นภัทรเดินเข้ามาในห้องทำงานของชัญญาพร้อมกับช่อดอกกุหลาบสีแดงสด ใบหน้าของเขาที่ปกติจะเต็มไปด้วยความเย็นชาและไร้อารมณ์ บัดนี้กลับปรากฏรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยนกว่าปกติ ชัญญามองเขาด้วยความประหลาดใจระคนยินดี เธอกำลังอุ้มแพรวาที่เพิ่งเลิกเนิร์สเซอรี่เข้ามาในห้องทำงานของเธอเมื่อครู่ "ไง" นภัทรทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ชัญญารู้สึกคุ้นเคยมากขึ้นเรื่อยๆ "มาหา" เขาตอบสั้นๆ เมื่อชัญญาถามว่ามาได้อย่างไร "แล้วก็มาเอา 'กำไรหัวใจ' ของผมกลับไปด้วย" เขายิ้ม พลางผายมือไปยังแพรวาที่ตอนนี้กำลังปีนป่ายออกจากอ้อมแขนของชัญญา แพรวาเห็นนภัทรก็รีบคลานเตาะแตะไปหา "คุณลุง!" เธอร้องเรียกด้วยน้ำเสียงร่าเริง นภัทรยิ้มกว้าง เขาค่อยๆ วางช่อดอกไม้ลงบนโต๊ะทำงานของชัญญา แล้วทรุดตัวลงไปนั่งยองๆ รับแพรวาที่วิ่งมากอดคอเขาไว้แน่น "เป็นไงบ้างครับคนเก่งวันนี้" นภัทรถาม เสียงของเขาฟังดูอ่อนโยนผิดกับภาพลักษณ์นักธุรกิจหนุ่มผู้เย็นชาที่ทุกคนรู้จัก "ไปโรงเรียนสนุกไหม" "สนุกค่ะ! หนูวาดรูปให้คุณลุงด้วย" แพรวารายงานเสียงเจื้อยแจ้ว พลางดึงมือของนภัทรไปชี้ที่กระเป๋าผ้าแคนวาสใบเล็กที่เธอสะพายอยู่ ชัญญาเดินเข้ามาใกล้ ยิ้มมองภาพตรงหน้า ภาพที่คนเย็นชาอย่างนภัทรสามารถอ่อนโยนได้เพียงเพราะเด็กน้อยคนหนึ่ง "มาค่ะแพรวา มาให้แม่ดูรูปหน่อย" เธอบอก นภัทรเงยหน้ามองชัญญา "ผมเห็นคุณยุ่งมากช่วงนี้" เขากล่าว "ให้ผมช่วยดูแลแพรวาช่วงเย็นๆ ก็ได้นะ" ชัญญาชะงักเล็กน้อย "จริงๆ เหรอคะ" เธอถามอย่างไม่แน่ใจ "ไม่รบกวนคุณนภัทรเหรอคะ" "ไม่รบกวน" นภัทรตอบหนักแน่น "ถือว่าผมตอบแทนที่คุณช่วยดูแลแพรวาให้ผม" เขามองเข้าไปในดวงตาของชัญญา "แล้วก็... ผมอยากใช้เวลากับ 'กำไรหัวใจ' ของผมบ้าง" ชัญญาพยักหน้า "ขอบคุณมากนะคะ" เธอรู้สึกอบอุ่นในใจอย่างบอกไม่ถูก "ถ้าอย่างนั้น... คุณนภัทรสะดวกช่วงไหนบ้างคะ" "หลังเลิกงานผมว่างเสมอ" นภัทรตอบ "ผมจะมารับแพรวาที่นี่เลยก็ได้ หรือจะให้ผมไปรับที่บ้านพักของบริษัทก็ได้" "สะดวกมารับที่นี่ดีกว่าค่ะ" ชัญญาบอก "จะได้ไม่ต้องรบกวนเวลาคุณด้วย" "ตกลง" นภัทรลุกขึ้นยืน "ผมจะมาทุกเย็นวันศุกร์ แล้วก็อาจจะแวะมาหาบ้างในช่วงวันธรรมดา ถ้าผมว่าง" "ดีเลยค่ะ" ชัญญาตอบ "แพรวาก็คงจะดีใจมาก" "แน่นอน" นภัทรหันไปยิ้มให้แพรวา "เราไปกินขนมอร่อยๆ กันไหม" "ไปค่ะ!" แพรวาร้องตอบอย่างรวดเร็ว "เดี๋ยวผมขอคุยกับคุณชัญญาเรื่องงานนิดหน่อยนะครับ" นภัทรบอกแพรวา "คุณแพรวารอคุณลุงแป๊บนึงนะ" แพรวารับคำแล้ววิ่งไปนั่งเล่นของเล่นที่มุมห้อง ขณะที่นภัทรหันมาหาชัญญา "ผมได้รับรายงานเรื่องการประมูลโครงการใหม่แล้ว" เขาเริ่มบทสนทนาทันที "คุณจัดการได้ดีมาก" ชัญญาพยักหน้า "ขอบคุณค่ะ แต่กลุ่มวายุภักษ์ก็ยังคงน่ากลัวอยู่" "ผมรู้" นภัทรกล่าว "วิศรุตเป็นคนที่ไม่น่าไว้ใจ แต่คุณก็แสดงให้เห็นแล้วว่าคุณไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ" "ฉันจะทำเต็มที่ค่ะ" ชัญญาตอบ "เพื่อบริษัทของเรา แล้วก็เพื่อ... เพื่อแพรวา" นภัทรพยักหน้ารับ "ถ้าคุณต้องการอะไร บอกผมได้เสมอ" เขาพูดเน้นย้ำ "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายบริษัทของเรา แล้วก็จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้าย 'กำไรหัวใจ' ของผม" คำว่า "กำไรหัวใจ" ที่นภัทรใช้เรียกแพรวา ทำให้ชัญญารู้สึกประหลาดใจและดีใจในเวลาเดียวกัน ชายหนุ่มผู้เย็นชาคนนี้กำลังเริ่มเปิดใจให้กับเด็กน้อยคนนี้แล้วจริงๆ "ขอบคุณค่ะ คุณนภัทร" ชัญญาพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ "ผมต้องไปแล้ว" นภัทรกล่าว "เดี๋ยวจะดึกเกินไป" เขาหันไปยิ้มให้แพรวาอีกครั้ง "เจอกันวันศุกร์นะคนเก่ง" "ค่ะ คุณลุง!" แพรวาร้องตอบ นภัทรเดินออกจากห้องทำงานของชัญญาไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกกุหลาบที่ยังคงอบอวลอยู่ในห้อง ชัญญาก้มลงอุ้มแพรวา "เป็นไงบ้างคะวันนี้" "คุณลุงนภัทรใจดีจังเลยค่ะแม่" แพรวากล่าว "หนูชอบคุณลุง" ชญายิ้ม "แม่ก็ชอบค่ะ" เธอตอบ ขณะที่กอดลูกน้อยแน่น ความรู้สึกอบอุ่นและความสุขค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจเธอ