คำว่า 'แม่กวินตรา' ที่หลุดออกจากปากอันนา ทำให้หัวใจของพัชระพองโต เขารู้สึกดีใจอย่างประเมินค่ามิได้ ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่ขาดหายไปในชีวิตของเขากำลังถูกเติมเต็มอย่างสมบูรณ์แบบ กวินตราเองก็ดูจะรู้สึกเช่นเดียวกัน ดวงตาของเธอฉายแววแห่งความสุขปนเปไปกับความโล่งใจ เธอค่อยๆ ลูบหลังอันนาเบาๆ ราวกับจะปลอบประโลมความกลัวที่ยังคงหลงเหลืออยู่ "ไม่เป็นไรแล้วนะคนเก่ง" กวินตราพูดเสียงนุ่ม "แม่กวินตรากับพ่อจะอยู่ตรงนี้เสมอ" อันนาซบหน้าเข้ากับอกของกวินตราอีกครั้ง สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคย เป็นกลิ่นที่เธอรู้สึกปลอดภัยเสมอ "หนูรักแม่กวินตรานะคะ" เสียงเล็กๆ ดังแผ่วเบา แต่กลับก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคน พัชระมองภาพลูกสาวและกวินตราที่โอบกอดกัน ภาพนี้เป็นภาพที่เขาใฝ่ฝันมาตลอด เขาไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตที่เคยเต็มไปด้วยความว่างเปล่าและภาระหน้าที่อันหนักอึ้ง จะสามารถเติมเต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่นเช่นนี้ได้ "ผมก็รักแม่กวินตราเหมือนกันครับ" พัชระเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ กวินตรายิ้มออกมา ดวงตาของเธอคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความปลาบปลื้ม "ฉันก็รักคุณ... และรักอันนามากๆ" ทันทีที่สถานการณ์คลี่คลาย หัวหน้าตำรวจก็เข้ามาหาพัชระ "คุณพัชระครับ เราได้ทำการควบคุมตัวคุณวิชัยและลูกน้องไว้แล้วครับ สำหรับเรื่องการดำเนินการทางกฎหมาย เราจะแจ้งให้คุณทราบเป็นระยะครับ" "ขอบคุณมากครับคุณตำรวจ" พัชระกล่าว "ผมได้แจ้งเรื่องให้ทนายความของบริษัททราบแล้ว เขาจะเข้ามาจัดการเรื่องเอกสารทั้งหมด" "เยี่ยมครับ" หัวหน้าตำรวจพยักหน้า "ส่วนเรื่องความปลอดภัยของน้องอันนา ทางเราจะเพิ่มการเฝ้าระวังให้เป็นพิเศษครับ" "ผมขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือในครั้งนี้ครับ" พัชระกล่าวด้วยความซาบซึ้ง หลังจากนั้น ไม่นานนัก ทนายความของบริษัทก็เดินทางมาถึงที่โรงเรียน พร้อมด้วยเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกหลายนาย พัชระตัดสินใจที่จะพาอันนาและกวินตรากลับบ้านทันที เขาไม่ต้องการให้อันนาต้องเผชิญกับความวุ่นวายใดๆ อีก ตลอดทางกลับบ้าน อันนาอยู่ในอ้อมกอดของกวินตราตลอดเวลา เธอซบหน้าอยู่บนไหล่ของกวินตราอย่างอ่อนแรง ดวงตาของเธอปรือลงช้าๆ ราวกับจะผล็อยหลับไป พัชระหันมามองลูกสาวด้วยความเป็นห่วง "อันนาเป็นไงบ้างครับ" เขาถามกวินตราเสียงเบา "ก็ยังตกใจอยู่นิดหน่อยค่ะ" กวินตราตอบ "แต่ก็ดีขึ้นมากแล้วค่ะ" "ผมขอโทษที่ทำให้ทุกคนต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" พัชระกล่าวด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด "ไม่ใช่ความผิดของคุณเลยค่ะ" กวินตราปลอบ "มันเป็นแผนการร้ายของวิชัยต่างหาก" "แต่ผมก็เป็นคนที่ทำให้เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้น" พัชระพึมพำ "อย่าคิดมากเลยค่ะ" กวินตราบีบมือเขาเบาๆ "ตอนนี้เราต้องดูแลอันนาให้ดีที่สุดก่อน" เมื่อกลับถึงบ้าน พัชระให้แน่ใจว่าอันนาได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ เขาพาเธอไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วก็พาไปนอนที่เตียง โดยมีกวินตราคอยอยู่เคียงข้าง กวินตราเล่านิทานให้อันนาฟังจนกระทั่งเธอหลับไปอย่างสนิท พัชระยืนมองภาพลูกสาวที่นอนหลับตาพริ้ม เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขอบคุณกวินตราในใจ "คุณเหนื่อยไหมครับ" พัชระถามเมื่อกวินตราเดินออกมาจากห้องนอนอันนา "ไม่ค่ะ" กวินตรายิ้ม "แค่อยากให้แน่ใจว่าอันนาปลอดภัย" "ผมไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดี" พัชระกล่าว "คุณทำเพื่อครอบครัวของผมมากจริงๆ" "เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนะคะ" กวินตราตอบ "ไม่ต้องพูดถึงเรื่องขอบคุณหรอกค่ะ" คำว่า 'ครอบครัวเดียวกัน' ทำให้พัชระรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก เขามองลึกลงไปในดวงตาของกวินตรา "คุณ... เคยคิดถึงเรื่องอนาคตของเราไหมครับ" กวินตรานิ่งไปครู่หนึ่ง เธอหลบสายตาพัชระเล็กน้อย "คุณหมายถึงอะไรคะ" "ผมหมายถึง... ความสัมพันธ์ของเรา" พัชระอธิบาย "ผมรู้ว่าผมอาจจะดูเร่งรีบไปหน่อย แต่ผมรู้สึกกับคุณจริงๆ นะ" "ฉันก็รู้สึกกับคุณค่ะ" กวินตรายอมรับ "ตั้งแต่วันแรกที่เจอคุณ ฉันก็รู้สึกได้ถึงความพิเศษ" "แล้ว... เราจะลองเดินหน้าต่อไปด้วยกันไหมครับ" พัชระถามอย่างมีความหวัง กวินตร้ายิ้มหวาน "ฉันรอวันนี้มานานแล้วค่ะ" ทั้งสองคนมองหน้ากัน ความรู้สึกที่ซ่อนเร้นมานานถูกเปิดเผยออกมา พัชระค่อยๆ โน้มตัวเข้าไปจุมพิตกวินตราอย่างแผ่วเบา เป็นจูบที่เต็มไปด้วยความรัก ความเข้าใจ และคำมั่นสัญญา หลังจากเหตุการณ์ที่โรงเรียน พัชระก็เริ่มทบทวนเรื่องการรักษาความปลอดภัยของอันนา เขาตระหนักดีว่าวิชัยอาจจะยังไม่ยอมแพ้ เขาจึงสั่งการให้บริษัทรักษาความปลอดภัยระดับมืออาชีพเข้ามาดูแลอันนาเป็นการส่วนตัว พร้อมทั้งเพิ่มระบบรักษาความปลอดภัยภายในบ้านให้แน่นหนาขึ้นอีกหลายเท่าตัว "ผมไม่อยากให้อันนาต้องตกอยู่ในอันตรายอีก" พัชระบอกกวินตรา "ผมจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอ" "ฉันเข้าใจค่ะ" กวินตราบอก "และฉันก็จะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ" เช้าวันรุ่งขึ้น พัชระตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกสดชื่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขามองไปรอบๆ ห้องนอน และพบว่ากวินตราไม่ได้อยู่ที่นั่น เขาจึงเดินออกไปตามหา "กวินตรา... อยู่ไหนครับ" เขาถามแม่บ้านที่เดินสวนมา "คุณผู้หญิงอยู่กับน้องอันนาในสวนหลังบ้านค่ะท่านประธาน" แม่บ้านตอบ พัชระเดินตามเสียงหัวเราะของอันนาไปที่สวนหลังบ้าน และพบกับภาพที่ทำให้หัวใจเขาอบอุ่นยิ่งกว่าครั้งไหนๆ กวินตรากำลังเล่นกับอันนาอย่างสนุกสนาน ทั้งสองคนดูมีความสุขมากๆ ราวกับเป็นแม่ลูกกันมานานแสนนาน "มาแล้วเหรอคะ" กวินตราหันมาทักทายพัชระเมื่อเห็นเขา "ผมเห็นภาพนี้แล้วมีความสุขจังเลยครับ" พัชระบอก "เหมือนฝันที่เป็นจริง" "มันคือความจริงนะคะ" กวินตราตอบ "และเราจะทำให้มันดียิ่งขึ้นไปอีก" วันเวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ของพัชระและกวินตราก็ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นเรื่อยๆ พวกเขามีความสุขกับการใช้ชีวิตร่วมกัน และยิ่งไปกว่านั้น อันนาก็ยิ่งมีความสุขมากขึ้นทุกวัน เธอรักกวินตราเหมือนแม่แท้ๆ ของตัวเอง "พ่อคะ" อันนาเอ่ยขึ้นขณะทานอาหารเย็น "วันนี้ที่โรงเรียนมีงานวันพ่อ แล้วหนูก็อยากให้แม่กวินตราไปเป็นเพื่อนหนูด้วยค่ะ" พัชระมองกวินตรา เขายิ้มออกมาอย่างมีความสุข "แน่นอนครับอันนา พ่อจะให้แม่กวินตราไปเป็นเพื่อนหนู" กวินตรายิ้มรับ "ได้ค่ะคนดี แม่กวินตราจะไปแน่นอน" การที่อันนาเรียกกวินตราว่า 'แม่' อย่างเต็มปากเต็มคำ ทำให้พัชระรู้สึกตื้นตันใจ เขาไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของเขาจะสมบูรณ์ได้ขนาดนี้ "ผมรู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันอาจจะดูรวดเร็วไปหน่อย" พัชระกล่าวกับกวินตราหลังจากส่งอันนาเข้านอน "แต่ผมอยากจะขอให้คุณแต่งงานกับผมนะครับ" กวินตรายิ้มน้ำตาคลอ "ฉันตอบตกลงค่ะ" พัชระกอดกวินตราไว้แน่น เขารู้สึกเหมือนเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลก วิชัยได้จากไปพร้อมกับแผนการร้ายของเขาแล้ว ส่วนความสัมพันธ์ของเขากับกวินตรากำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง