"ผมเห็นศักยภาพที่ซ่อนอยู่ เห็นความมุ่งมั่น และเห็นหัวใจที่คุณทุ่มเทให้กับที่นี่" ธาดาตอบ เสียงของเขาอ่อนลงกว่าปกติ แววตาที่มองศิรินทร์เต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่สามารถตีความได้ชัดเจน "ผมเชื่อว่า 'แกรนด์ วิสต้า' จะกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้งภายใต้การนำของคุณ และผมก็แค่อยากจะเป็นส่วนหนึ่งของความสำเร็จนั้น" คำตอบนั้นทำให้ศิรินทร์นิ่งอึ้ง เธอไม่เคยคาดคิดว่าธาดาจะมีความคิดเช่นนี้เกี่ยวกับเธอ เขาไม่ได้มองเธอเป็นแค่ทายาทสาวไร้ประสบการณ์ หรือคู่แข่งทางธุรกิจ แต่กลับมองเห็นคุณค่าและความตั้งใจของเธอจริงๆ "ขอบคุณค่ะ" ศิรินทร์กล่าวเสียงเบา "ฉันก็หวังว่าเราจะสามารถทำให้ 'แกรนด์ วิสต้า' กลับมายิ่งใหญ่อีกครั้งได้จริงๆ" "แน่นอน" ธาดาตอบ ใบหน้าของเขากลับมาเรียบเฉยเหมือนเดิม แต่แววตาที่มองเธอเมื่อครู่ยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำของศิรินทร์ "เพราะเราจะทำมันไปด้วยกัน" หลังจากบทสนทนานั้น ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ดูจะราบรื่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด การทำงานร่วมกันเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น พวกเขาเริ่มเข้าอกเข้าใจความคิดของกันและกันมากขึ้น ศิรินทร์เริ่มมองเห็นธาดาในมุมที่ต่างออกไป เขาไม่ใช่แค่ CEO ผู้เย็นชาและเฉียบขาด แต่เขายังเป็นคนที่มองการณ์ไกล มีวิสัยทัศน์ และมีความรับผิดชอบสูง ในขณะที่ธาดาเองก็เริ่มเปิดใจให้กับศิรินทร์มากขึ้น เขาได้เห็นความมุ่งมั่น ความคิดสร้างสรรค์ และความทุ่มเทของเธอที่มีต่อโรงแรมแห่งนี้ ความรู้สึกบางอย่างที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจของเขามันเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เย็นวันหนึ่ง หลังจากที่ทั้งคู่ตรวจดูความคืบหน้าของการปรับปรุงโรงแรมเสร็จสิ้น ธาดาก็เอ่ยขึ้น "วันนี้คุณดูเหนื่อยนะ" ศิรินทร์ยิ้มบางๆ "ก็ทำงานหนักมาทั้งวันค่ะ" "ผมพาไปทานอาหารเย็นหน่อยไหม?" ธาดาเสนอ "มีร้านอาหารอิตาเลียนเปิดใหม่แถวนี้ ผมได้ยินว่าบรรยากาศดี" ศิรินทร์ลังเลเล็กน้อย "แต่ว่า... เรามีนัดกับนักออกแบบภายในพรุ่งนี้ไม่ใช่เหรอคะ?" "ผมเลื่อนได้" ธาดาตอบ "วันนี้เราพักกันก่อน ผมอยากให้คุณได้ผ่อนคลายบ้าง" ในที่สุด ศิรินทร์ก็ตกลง