ลลินดาหายไปอีกครั้งเพื่อดำเนินการตามคำสั่งของนพดล เขาใช้เวลานี้สังเกตข้าวหอมอย่างละเอียด เด็กน้อยนั่งเงียบๆ เล่นตุ๊กตาหมีในมือ ใบหน้ายังคงมีร่องรอยของความไม่สบายใจ แต่มันก็ค่อยๆ จางลงไป เมื่อนพดลหาขนมที่เขาพอจะเตรียมไว้ในออฟฟิศมาให้ "หนูชอบกินอะไรเป็นพิเศษไหม" นพดลถาม พลางยื่นคุกกี้ช็อกโกแลตชิปให้ "หนูชอบผลไม้ค่ะ" ข้าวหอมตอบ "แล้วก็... ชอบขนมปังไส้ครีม" "โอเค เดี๋ยวฉันจะให้คนไปซื้อมาให้" นพดลรับคำ เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมาใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ของเด็กมากขนาดนี้ ไม่นานนัก ลลินดาก็กลับมาพร้อมกับเอกสารกองหนึ่ง ใบหน้าของเธอแสดงออกถึงความเหนื่อยล้า แต่ก็มีความมุ่งมั่น "คุณนพดลคะ ดิฉันได้ข้อมูลมาแล้วค่ะ" เธอกล่าว "จากการตรวจสอบประวัติพนักงานในแผนกที่เกี่ยวกับดอกไม้และของขวัญ ที่ลาออกไปในช่วงสองปีที่ผ่านมา มีอยู่สามคนที่ลักษณะใกล้เคียงกับที่เห็นในกล้องวงจรปิดค่ะ" เธอวางเอกสารลงบนโต๊ะ "คนแรกคือ คุณอรทัย สุขเกษม ลาออกไปเมื่อปีที่แล้ว ทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการฝ่ายจัดเลี้ยงค่ะ มีบุคลิกเงียบๆ แต่ก็เป็นคนดูแลงานละเอียดดี" "คนที่สองคือ คุณแพรวา แสงสุรีย์ ลาออกไปเมื่อหกเดือนที่แล้ว ทำงานในตำแหน่งเจ้าหน้าที่ฝ่ายประสานงานค่ะ เป็นคนร่าเริง เป็นมิตร แต่ก็มีข่าวลือว่ามีปัญหาเรื่องการเงินเล็กน้อย" "และคนสุดท้ายคือ คุณพัชรา วงศ์ศิริ ลาออกไปเมื่อเกือบสองปีก่อน ทำงานในตำแหน่งเจ้าหน้าที่ฝ่ายจัดซื้อของขวัญค่ะ คนนี้... ไม่ค่อยมีใครรู้จักเธอมากนัก เพราะเธอค่อนข้างเก็บตัว" นพดลหยิบเอกสารของแต่ละคนมาดูอย่างพิจารณา เขาอ่านประวัติ อ่านหน้าที่รับผิดชอบ และพยายามเปรียบเทียบลักษณะที่ข้าวหอมบรรยาย "คุณข้าวหอม" เขาหันไปหาเด็กน้อย "จำหน้าคุณน้าได้ไหม ลองดูรูปพวกนี้" เขาหยิบรูปถ่ายของพนักงานแต่ละคนออกมาวางเรียงกัน ข้าวหอมมองอย่างตั้งใจ ดวงตากลมโตไล่ดูรูปไปทีละรูป "คนนี้... ไม่ใช่ค่ะ" เธอส่ายหน้าเมื่อดูรูปของคุณอรทัย "คนนี้ล่ะ" นพดลหยิบรูปของคุณแพรวาขึ้นมา "ก็... ไม่เหมือนค่ะ" ข้าวหอมตอบอย่างลังเล สุดท้าย เขาก็หยิบรูปของคุณพัชราออกมาวางไว้ตรงหน้าข้าวหอม รูปของคุณพัชราเป็นผู้หญิงวั๋นๆ มีรอยยิ้มเล็กๆ แต่ก็ดูเศร้าหมอง ใบหน้าของเธอไม่ได้ชัดเจนมากนัก เพราะเป็นรูปถ่ายในเอกสาร ข้าวหอมมองรูปนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "คนนี้... หนูคุ้นๆ ค่ะ" "คุ้นๆ?" นพดลรีบถาม "จำได้ไหมว่าเขาชื่ออะไร" "หนู... หนูจำชื่อไม่ได้ค่ะ แต่หนูจำได้ว่า... คุณน้าคนนี้... เคยเอากล่องสีแดงๆ มาให้หนูค่ะ" ข้าวหอมชี้ไปที่รูปของคุณพัชรา "กล่องสีแดงที่มีรูปดอกกุหลาบ?" นพดลถามย้ำ "ใช่ค่ะ!" ข้าวหอมตอบอย่างดีใจ "แล้วก็... คุณน้าคนนี้... มีกลิ่นหอมๆ ค่ะ" "กลิ่นเหมือนดอกไม้?" "ค่ะ" ข้าวหอมพยักหน้า "คุณน้าคนนี้... ดูเหมือนจะร้องไห้ด้วยค่ะ" คำพูดนั้นทำให้นพดลชะงัก เขาจำได้ว่าคุณพัชราเป็นคนเก็บตัว และมีข่าวลือว่าเธอมีปัญหาบางอย่าง เขาเริ่มรู้สึกว่าปมนี้กำลังจะนำพาเขาไปสู่ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ "ลลินดา" เขาหันไปสั่ง "หาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับคุณพัชรา วงศ์ศิริ ให้ละเอียดที่สุด ประวัติครอบครัว สถานะทางการเงิน ความสัมพันธ์ หรืออะไรก็ตามที่อาจจะเกี่ยวข้อง" "ค่ะคุณนพดล" ลลินดารับคำด้วยความกระตือรือร้น เธอก็อยากรู้เหมือนกันว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้เป็นมาอย่างไร ขณะที่ลลินดากำลังไปหาข้อมูล นพดลก็หันมาหาข้าวหอมอีกครั้ง "หนูข้าวหอม" เขาเอ่ยเสียงนุ่ม "หนูจำได้ไหมว่าคุณน้าพัชรา เคยพูดอะไรกับหนูเป็นพิเศษบ้าง" "คุณน้าเคยบอกว่า... คุณน้าจะพาหนูไปหาคุณพ่อค่ะ" ข้าวหอมตอบ "แล้วก็บอกว่า... คุณพ่อจะรักหนู" "รักหนู..." นพดลทวนคำ เขาพยายามนึกย้อนกลับไปถึงช่วงเวลาที่เขาอาจจะมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนหนึ่ง แต่ก็ไม่เคยมีใครที่เขารู้สึกผูกพันจนถึงขั้นจะมีลูกด้วยกันได้ "หนู... หนูเคยเห็นคุณพ่อมาก่อนไหม" เขาถามอีกครั้ง "ไม่เคยค่ะ" ข้าวหอมส่ายหน้า "แต่คุณน้าเคยให้ดูรูปถ่ายของคุณพ่อค่ะ คุณพ่อหน้าตาเหมือนหนูเลย" นพดลหยิบรูปถ่ายในสมุดภาพขึ้นมาดูอีกครั้ง ภาพที่เขาเป็นคนอุ้มข้าวหอมตอนทารก ใบหน้าของเขาในภาพนั้นดูอ่อนโยนและมีความสุขผิดปกติ เขาจำเหตุการณ์นี้ไม่ได้เลยจริงๆ "คุณน้าพัชรา... เขาเป็นคนเดียวที่หนูจำได้ว่าให้รูปถ่ายคุณพ่อมาใช่ไหม" นพดลถาม "ใช่ค่ะ" ข้าวหอมตอบ "แล้วก็... คุณน้าเคยบอกว่า... ถ้าวันไหนหนูไม่เจอคุณพ่อ... ให้หนูมาหาคุณน้าที่นี่ค่ะ" "มาหาฉันที่นี่?" นพดลเอ่ยเสียงเบา "แต่คุณน้าลาออกไปแล้วนี่" "ค่ะ" ข้าวหอมพยักหน้า "แต่คุณน้า... คุณน้าดูเศร้าๆ ค่ะ" นพดลเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวบางอย่าง เขาเดาว่าคุณพัชราอาจจะมีปัญหาอะไรบางอย่างที่ทำให้เธอไม่สามารถดูแลข้าวหอมได้ และเธอคงตัดสินใจที่จะนำลูกสาวมาฝากไว้กับ "พ่อ" ของเธอ โดยหวังว่าเขาจะสามารถดูแลเด็กน้อยได้ดีกว่า "ลลินดา" เขาเรียกเลขาฯ ที่เพิ่งจะกลับมา "เจออะไรบ้างเกี่ยวกับคุณพัชรา" "เจอค่ะคุณนพดล" ลลินดาตอบ "คุณพัชราลาออกไปอย่างกะทันหันค่ะ มีข่าวลือว่าเธอมีปัญหาเรื่องหนี้สินรุมเร้า และถูกทวงหนี้อย่างหนักค่ะ หลังจากนั้นก็ไม่มีใครได้ข่าวคราวของเธออีกเลยค่ะ" "หนี้สิน..." นพดลพึมพำ "แล้วเรื่องความสัมพันธ์ล่ะ" "จากการตรวจสอบอย่างละเอียด ดิฉันพบว่าคุณพัชราเคยคบหากับคุณนพดลเมื่อประมาณห้าปีก่อนค่ะ" ลลินดาตอบเสียงเรียบ นพดลแทบจะสำลักน้ำลายที่อยู่ในลำคอ "อะไรนะ!" "ค่ะ แต่ความสัมพันธ์นั้นค่อนข้างสั้น และดูเหมือนจะจบลงด้วยไม่ดีนักค่ะ มีบันทึกการลาออกของคุณพัชราแจ้งว่ามีปัญหาส่วนตัว แต่ไม่ได้ระบุรายละเอียด" นพดลทบทวนความทรงจำของตัวเองเมื่อห้าปีก่อน ช่วงนั้นเป็นช่วงที่เขากำลังเร่งทำโปรเจกต์สำคัญ และชีวิตของเขาก็มีแต่งานกับงานจริงๆ เขาจำไม่ได้เลยว่าเคยคบกับผู้หญิงชื่อพัชรา หรือมีเหตุการณ์อะไรที่อาจจะเกิดขึ้นได้ "นี่มัน... เป็นไปได้ยังไง" เขาพึมพำ "คุณนพดลคะ" ลลินดาพูดเสียงเบา "ดิฉันคิดว่า... คุณพัชราอาจจะกำลังเดือดร้อนจริงๆ ค่ะ การที่เธอเอาเด็กมาฝากไว้ที่นี่ อาจจะเป็นทางออกสุดท้ายของเธอ" นพดลเงยหน้ามองข้าวหอม เด็กน้อยกำลังนั่งกอดตุ๊กตาหมีอย่างเงียบๆ ใบหน้าซีดเผือด เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมข้าวหอมถึงมาอยู่ที่นี่ และทำไมคุณพัชราถึงทำเช่นนั้น "แล้วคุณพัชราอยู่ที่ไหนตอนนี้" เขาถาม "ไม่ทราบค่ะคุณนพดล ดิฉันพยายามหาข้อมูลแล้ว แต่เหมือนเธอจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยค่ะ" นพดลหลับตาลง เขาต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่กำลังถาโถมเข้ามา เด็กน้อยตรงหน้าคือลูกของเขา และแม่ของเด็กก็กำลังหนีปัญหาอะไรบางอย่างอยู่ "เอาล่ะ" เขาพูดเสียงหนักแน่น "ไม่ว่าคุณพัชราจะอยู่ที่ไหน ฉันจะดูแลข้าวหอมเอง" เขาหันไปยิ้มให้ข้าวหอม "ไม่ต้องกลัวนะ หนูข้าวหอม คุณพ่อจะดูแลหนูเอง" คำว่า "คุณพ่อ" หลุดออกจากปากเขาอย่างเป็นธรรมชาติ โดยที่เขาไม่ทันได้คิดอะไร แต่มันกลับทำให้ข้าวหอมยิ้มออกมาได้เล็กน้อย "จริงเหรอคะ คุณพ่อ" "จริงสิ" นพดลตอบ "แต่ตอนนี้... เราต้องมาหากันก่อนว่าคุณแม่ของหนูเขาหายไปไหน" บทสรุปของเรื่องราวนี้ยังคงเต็มไปด้วยปริศนา แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจน คือชีวิตของบอสใหญ่คนนี้ กำลังจะเริ่มต้นบทใหม่ที่เต็มไปด้วยความรัก ความอบอุ่น และความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่