เสียงฝนกระหน่ำเทลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา สร้างบรรยากาศที่หดหู่และอ้างว้างให้กับกรุงเทพมหานครยามค่ำคืน ศิรินทร์นั่งอยู่ในห้องทำงานของเธอที่โรงแรม 'แกรนด์ วิสต้า' บนชั้นที่เธอคุ้นเคย แต่วันนี้กลับรู้สึกแตกต่างออกไป แสงไฟสลัวๆ ทำให้เงาของเฟอร์นิเจอร์หรูหราดูน่ากลัวยิ่งขึ้น เธอเพิ่งเสร็จสิ้นจากการประชุมมาราธอนกับธาดา และทีมผู้บริหารคนอื่นๆ กว่าจะลงตัวกับแผนการปรับปรุงโรงแรมก็เล่นเอาเหนื่อยอ่อน แต่สิ่งที่เหนื่อยกว่านั้นคือการต้องเผชิญหน้ากับสายตาคมกริบ และคำพูดที่เฉียบคมของธาดาตลอดเวลา จู่ๆ เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้น ศิรินทร์หยิบมันขึ้นมาดู เห็นว่าเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกดรับ "สวัสดีค่ะ" "ผมธาดา" เสียงทุ้มต่ำดังมาจากปลายสาย "คุณอยู่ที่ไหน" "ฉันอยู่ที่ห้องทำงานค่ะ" ศิรินทร์ตอบ รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่เขาโทรมาหา "มีอะไรรึเปล่าคะ?" "ผมอยู่หน้าโรงแรม คุณลงมารับผมหน่อย" เขาบอกสั้นๆ "ตอนนี้เนี่ยนะคะ? ข้างนอกฝนตกหนักมากเลยค่ะ" ศิรินทร์ถามอย่างไม่ค่อยเข้าใจ "ผมไม่กลัวฝน" เขาตอบอย่างไม่ใยดี "ผมรอคุณอยู่ข้างล่าง" ศิรินทร์ถอนหายใจเบาๆ เธอรู้ว่าการโต้เถียงกับธาดาไม่มีประโยชน์ เธอจึงรีบหยิบเสื้อคลุมบางเบา ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไป เมื่อเธอลงมาถึงล็อบบี้ ท่ามกลางแสงไฟสีทองอันอบอุ่น เธอก็เห็นร่างสูงโปร่งของธาดาในชุดสูทสีเข้มยืนพิงเสาอยู่ใกล้ทางเข้า เขากำลังมองออกไปนอกประตูที่สายฝนกำลังสาดกระเซ็นเข้ามา "คุณมาแล้ว" ธาดาพูดเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา "เร็วกว่าที่ผมคิด" "คุณนัดฉันมาทำไมคะ?" ศิรินทร์ถาม "มันดึกมากแล้ว" "ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณเป็นการส่วนตัว" เขาตอบ พร้อมกับยื่นมือมาคว้าแขนเธอเบาๆ "มากับผม" ศิรินทร์รู้สึกประหลาดใจกับการกระทำที่กะทันหันของเขา แต่เธอก็ไม่ได้ขัดขืน เขาพาเธอเดินฝ่าสายฝนที่สาดเข้ามา ไปยังรถลีมูซีนสีดำคันหรูที่จอดรออยู่ ภายในรถ ความเงียบปกคลุม บรรยากาศรอบตัวดูอึดอัด ศิรินทร์มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นหยดน้ำฝนเกาะอยู่ตามกระจก ราวกับจะสะท้อนความรู้สึกที่ปั่นป่วนในใจของเธอ "ทำไมคุณถึงอยากคุยกับฉันเป็นการส่วนตัวคะ?" เธอถามขึ้นทำลายความเงียบ ธาดาหันมามองเธอ สายตาคมกริบของเขาสบเข้ากับดวงตาของเธอ "ผมสังเกตเห็นบางอย่างในตัวคุณ" "สังเกตเห็นอะไรคะ?" ศิรินทร์ถามด้วยความสงสัย "คุณรักโรงแรมแห่งนี้จริงๆ" เขาตอบ "คุณไม่ได้มองมันเป็นแค่ธุรกิจ หรือมรดก แต่คุณมองเห็นคุณค่าและความผูกพัน" ศิรินทร์นิ่งอึ้งไป เธอไม่เคยคิดว่าธาดาจะมองเห็นสิ่งนี้ในตัวเธอ "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณคะ?" เธอถามกลับ "มันเกี่ยวกับอนาคตของ 'แกรนด์ วิสต้า'" ธาดาตอบ "ผมต้องการให้คุณเป็นคนนำทีมปรับปรุงโรงแรมนี้จริงๆ ผมเชื่อว่าคุณทำได้" "แต่คุณก็บอกเองว่าฉันไม่มีความสามารถพอ" ศิรินทร์พูดอย่างตัดพ้อ "ผมเคยพูดแบบนั้น" ธาดายอมรับ "แต่ผมคิดผิดไป คุณอาจจะขาดประสบการณ์ แต่คุณมีสิ่งที่สำคัญกว่านั้น คือหัวใจที่มุ่งมั่น" เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย "ผมรู้ว่าการทำงานร่วมกันของเรามันไม่ใช่เรื่องง่าย คุณอาจจะเกลียดผม แต่ผมอยากให้คุณลองเปิดใจ ผมต้องการพันธมิตรที่แท้จริง ไม่ใช่แค่คู่ค้า" ศิรินทร์มองใบหน้าของธาดาอย่างพิจารณา เธอเห็นแววตาที่จริงจัง และเป็นประกายบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกสั่นไหว "คุณกำลังจะบอกว่า... คุณไว้ใจฉัน?" เธอถาม ธาดาหัวเราะเบาๆ "ผมไม่เคยไว้ใจใคร 100% ศิรินทร์ แต่ผมพร้อมที่จะให้โอกาสคุณ" เขายื่นมือไปแตะที่มือของเธอเบาๆ "เรามาเดิมพันกันอีกครั้ง" ศิรินทร์รู้สึกถึงความอบอุ่นจากมือของเขาที่สัมผัสกับมือของเธอ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบของเขาอีกครั้ง ในขณะที่เสียงฝนยังคงกระหน่ำอยู่ภายนอก ภายใต้บรรยากาศที่เปียกปอนไปด้วยสายฝนนี้ ราวกับว่าทั้งสองกำลังจะเริ่มต้นบทใหม่ของความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนยิ่งขึ้นไปอีก "เดิมพันอะไรคะ?" เธอถาม "เดิมพันด้วยหัวใจ" ธาดาตอบ พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาเป็นครั้งแรก "ถ้าเราทำสำเร็จ เราอาจจะได้อะไรมากกว่าที่คิด" ศิรินทร์มองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นประกายแห่งความหวัง และความท้าทายที่ฉายชัดอยู่ เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ในค่ำคืนที่ฝนพรำนี้ เธอรู้สึกได้ว่าบางสิ่งบางอย่างกำลังจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างแน่นอน