หลังจากวิศรุตกล่าวจบ บรรยากาศในห้องประชุมก็เต็มไปด้วยความตึงเครียด สมชายหน้าซีดเผือด ราวกับถูกฟ้าผ่า เขาพยายามโต้แย้ง แต่คำพูดของเขากลับฟังดูอ่อนแรงและไม่น่าเชื่อถือ "คุณวิศรุต คุณกำลังใส่ร้ายผม!" สมชายตะโกนเสียงดัง แต่ไม่มีใครในห้องประชุมเชื่อเขาอีกต่อไป "ใส่ร้ายอย่างนั้นหรือครับ" วิศรุตถามกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "ถ้าผมใส่ร้าย แล้วเอกสารฉบับนี้คืออะไร" เขาหยิบเอกสารอีกปึกหนึ่งขึ้นมา "นี่คือหลักฐานการโอนเงินจากบัญชีของคุณสมชาย ไปยังบัญชีของอรนิภา จำนวนห้าล้านบาท เพื่อเป็นค่าจ้างในการทิ้งเด็กๆ" เมื่อเห็นเอกสารดังกล่าว สมชายก็ถึงกับทรุดตัวลงไปนั่งบนเก้าอี้ ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความสิ้นหวังอย่างชัดเจน "หลักฐานทั้งหมดมันมัดตัวคุณแน่นหนาเกินไปแล้วครับ คุณสมชาย" วิศรุตกล่าวอย่างราบเรียบ "ผมขอให้ท่านคณะกรรมการทุกท่าน ช่วยกันลงมติเพื่อขับไล่คุณสมชายออกจากตำแหน่งประธานคณะกรรมการบริหารของบริษัทของเรา" เสียงโหวตดังขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครลังเลที่จะลงคะแนนเสียง ขับไล่สมชายออกไปจากบริษัท ชัญญามองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกัน ทั้งดีใจที่ความจริงถูกเปิดเผย และสงสารสมชายในชะตากรรมของเขา แม้ว่าเขาจะทำผิด แต่เขาก็เคยเป็นส่วนหนึ่งของวงการธุรกิจที่เธอเคารพ "คุณอรนิภาต้องการจะพบคุณ" วิศรุตกล่าวกับชัญญา หลังจากที่สมชายถูกพาตัวออกไปจากห้องประชุม "เธอรู้สึกผิดมาก และอยากจะขอโทษคุณด้วยตัวเอง" ชัญญามองหน้าวิศรุต "ฉัน... ฉันพร้อมที่จะรับฟังเธอค่ะ" ทั้งสองคนเดินทางไปยังสถานที่ที่วิศรุตจัดเตรียมไว้ให้ อรนิภาดูซูบผอม ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและเสียใจ เมื่อเห็นชัญญา เธอก็รีบก้มลงกราบ "คุณชัญญาคะ ฉัน... ฉันขอโทษค่ะ" อรนิภาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ฉันมันแย่จริงๆ ที่ทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้" ชัญญารีบประคองอรนิภาขึ้น "ไม่เป็นไรค่ะ คุณอรนิภา ฉันเข้าใจ" "ไม่ค่ะ คุณไม่เข้าใจ" อรนิภาส่ายหน้า "ฉันเป็นคนเห็นแก่ตัว ฉันปล่อยให้ความกลัวและความโลภครอบงำ จนทำเรื่องที่น่าละอาย" เธอเงยหน้ามองชัญญา "ฉันทำร้ายคุณ ทำร้ายครอบครัวของคุณ และทำร้ายลูกๆ ของฉันเอง" "ตอนนี้ ทุกอย่างมันผ่านไปแล้วนะคะ" ชัญญาพยายามปลอบประโลม "สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเราได้เรียนรู้จากความผิดพลาด และเดินหน้าต่อไป" "ฉัน... ฉันอยากจะขอชดใช้ความผิดที่ฉันก่อ" อรนิภากล่าว "ฉันยินดีที่จะให้ข้อมูลทั้งหมดกับตำรวจ เพื่อดำเนินคดีกับคุณสมชาย" "คุณวิศรุตได้เตรียมการเรื่องนี้ไว้แล้วค่ะ" ชัญญาบอก "คุณอรนิภาไม่ต้องกังวล" "ขอบคุณค่ะ" อรนิภากล่าว "ขอบคุณคุณวิศรุตด้วยนะคะ" วิศรุตมองอรนิภาด้วยสายตาที่อ่อนโยนลง "คุณอรนิภา คุณได้เลือกทางที่ถูกต้องแล้ว และผมเชื่อว่าคุณจะผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้" หลังจากการพูดคุยกับอรนิภา ชัญญากับวิศรุตก็กลับมายังบริษัทของเธอ "ขอบคุณมากนะคะ คุณวิศรุต" ชัญญากล่าว "ถ้าไม่มีคุณ เรื่องนี้คงไม่สามารถคลี่คลายได้" "ผมทำในสิ่งที่ควรจะทำครับ" วิศรุตตอบ "และผมก็ดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในการช่วยเหลือคุณ" "คุณ..." ชัญญาลังเลเล็กน้อย "คุณแน่ใจนะคะว่าคุณไม่ได้มีแผนการอื่นแอบแฝง" วิศรุตหัวเราะเบาๆ "ผมเข้าใจความกังวลของคุณครับ" เขาจับมือชัญญาเบาๆ "ผมบอกคุณไปแล้วว่าผมไม่ต้องการอะไรจากการลงทุนในบริษัทของคุณ นอกจากความมั่นคงทางธุรกิจ และผมก็ต้องการปกป้องครอบครัวของผม" "แล้วเรื่องข้อเสนอของคุณ..." ชัญญาถาม "ข้อเสนอเรื่องการเข้ามาร่วมตัดสินใจในส่วนเทคโนโลยี" วิศรุตกล่าว "ผมยังคงต้องการข้อเสนอนั้นอยู่" ชัญญากลัวเล็กน้อย แต่ก็พยายามควบคุมสีหน้า "แต่... ฉันเกรงว่ามันอาจจะทำให้คุณมีอำนาจมากเกินไป" "ผมจะใช้สิทธิ์นั้นอย่างมีความรับผิดชอบ" วิศรุตยืนยัน "ผมมีเทคโนโลยีบางอย่างที่จะช่วยเร่งการพัฒนาโครงการของคุณได้อย่างมีนัยสำคัญ และผมก็ต้องการให้แน่ใจว่าเทคโนโลยีนั้นจะถูกนำไปใช้อย่างถูกต้อง" ชัญญาคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง เธอรู้ดีว่าข้อเสนอของวิศรุตมีประโยชน์อย่างมากต่อบริษัท แต่เธอก็ยังคงมีความกังวลเรื่องการสูญเสียอำนาจการตัดสินใจ "ฉันขอเวลาคิดสักครู่ได้ไหมคะ" "แน่นอนครับ" วิศรุตตอบ "แต่ผมหวังว่าคุณจะพิจารณาข้อเสนอของผมอย่างจริงจัง" ขณะที่ทั้งสองคนกำลังพูดคุยกัน เสียงโทรศัพท์มือถือของชัญญาก็ดังขึ้น เธอรับสายด้วยความแปลกใจ "ฮัลโหลค่ะ" "คุณชัญญาคะ คุณแม่คะ!" เสียงเล็กๆ ที่คุ้นเคยดังมาจากปลายสาย ชัญญารู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน "น้องฟ้า! เกิดอะไรขึ้นลูก" "คุณพ่อคะ คุณพ่อจะมารับหนูแล้ว! คุณพ่อบอกว่าจะพาหนูไปอยู่ที่บ้านใหม่!" เสียงของน้องฟ้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ชัญญากับวิศรุตมองหน้ากันด้วยความตกตะลึง "คุณพ่อ... คุณพ่อของคุณฟ้า คือคุณวิศรุตใช่ไหมคะ" ชัญญาถามเสียงสั่น "ใช่ค่ะ! คุณพ่อวิศรุตของคุณฟ้าไงคะ! คุณแม่รู้จักคุณพ่อด้วยเหรอคะ!" เสียงของน้องฟ้าดังเจื้อยแจ้ว ชัญญารู้สึกเหมือนจะล้มทั้งยืน วิศรุตเองก็ดูตกใจไม่แพ้กัน เขาไม่รู้เรื่องมาก่อนเลยว่าน้องฟ้าเรียกเขาว่า "คุณพ่อ" "นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่" ชัญญาถามวิศรุตด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสับสน วิศรุตส่ายหน้าช้าๆ "ผม... ผมไม่รู้"