ทันใดนั้น ธามก็ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้ารดา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและแววตาที่ลุกโชนด้วยไฟแห่งความแค้น "รดา! แกหยุดเดี๋ยวนี้!" เขากล่าวเสียงดัง รดาหันมาเผชิญหน้ากับธาม ดวงตาของเธอฉายแววเย้ยหยัน "โอ้ พ่อมดน้อย กลับมาแล้วเหรอ นึกว่าจะหนีไปซ่อนตัวตลอดกาลซะอีก" "ฉันไม่มีวันหนีไปไหน" ธามตอบ "โดยเฉพาะเมื่อแกกำลังจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันรัก" "หึ! รักเหรอ" รดาหัวเราะ "ความรักมันอ่อนแอเกินไปสำหรับโลกใบนี้ ธามเอ๋ย โลกนี้ต้องการอำนาจ! และข้ากำลังจะได้มันมาครอบครอง" "แกมันหลงผิด" ธามกล่าว "อำนาจที่ได้มาจากการทำลายล้างไม่จีรังยั่งยืนหรอก" "งั้นเรามาดูกัน!" รดาตะโกนพลางยก "ผลึกแห่งกาลเวลา" ขึ้น แสงสีม่วงเข้มสาดส่องออกมาจากผลึก พลังงานอันมหาศาลแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ ธามรีบสร้างเกราะป้องกันพลังงานสีฟ้าเข้มขึ้นมาทันที "แกคิดว่าเกราะแค่นี้จะต้านทานฉันได้รึไง!" รดาตะคอก เธอส่งคลื่นพลังงานสีม่วงพุ่งเข้าใส่ธามอย่างรวดเร็ว ธามรับแรงปะทะเต็มๆ ร่างของเขากระเด็นไปหลายเมตร แต่ก็ยังคงยืนหยัดอยู่ได้ "แกจะทำร้ายใครไม่ได้อีกแล้ว รดา!" "ปากดีนักนะ!" รดาไม่พูดเปล่า เธอร่ายเวทมนตร์อีกครั้ง คราวนี้มีกลุ่มหมอกสีดำก่อตัวขึ้นรอบตัวเธอ และค่อยๆ ขยายวงกว้างออกไปอย่างรวดเร็ว ธามไออย่างแรงเมื่อสูดเอาอากาศที่ปนเปื้อนเข้าไป "นี่มันอะไรกัน!" ธามถามเสียงแหบพร่า "นี่คือพลังแห่งความมืดที่แกไม่เคยสัมผัสมาก่อน" รดาตอบพร้อมรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัว "แกจะไม่มีวันเข้าใจมัน" ขณะที่ธามกำลังต่อสู้กับรดาอย่างดุเดือด พราวก็แอบย่องเข้ามาใกล้ เธอใช้ทักษะการสืบสวนที่ฝึกฝนมาอย่างดีในการรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับแผนการของรดา เธอเห็นรดาใช้พลังจาก "ผลึกแห่งกาลเวลา" ในการเปิดประตูมิติอย่างที่ธามคาดการณ์ไว้จริงๆ "คุณธามคะ!" พราวตะโกนเรียกสุดเสียง "ประตูมิติกำลังจะเปิดออกแล้ว! คุณต้องหยุดเธอให้ได้!" ธามหันไปมองพราวที่กำลังยืนส่งสัญญาณให้เขา เขารู้สึกเป็นห่วงเธอมาก แต่ก็ต้องกลับมาตั้งสติในการต่อสู้ "พราว! รีบไปให้ห่างจากที่นี่!" "ไม่ค่ะ! ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น!" พราวตอบเสียงดัง "ฉันจะช่วยคุณเอง!" รดาหันมามองพราวด้วยความเดือดดาล "ยัยนักข่าวสารเลว! แกกล้าดียังไงมายุ่งกับเรื่องของข้า!" เธอร่ายเวทมนตร์อีกครั้ง คราวนี้เป็นลูกไฟสีดำพุ่งตรงไปยังพราว "ไม่นะ!" ธามตะโกน เขาพุ่งตัวเข้าไปบังพราวไว้ได้ทันอย่างฉิวเฉิน ลูกไฟสีดำปะทะเข้ากับเกราะป้องกันพลังงานของเขาอย่างจัง ทำให้เกราะแตกกระจาย ร่างของธามกระเด็นไปชนกับกำแพงหินโบราณอย่างแรง "คุณธาม!" พราวร้องด้วยความตกใจ เธอรีบวิ่งเข้าไปหาธามทันที "คุณเป็นอะไรมากไหมคะ!" ธามพยายามลุกขึ้นยืน แม้จะเจ็บปวดไปทั่วร่างกาย "ผม... ผมไม่เป็นไร" เขาตอบเสียงแผ่วเบา "แต่... แต่ประตูมิติกำลังจะเปิดเต็มที่แล้ว" รดายืนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "ฮ่าๆๆๆ! สุดท้ายพวกแกก็ไร้พลังต่อกรกับข้า! อีกไม่นาน กองทัพของข้าก็จะยึดครองโลกใบนี้!" ในขณะที่ความหวังกำลังจะริบหรี่ลง ทันใดนั้น เสียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้น "พ่อคะ!" ธามและพราวหันไปมองพร้อมกัน เป็นต้นหล้าที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาธาม "พ่อคะ! หนูมาช่วยพ่อ!" รดาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นต้นหล้า "เด็กคนนี้นี่เอง... สายเลือดของพ่อมด" "ต้นหล้า! ลูกมาทำอะไรที่นี่!" ธามถามด้วยความเป็นห่วง "หนูเป็นห่วงพ่อค่ะ" ต้นหล้าตอบ น้ำตาคลอเบ้า "คุณยายบอกว่าพ่อกำลังลำบาก" "คุณยาย?" รดาถามด้วยความสงสัย "ใช่! ป้าสมศรี!" ธามตอบ "เธอพาลูกหนีมาที่นี่" "เป็นไปไม่ได้!" รดาตะโกน "ป้าสมศรีตายไปนานแล้ว!" "ไม่จริง! คุณยายยังอยู่!" ต้นหล้าเถียง ธามมองต้นหล้าด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าป้าสมศรีจะรู้จักเวทมนตร์ แต่เขาก็ดีใจที่ลูกสาวของเขามีผู้ช่วยเหลือ "พอที! ข้าจะฆ่าพวกแกให้หมด!" รดาโกรธจัด เธอรวบรวมพลังทั้งหมดใน "ผลึกแห่งกาลเวลา" เพื่อโจมตีธาม ต้นหล้า และพราว "ไม่นะ!" ธามพยายามใช้พลังที่เหลืออยู่ป้องกัน แต่มันไม่เพียงพอ "พราว! พาต้นหล้าไป!" "ไม่ค่ะ! ฉันจะไม่ทิ้งคุณ!" พราวกล่าว ทันใดนั้น ร่างของป้าสมศรีก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ เธอยืนขวางหน้าพวกธามและพราว "รดา! แกมันใจร้ายเกินไปแล้ว!" "ป้าสมศรี!" ธามอุทานด้วยความตกใจ "หลานรัก... ไม่ต้องห่วงนะ" ป้าสมศรีกล่าวกับธาม "ฉันจะจัดการเอง"