาว' ในครั้งนี้?" ผู้กองวิชาญถามต่อ
"ผมไม่แน่ใจเหมือนกันครับ" อเล็กซ์ขมวดคิ้ว "แต่จากที่ 'ผู้ประสานงาน' เคยบอก... 'แก๊งแมงมุมดำ' เป็นองค์กรที่ทรงอิทธิพลมากในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ พวกมันต้องการขยายอำนาจและควบคุมเส้นทางการค้ายาเสพติดให้ได้ทั้งหมด"
"นั่นหมายความว่า... การขนส่งครั้งนี้อาจจะเป็นการส่งมอบอำนาจ หรือการส่งมอบสินค้าล็อตใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา" ผู้กองวิชาญสรุป
"เป็นไปได้ครับ" อเล็กซ์พยักหน้า "และถ้า 'แก๊งแมงมุมดำ' สามารถยึดอำนาจการขนส่งนี้ไปได้... ยาเสพติดจำนวนมหาศาลก็จะถูกปล่อยเข้าสู่ตลาด และอาจจะทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงกว่าเดิม"
รถจี๊ปแล่นไปตามทางลูกรังที่ค่อนข้างขรุขระ ทิวทัศน์รอบข้างเริ่มเปลี่ยนจากชายหาดไปเป็นป่าชายเลนที่หนาทึบ "เราใกล้จะถึงแล้วครับ" อเล็กซ์มองแผนที่ในโทรศัพท์
เมื่อรถจี๊ปเข้าใกล้บริเวณคลังสินค้าเก่า เสียงปืนก็ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่ก็บ่งบอกถึงการต่อสู้ที่กำลังดำเนินอยู่
"เตรียมพร้อม!" ผู้กองวิชาญสั่ง
ทั้งสองคนคว้าปืนประจำกาย และค่อยๆ เปิดประตูรถ ก้าวลงไปอย่างเงียบเชียบ
3,902 ตัวอักษร