เธอรู้สึกดีใจที่ธาดาเริ่มใส่ใจเธอในฐานะคนคนหนึ่ง ไม่ใช่แค่ในฐานะหุ้นส่วนทางธุรกิจ ร้านอาหารอิตาเลียนแห่งนั้นตั้งอยู่บนชั้นดาดฟ้าของตึกสูง บรรยากาศโรแมนติก แสงเทียนระยิบระยับ อาหารอร่อย และไวน์ชั้นเลิศ ทำให้ค่ำคืนนั้นเป็นค่ำคืนที่พิเศษ "คุณเคยมาที่นี่มาก่อนไหม?" ธาดาถาม พลางรินไวน์ให้ศิรินทร์ "ไม่เคยค่ะ" ศิรินทร์ตอบ "เป็นครั้งแรก" "ผมก็เหมือนกัน" ธาดากล่าว "ผมว่าเรามาลองอะไรใหม่ๆ ด้วยกันดีกว่า" บทสนทนาระหว่างทั้งคู่เป็นไปอย่างราบรื่น พวกเขาพูดคุยกันเรื่องงาน เรื่องความฝัน เรื่องอดีต และเรื่องอนาคต ศิรินทร์ได้รู้ว่าธาดาเติบโตมาในครอบครัวที่เข้มงวด การเรียนรู้ทุกอย่างด้วยตัวเองตั้งแต่เด็ก ทำให้เขาเป็นคนที่มีความเด็ดเดี่ยวและมีความเป็นผู้นำสูง "แล้วครอบครัวของคุณล่ะคะ?" ศิรินทร์ถาม ธาดาเงียบไปครู่หนึ่ง "ผมไม่มีครอบครัวที่ใกล้ชิดมากนัก" เขาตอบเสียงเรียบ "พ่อแม่ของผมเสียชีวิตตั้งแต่ผมยังเด็ก ผมอยู่กับคุณยายมาตลอด" ศิรินทร์รู้สึกสงสารเขาขึ้นมาจับใจ เธอไม่เคยรู้เรื่องราวในอดีตของเขามาก่อนเลย "คุณยายของคุณคงรักคุณมากสินะคะ" ศิรินทร์กล่าว "ครับ" ธาดาตอบ "คุณยายเป็นคนเดียวที่คอยดูแลผมมาตลอด ท่านสอนให้ผมเป็นคนเข้มแข็งและรู้จักพึ่งพาตัวเอง" ทั้งคู่ทานอาหารไปเรื่อยๆ บรรยากาศเริ่มอบอุ่นขึ้นเรื่อยๆ ศิรินทร์รู้สึกเหมือนมีกำแพงบางๆ ที่กั้นระหว่างเธอกับธาดาค่อยๆ พังทลายลง "ฉันดีใจนะ ที่ได้มาทานข้าวกับคุณแบบนี้" ศิรินทร์เอ่ยขึ้น "ฉันรู้สึกว่า... เราเข้ากันได้ดีขึ้นนะ" ธาดายิ้ม "ผมก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน" เขาเอื้อมมือไปกุมมือของศิรินทร์ไว้ "ผมรู้สึกว่า ผมเริ่มเข้าใจคุณมากขึ้น ศิรินทร์" หัวใจของศิรินทร์เต้นแรง เธอไม่แน่ใจว่าความรู้สึกนี้คืออะไรกันแน่ แต่เธอรู้ดีว่ามันไม่ใช่แค่ความรู้สึกในฐานะเพื่อนร่วมงานอีกต่อไป แต่แล้ว โทรศัพท์ของธาดาก็สั่นขึ้น เขาปล่อยมือจากศิรินทร์ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู "ขอโทษนะครับ" ธาดากล่าว "ผมต้องขอตัวก่อน มีเรื่องด่วนที่ต้องจัดการ" แววตาของศิรินทร์ผิดหวัง แต่เธอก็พยักหน้า "ไม่เป็นไรค่ะ เข้าใจ" ธาดาลุกขึ้นยืน "ผมจะรีบจัดการให้เรียบร้อย แล้วเดี๋ยวผมจะกลับมา" แต่แล้ว เขาก็ไม่กลับมาอีก ศิรินทร์รออยู่สักพัก ก่อนจะตัดสินใจเรียกเก็บเงิน แล้วเดินทางกลับโรงแรมด้วยความรู้สึกที่สับสนและว่างเปล่า