"ผมสังเกตเห็นบางอย่างในตัวคุณ" ธาดากล่าวต่อ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาภายใต้แสงไฟสลัวของรถลีมูซีนดูคมเข้มขึ้น "คุณไม่ได้มองโรงแรมแห่งนี้เป็นแค่ธุรกิจ คุณมองมันเป็นเหมือนบ้าน เป็นครอบครัว" ศิรินทร์นิ่งอึ้งไปกับคำพูดนั้น เธอไม่เคยคิดว่าจะมีใครสังเกตเห็นความรู้สึกที่แท้จริงของเธอได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ธาดา ผู้ชายที่ดูเย็นชาและเอาแต่ใจตัวเองคนนี้ "คุณ... คุณพูดอะไรคะ?" เธอถามเสียงแผ่วเบา "ผมไม่ได้ตาบอด ศิรินทร์" ธาดาตอบ ดวงตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอ "ผมเห็นว่าคุณห่วงใยพนักงานทุกคน เห็นว่าคุณทุ่มเททุกอย่างเพื่อรักษาชื่อเสียงของโรงแรมแห่งนี้ไว้" ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ก่อตัวขึ้นในใจของศิรินทร์ เธอไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือระแวงดีที่ธาดาเริ่มมองเห็นเธอในมุมที่ต่างออกไป "คุณคิดว่าคุณรู้จักฉันดีแล้วเหรอคะ?" เธอถามกลับ "ผมกำลังจะรู้จัก" เขาตอบ พร้อมกับยื่นมือมาประคองแก้มของเธอเบาๆ สัมผัสของเขานุ่มนวลกว่าที่เธอคาดไว้ "ผมมาที่นี่เพื่อช่วยคุณ และผมก็อยากให้คุณไว้ใจผม" ศิรินทร์มองเข้าไปในดวงตาของธาดา เธอเห็นประกายบางอย่างที่แตกต่างไปจากเดิม แววตาที่เคยเย็นชาและเฉยเมย บัดนี้กลับมีความอ่อนโยนและความจริงใจแฝงอยู่ "ฉันควรจะไว้ใจคุณได้ยังไงคะ ในเมื่อคุณกำลังจะทำลายทุกอย่างที่ฉันรัก" "ผมไม่ได้จะทำลาย" ธาดาแย้ง "ผมจะช่วยให้มันดีขึ้น ผมจะทำให้ 'แกรนด์ วิสต้า' กลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง ไม่ใช่แค่ในแง่ของผลกำไร แต่ในทุกๆ ด้าน" "แล้วถ้าฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคุณล่ะคะ?" ศิรินทร์ถามอย่างท้าทาย ธาดาหัวเราะในลำคอเบาๆ "คุณไม่มีทางเลือก ศิรินทร์ คุณกับผมมีเป้าหมายเดียวกัน เราต้องร่วมมือกัน" เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ "และผมก็พร้อมที่จะเดิมพันทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ให้คุณเห็น" บทสนทนาของทั้งสองดำเนินไปท่ามกลางเสียงฝนที่ยังคงเทกระหน่ำ รถลีมูซีนเคลื่อนตัวไปตามถนนที่เปียกลื่น ธาดาพาเธอไปยังร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา บรรยากาศภายในร้านดูอบอุ่นและโรแมนติก แสงเทียนระยิบระยับสะท้อนกับผิวน้ำ "ทำไมคุณถึงพาฉันมาที่นี่คะ?" ศิรินทร์ถาม เมื่อพวกเขาทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะริมหน้าต่าง "ผมอยากให้คุณผ่อนคลาย" ธาดาตอบ "เราคุยกันมามากแล้วในเรื่องงาน วันนี้ผมอยากให้คุณลืมเรื่องเครียดๆ ไปสักพัก" บริกรเข้ามาเสิร์ฟอาหารและเครื่องดื่ม พวกเขาเริ่มพูดคุยกันถึงเรื่องสัพเพเหระ ศิรินทร์แปลกใจที่ได้เห็นอีกด้านหนึ่งของธาดา ชายหนุ่มที่เคยดูหยิ่งยโสและเข้าถึงยาก กลับมีอารมณ์ขันและมีมุมมองที่น่าสนใจ "คุณรู้ไหม" ธาดาพูดขึ้นหลังจากจิบไวน์ไปอึกใหญ่ "ผมไม่เคยคิดเลยว่าผมจะมานั่งกินข้าวกับทายาทเจ้าของโรงแรมที่ผมกำลังจะเข้ามาเทคโอเวอร์" ศิรินทร์ยิ้ม "แล้วคุณคิดยังไงคะ? รู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ยึดครองอาณาจักรของฉัน?" "ผมไม่ได้อยากยึดครอง" ธาดาตอบ ดวงตาของเขาสบประสานกับเธอ "ผมแค่อยากจะทำให้มันดีขึ้น ผมเห็นศักยภาพที่ซ่อนอยู่มากมายใน 'แกรนด์ วิสต้า' และผมเชื่อว่าคุณเองก็มีความสามารถที่จะทำให้มันเป็นจริง" "แล้วคุณจะให้โอกาสฉันพิสูจน์ตัวเองอย่างนั้นเหรอคะ?" ศิรินทร์ถาม "ผมจะให้โอกาสคุณ" ธาดายืนยัน "แต่คุณต้องเชื่อใจผม และทำตามแผนที่ผมวางไว้" ค่ำคืนนั้น ศิรินทร์รู้สึกว่ากำแพงที่เธอสร้างขึ้นรอบตัวเริ่มพังทลายลงทีละน้อย เธอเริ่มมองธาดาในมุมที่ต่างออกไป จากศัตรูที่น่ารังเกียจ บัดนี้เขากลับกลายเป็นคนที่น่าค้นหาและน่าสนใจ "คุณ... คุณมีแผนการอะไรในใจอยู่แล้วใช่ไหมคะ?" ศิรินทร์ถามอย่างลังเล ธาดายิ้มมุมปาก "ผมมีเสมอ" เขาตอบ "แต่ผมจะบอกคุณก็ต่อเมื่อคุณพร้อมที่จะรับฟังจริงๆ" หลังจากทานอาหารเสร็จ ธาดาก็พาศิรินทร์กลับมาส่งที่โรงแรม เมื่อรถจอดสนิทลง เขาก็หันมาเผชิญหน้ากับเธอ "ขอบคุณสำหรับค่ำคืนนี้นะคะ" ศิรินทร์กล่าว "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณ" ธาดาตอบ "และผมอยากให้คุณจำไว้ว่า เรากำลังจะร่วมกันทำอะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่" เขายื่นมือออกมาสัมผัสแก้มของเธออีกครั้ง คราวนี้เป็นสัมผัสที่หนักแน่นขึ้น "อย่าเพิ่งเกลียดผมนะ ศิรินทร์" ก่อนที่ศิรินทร์จะได้ตอบอะไร ธาดาก็โน้มใบหน้าเข้ามาประทับจูบลงบนริมฝีปากของเธออย่างอ่อนโยน จูบนั้นสั้นๆ แต่กลับทิ้งความรู้สึกร้อนผ่าวไว้ในใจของเธอ ศิรินทร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ แต่เธอก็ไม่ได้ปัดป้อง เมื่อธาดาถอนริมฝีปากออกไป เขาก็มองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ราตรีสวัสดิ์" เขาพูดเสียงแหบพร่า ก่อนจะลงจากรถไป ทิ้งให้ศิรินทร์นั่งนิ่งอยู่ในรถ ด้วยหัวใจที่เต้นระรัวและสับสน