เช้าวันรุ่งขึ้น ศิรินทร์และธาดาเดินทางไปยังสำนักงานอัยการสูงสุด พวกเขารู้ดีว่า นี่คือช่วงเวลาสำคัญที่สุดของภารกิจนี้ การส่งมอบหลักฐานทั้งหมดคือการเดิมพันครั้งสุดท้าย ที่จะตัดสินอนาคตของบริษัทและชะตากรรมของพวกเขา "ท่านอัยการครับ" ธาดากล่าวขณะที่เขากำลังยื่นเอกสารให้แก่อัยการสูงสุด "นี่คือหลักฐานการทุจริตและการฟอกเงินจำนวนมหาศาล ที่เชื่อมโยงกับบุคคลสำคัญในวงการธุรกิจของเรา" อัยการสูงสุดรับเอกสารมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "ผมได้รับรายงานเบื้องต้นจากคุณธาดาแล้ว" ท่านกล่าว "และผมได้สั่งการให้ทีมงานของเราเร่งตรวจสอบเอกสารทั้งหมดอย่างละเอียด" ศิรินทร์ก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย "ท่านอัยการคะ เราเชื่อว่าคุณประเสริฐและคุณชาญชัย คือผู้ที่อยู่เบื้องหลังแผนการทั้งหมดนี้ค่ะ" "เรามีหลักฐานเพียงพอที่จะดำเนินคดีกับพวกเขาแล้วใช่หรือไม่?" อัยการสูงสุดถาม "เรามีหลักฐานสำคัญจำนวนมากครับ" ธาดาตอบ "แต่ก็ยังมีบางส่วนที่ยังสูญหายไป" "สูญหายไป?" อัยการสูงสุดเลิกคิ้ว "หมายความว่าอย่างไร?" ศิรินทร์อธิบายถึงเหตุการณ์ที่บ้านของคุณวิชัย และการค้นพบเอกสารที่เหมือนจะขาดหายไปบางส่วน "เราเชื่อว่าเอกสารที่หายไปนั้น อาจจะเป็นส่วนสำคัญที่สามารถสาวไปถึงตัวการใหญ่ได้ค่ะ" อัยการสูงสุดพยักหน้าช้าๆ "ผมเข้าใจ" ท่านกล่าว "แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม หลักฐานที่พวกคุณนำมามอบให้ในวันนี้ก็เพียงพอที่จะเปิดการสอบสวนและดำเนินการตามกฎหมายกับผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องแล้ว" "แล้วเรื่องความปลอดภัยของพวกเราล่ะครับ?" ธาดาถาม "เรารู้ดีว่าบุคคลที่เรากำลังจะกล่าวหาเป็นผู้มีอิทธิพล และอาจจะใช้วิธีการสกปรกเพื่อปกป้องตัวเอง" "ไม่ต้องห่วง" อัยการสูงสุดยืนยัน "เมื่อเราดำเนินการตามกฎหมายแล้ว พวกเขาจะอยู่ภายใต้การคุ้มครองของเจ้าหน้าที่รัฐ" "แต่... ก่อนที่จะถึงเวลานั้น" ศิรินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความกังวล "เราอาจจะต้องเผชิญหน้ากับอันตรายก่อน" "ผมจะจัดทีมเจ้าหน้าที่คุ้มครองให้แก่คุณทั้งสองคนทันที" อัยการสูงสุดกล่าวอย่างหนักแน่น "จนกว่าคดีจะสิ้นสุด" หลังจากเสร็จสิ้นการส่งมอบหลักฐาน ศิรินทร์และธาดาก็ได้รับแจ้งว่า จะมีเจ้าหน้าที่ตำรวจคอยคุ้มครองพวกเขาตลอดเวลา การเดินทางกลับออกจากสำนักงานอัยการสูงสุดเป็นไปอย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความตึงเครียด ขณะที่รถของธาดากำลังเคลื่อนตัวออกจากบริเวณสำนักงานอัยการฯ ทันใดนั้นเอง รถยนต์คันหนึ่งก็พุ่งเข้ามาขวางเส้นทางอย่างกะทันหัน เสียงเบรกดังสนั่นหวั่นไหว "ระวัง!" ธาดาร้องขึ้น พลางหักพวงมาลัยอย่างแรง รถของธาดาเสียหลักเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาทรงตัวได้ แต่รถคันที่พุ่งเข้ามาก็จอดขวางถนนเอาไว้ไม่ขยับ "มันเป็นแผนของพวกมัน!" ธาดากล่าวอย่างโมโห "พวกมันรู้ว่าเราจะมาที่นี่!" ศิรินทร์มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยหัวใจที่เต้นระรัว "แล้วเราจะทำยังไงคะ?" "ผมจะพยายามฝ่าออกไป" ธาดากล่าว "คุณอยู่เฉยๆ นะ" ธาดาพยายามเร่งเครื่องยนต์เพื่อฝ่ารถคันที่ขวางอยู่ แต่รถคันนั้นก็ยังคงนิ่งสนิท ราวกับจงใจจะขวางเอาไว้ ทันใดนั้นเอง ประตูรถคันที่ขวางอยู่ก็ถูกเปิดออก ชายฉกรรจ์สองคนในชุดสีดำก็ก้าวลงมาจากรถ เดินตรงเข้ามาหา "คุณประเสริฐส่งมาครับ" หนึ่งในชายฉกรรจ์พูดขึ้น น้ำเสียงเย็นชา "ให้มาบอกให้พวกคุณหยุดยุ่งเรื่องนี้" "ผมไม่หยุดแน่" ธาดาตอบกลับอย่างไม่ยี่หระ "และผมจะเอาพวกคุณไปให้ถึงคุกให้ได้" ชายฉกรรจ์คนนั้นหัวเราะในลำคอ "คุณคิดว่าคุณจะทำได้หรือ?" ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปกว่านี้ เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นมาแต่ไกล และรถตำรวจหลายคันก็พุ่งตรงเข้ามายังบริเวณนั้น "แย่แล้ว!" ชายฉกรรจ์คนหนึ่งอุทาน "ไปกันเถอะ!" ทั้งสองคนรีบกลับเข้าไปในรถ และขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงรถของธาดาที่ยังคงจอดอยู่ "พวกมันหนีไปแล้วค่ะ" ศิรินทร์บอก "แต่เราปลอดภัยแล้ว" ธาดากล่าว "เจ้าหน้าที่ตำรวจมาทันเวลาพอดี" เจ้าหน้าที่ตำรวจลงมาจากรถ พร้อมกับสอบถามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ธาดาและศิรินทร์ได้ให้การกับเจ้าหน้าที่ และอธิบายถึงสถานการณ์ที่เผชิญ "พวกมันต้องการข่มขู่เรา" ศิรินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ยังคงสั่นเครือ "แต่พวกมันทำไม่สำเร็จ" "ใช่" ธาดาตอบ "การข่มขู่ครั้งนี้ ยิ่งทำให้ผมมั่นใจว่า เรากำลังเดินมาถูกทางแล้ว" เขากล่าวเสริม "เราได้ส่งมอบหลักฐานที่สำคัญไปแล้ว และเจ้าหน้าที่ก็จะดำเนินการตามกฎหมายกับพวกมัน" "แล้วเอกสารที่หายไปล่ะคะ?" ศิรินทร์ถาม "ผมจะให้ทีมงานของผมสืบหาต่อ" ธาดาตอบ "ถึงแม้จะหายไป แต่ผมเชื่อว่าเราจะตามหามันเจอในที่สุด" "ฉันหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะคะ" ศิรินทร์ตอบ "การต่อสู้ครั้งนี้มันยาวนานเหลือเกิน" ธาดาหันมายิ้มให้ศิรินทร์ "แต่เราก็ผ่านมาได้ด้วยกัน" เขาเอื้อมมือมาจับมือของเธอไว้ "และเราก็จะผ่านมันไปได้อีก" ศิรินทร์มองเข้าไปในดวงตาของธาดา ความรู้สึกอบอุ่นและความเชื่อใจเอ่อล้นขึ้นมาในหัวใจ การต่อสู้ที่ผ่านมาทำให้ทั้งสองคนใกล้ชิดกันมากขึ้น ความรู้สึกที่เคยถูกเก็บซ่อนไว้ ค่อยๆ เบ่งบานออกมาอย่างชัดเจน "ขอบคุณนะคะ" ศิรินทร์กล่าว "ที่อยู่เคียงข้างฉันเสมอ" "ผมก็ขอบคุณคุณเหมือนกันศิรินทร์" ธาดาตอบ "ที่ทำให้ผมได้รู้จักกับความเข้มแข็งและความกล้าหาญที่ไม่เคยมีมาก่อน" ทั้งสองนั่งมองหน้ากัน ท่ามกลางความวุ่นวายที่เพิ่งสงบลง ความรู้สึกของการเอาชนะอุปสรรคครั้งใหญ่มาได้ ทำให้พวกเขารู้สึกโล่งใจ แต่ก็ยังคงมีความกังวลเกี่ยวกับอนาคตที่ยังมาไม่ถึง การต่อสู้กับอำนาจมืดครั้งนี้ อาจจะยังไม่จบลงง่ายๆ แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ ความสัมพันธ์ระหว่างศิรินทร์และธาดา ได้ถูกหล่อหลอมให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้นกว่าเดิมแล้ว