ขณะที่รถของธาดากำลังเคลื่อนตัวออกจากบริเวณสำนักงานอัยการฯ ทันใดนั้นเอง รถยนต์คันหนึ่งที่ขับตามมาติดๆ ก็เร่งความเร็วขึ้น ก่อนจะพุ่งเข้าชนด้านข้างรถของธาดาอย่างแรง เสียงโลหะบิดเบี้ยวกระจกแตกกระจายดังสนั่นหวั่นไหว ศิรินทร์ที่นั่งอยู่เบาะหลังถึงกับเซไปชนเบาะหน้า ก่อนจะรีบหันไปมองนอกหน้าต่างด้วยความตกใจ "เกิดอะไรขึ้น!" ธาดาร้องเสียงหลง เขาพยายามบังคับรถที่เสียหลักให้ทรงตัวอยู่ได้ ขณะที่เสียงแตรรถรอบข้างก็ดังระงมขึ้นมาทันที "พวกมันมาแล้วค่ะ!" ศิรินทร์ตะโกน เธอเห็นรถคันที่พุ่งชนถอยหลังออกมาเล็กน้อย ก่อนจะกลับลำ พยายามจะพุ่งชนซ้ำอีกครั้ง "ผมเห็นแล้ว!" ธาดาตอบอย่างใจเย็นแต่แววตาฉายแววตื่นตัว เขาหักพวงมาลัยหลบอย่างฉิวเฉียว รถคันก่อเหตุพลาดเป้า พุ่งเลยไปชนกับรถคันอื่นที่กำลังจอดติดไฟแดงอยู่ข้างหน้าเกิดเป็นอุบัติเหตุซ้ำซ้อน "นี่มันเป็นการลอบโจมตีชัดๆ!" ธาดาพูดขณะที่รถของเขาก็เริ่มเสียการทรงตัวมากขึ้นเรื่อยๆ "ผมต้องหาที่จอดให้เร็วที่สุด" "ตรงนั้นค่ะ!" ศิรินทร์ชี้ไปยังทางเข้าอาคารพาณิชย์แห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล "เราน่าจะเข้าไปหลบในนั้นได้" ธาดาไม่รอช้า เขาเร่งเครื่องยนต์ที่ยังพอจะขับเคลื่อนได้ พุ่งตรงไปยังทางเข้าอาคารนั้นทันที รถคันก่อเหตุพยายามตามมาติดๆ แต่ด้วยเส้นทางที่ค่อนข้างคับแคบ และรถคันอื่นๆ ที่เริ่มชะลอตัว ทำให้รถคันนั้นไม่สามารถเร่งความเร็วไล่ตามมาได้ทัน "เราปลอดภัยแล้วหรือเปล่าคะ?" ศิรินทร์ถามเสียงหอบ ขณะที่ธาดาก็รีบดับเครื่องยนต์ และปลดเข็มขัดนิรภัย "ผมไม่แน่ใจ" ธาดาตอบ เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นรถคันก่อเหตุวนกลับมา และจอดห่างออกไปไม่ไกลนัก "แต่เราต้องออกจากรถไปก่อน" ทั้งสองคนเปิดประตูรถออกไปอย่างรวดเร็ว และรีบวิ่งเข้าไปในอาคารพาณิชย์ที่พวกเขากะว่าจะใช้เป็นที่หลบภัย "ขอโทษนะคะ พอจะให้พวกเราหลบตรงนี้สักครู่ได้ไหมคะ?" ศิรินทร์รีบเอ่ยปากกับพนักงานของร้านขายเฟอร์นิเจอร์แห่งหนึ่งที่กำลังจัดวางสินค้าอยู่ พนักงานคนนั้นมองทั้งสองคนด้วยความแปลกใจ แต่เมื่อเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของพวกเขา จึงพยักหน้าให้ "เชิญเลยค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?" "ไม่เป็นไรค่ะ เราแค่ต้องการหลบสักครู่" ธาดาตอบ เขาพยายามควบคุมสติ และมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง รถคันก่อเหตุยังคงจอดอยู่ที่เดิม แต่ดูเหมือนจะยังไม่ยอมไปไหน "คุณแน่ใจนะว่าเราปลอดภัย?" ศิรินทร์กระซิบถามธาดา "อย่างน้อยก็ตรงนี้เราก็ยังหลบตาพวกมันได้" ธาดาตอบ "ผมจะลองติดต่อเจ้าหน้าที่ที่ดูแลเรื่องความปลอดภัยของเราดู" เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แต่ทันใดนั้นเอง เขาก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของตนเอง "เป็นอะไรไปคะ?" ศิรินทร์ถาม "โทรศัพท์ผม... สัญญาณหายไปไหนหมดครับ?" ธาดาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแปลกใจ "เหมือนกับว่าถูกตัดสัญญาณไปแล้ว" ศิรินทร์รีบหยิบโทรศัพท์ของเธอขึ้นมาดูบ้าง "ของฉันก็เหมือนกันค่ะ! นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?" ทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยความหวาดระแวงมากขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกว่าถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ทำให้พวกเขารู้สึกไม่ปลอดภัยอย่างยิ่ง "พวกมันไม่ได้ต้องการแค่ข่มขู่เรา" ธาดาพูดขึ้น "พวกมันต้องการปิดปากเรา" "แล้วเราจะทำอย่างไรดีคะ?" ศิรินทร์ถาม เสียงของเธอสั่นเครือ "เราต้องหาทางติดต่อเจ้าหน้าที่ให้ได้" ธาดากล่าว "ผมจะลองเดินออกไปดูรอบๆ บริเวณนี้ อาจจะมีจุดที่สัญญาณโทรศัพท์กลับมา" "ฉันไปด้วยค่ะ" ศิรินทร์รีบตอบ ทั้งสองคนค่อยๆ เดินออกจากร้านเฟอร์นิเจอร์ และเดินสำรวจไปตามริมถนน พยายามมองหาสัญญาณโทรศัพท์ "ตรงนี้พอมีสัญญาณแล้วค่ะ" ศิรินทร์พูดขึ้นอย่างดีใจ เธอรีบกดโทรศัพท์หาอัยการสูงสุดทันที "ท่านอัยการครับ พวกเราถูกลอบโจมตีครับ!" ธาดารีบพูด เมื่อปลายสายรับ "กำลังมา" เสียงของอัยการสูงสุดตอบกลับมาอย่างเด็ดขาด "อยู่ตรงนั้นก่อน อย่าไปไหน" ไม่นานนัก รถตำรวจหลายคันก็ขับมาถึงที่เกิดเหตุ พร้อมกับเจ้าหน้าที่หน่วยพิเศษที่เข้ามาดูแลความปลอดภัยของทั้งสองคนทันที "เป็นฝีมือของใครกันแน่?" เจ้าหน้าที่หน่วยพิเศษถาม "ผมไม่แน่ใจครับ แต่พวกเขาพยายามจะขัดขวางการทำงานของเรา" ธาดาตอบ "เราจะสืบสวนเรื่องนี้อย่างถึงที่สุด" เจ้าหน้าที่กล่าว "แต่ตอนนี้ พวกคุณต้องเดินทางไปกับเราก่อน เพื่อความปลอดภัย" ศิรินทร์และธาดามองหน้ากัน พวกเขารู้ดีว่า นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ที่แท้จริง การส่งมอบหลักฐานไปแล้วไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างจะจบลงง่ายๆ พวกเขายังคงต้องเผชิญหน้ากับอันตรายอีกมากมาย "แล้วรถคันนั้นล่ะคะ?" ศิรินทร์ถาม "เราจะจัดการเอง" เจ้าหน้าที่หน่วยพิเศษตอบ "ไม่ต้องห่วง" ทั้งสองคนถูกนำตัวไปยังที่ปลอดภัยแห่งหนึ่งภายใต้การคุ้มกันของเจ้าหน้าที่อย่างแน่นหนา บรรยากาศภายในรถเป็นไปอย่างเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ดังเป็นระยะๆ "คุณคิดว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้คะ?" ศิรินทร์ถามขึ้นหลังจากเงียบไปนาน ธาดาถอนหายใจยาว "ผมยังไม่แน่ใจ แต่ผมเชื่อว่าต้องเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจผิดกฎหมายของคุณประเสริฐอย่างแน่นอน" "แต่คุณประเสริฐก็ดูเหมือนจะไม่ใช่คนที่จะลงมือเองนะคะ" ศิรินทร์กล่าว "เขามักจะอยู่เบื้องหลังเสมอ" "นั่นสินะ" ธาดาพยักหน้า "และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เราต้องระวังตัวมากขึ้น" "แล้วหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่หายไปล่ะคะ เรายังไม่มีวี่แววเลย" ศิรินทร์ถามด้วยน้ำเสียงกังวล "ผมก็ยังหาอยู่" ธาดาตอบ "แต่ผมเชื่อว่าคุณวิชัยคงจะไม่เก็บมันไว้ในที่ที่ง่ายต่อการค้นพบ" "ถ้าหากเราหาหลักฐานชิ้นนั้นเจอจริงๆ เรื่องราวทั้งหมดอาจจะคลี่คลายได้เร็วกว่านี้ก็ได้นะคะ" ศิรินทร์กล่าว "ผมหวังว่าจะเป็นเช่นนั้น" ธาดาตอบ "แต่ตอนนี้ เราต้องโฟกัสไปที่การรักษาความปลอดภัยของพวกเราเองก่อน" การเดินทางไปยังที่ปลอดภัยดำเนินไปอย่างราบรื่น แต่ทั้งศิรินทร์และธาดาก็ยังคงไม่สามารถวางใจได้ พวกเขารู้ดีว่า ศัตรูของพวกเขานั้นอันตรายและคาดเดาไม่ได้ การลอบโจมตีในครั้งนี้เป็นเพียงสัญญาณเตือนภัยที่ทำให้พวกเขารับรู้ว่า กำลังจะก้าวเข้าสู่การต่อสู้ที่ดุเดือดยิ่งกว่าเดิม