"แก! แกมาทำอะไรที่นี่!" รดาตะลึงเมื่อเห็นป้าสมศรี "แกตายไปแล้วนี่!" "ข้าไม่ได้ตาย" ป้าสมศรีตอบด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง "ข้าแค่พักผ่อนอยู่ระยะหนึ่ง" "เป็นไปไม่ได้!" รดาตะคอก "ไม่มีใครในโลกนี้ที่จะต้านทานพลังของข้าได้!" "แกคิดผิดแล้ว รดา" ป้าสมศรีกล่าว "อำนาจที่ได้มาจากการช่วงชิง ไม่จีรังยั่งยืน" "หุบปาก!" รดาตะโกน เธอรวบรวมพลังเวทมนตร์จาก "ผลึกแห่งกาลเวลา" สร้างเป็นลำแสงสีม่วงเข้มพุ่งเข้าใส่ป้าสมศรี ป้าสมศรีกำหมัดแน่น ร่างกายของเธอเปล่งประกายสีทองอ่อนๆ เธอร่ายเวทมนตร์ป้องกันอีกรูปแบบหนึ่งขึ้นมา ปะทะเข้ากับลำแสงสีม่วงของรดาอย่างรุนแรง เกิดเป็นเสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ธามมองดูการต่อสู้อันดุเดือดด้วยความกังวลใจ เขารู้ดีว่าป้าสมศรีกำลังใช้พลังเวทมนตร์ทั้งหมดที่มีเพื่อปกป้องพวกเขา "ป้าสมศรีครับ! ผมจะช่วย!" "ไม่ต้อง ธาม!" ป้าสมศรีตะโกนกลับ "แกต้องพาต้นหล้าและพราวหนีไป! นี่คือคำสั่งของข้า!" "แต่..." ธามยังคงลังเล "เชื่อข้า!" เสียงของป้าสมศรีเต็มไปด้วยอำนาจ "ไปเดี๋ยวนี้!" ธามมองหน้าพราวและต้นหล้าที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ เขาตัดสินใจเชื่อคำสั่งของป้าสมศรี "พราว! ต้นหล้า! เราต้องไปกันเดี๋ยวนี้!" "แล้วคุณป้าล่ะคะ!" พราวถามด้วยความเป็นห่วง "ป้าจะจัดการเอง" ธามตอบ "เราต้องไปหาที่ปลอดภัยก่อน" ทั้งสามคนรีบวิ่งหนีออกไปจากสถานที่นั้น ทิ้งให้ป้าสมศรีกำลังต่อสู้กับรดาเพียงลำพัง ขณะที่วิ่งหนี ธามก็หันกลับไปมอง เขาเห็นร่างของป้าสมศรีกำลังถูกลำแสงสีม่วงของรดาโจมตีอย่างต่อเนื่อง ร่างกายของป้าสมศรีเริ่มซีดเผือดลงเรื่อยๆ "ป้าสมศรี!" ธามตะโกนด้วยความเสียใจ "เร็วเข้า ธาม!" เสียงของป้าสมศรีแผ่วเบาลง "รีบพาพวกเธอไป!" ธามจำต้องเร่งฝีเท้า พาพราวและต้นหล้าวิ่งไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ระหว่างทาง พราวก็ถามธามว่า "คุณธามคะ แล้ว 'ผลึกแห่งกาลเวลา' ล่ะคะ" "รดาได้มันไปแล้ว" ธามตอบ "และผมก็ไม่รู้ว่าจะเอาคืนมาได้อย่างไร" "เราต้องหาทางสิคะ" พราวกล่าว "เราไม่สามารถปล่อยให้เธอใช้มันทำลายโลกได้" "ผมรู้" ธามตอบ "แต่ตอนนี้เราต้องพาต้นหล้าไปให้ปลอดภัยก่อน" เมื่อมาถึงที่ปลอดภัย ธามก็พยายามติดต่อเหล่าพ่อมดที่เหลืออยู่ เขาอธิบายสถานการณ์ทั้งหมดให้พวกเขาฟัง เหล่าพ่อมดต่างตกใจกับข่าวการปรากฏตัวของรดาและความสามารถของเธอ "รดา... นางกลับมาแล้วจริงๆ หรือ" พ่อมดอาวุโสคนหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงตกใจ "ใช่ครับ" ธามตอบ "และนางได้ 'ผลึกแห่งกาลเวลา' ไปแล้ว" "เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่หลวงนัก" พ่อมดอาวุโสกล่าว "ถ้าหากรดาใช้ผลึกนั้นเปิดประตูมิติเพื่อนำกองทัพปีศาจเข้ามายังโลกของเรา โลกของเราจะตกอยู่ในอันตราย" "เราจะทำอย่างไรดีครับ" ธามถาม "เราต้องหาทางหยุดยั้งนาง" พ่อมดอาวุโสกล่าว "แต่พลังของรดาตอนนี้แข็งแกร่งเกินกว่าที่เราจะรับมือได้" "แล้วป้าสมศรีล่ะครับ" ธามถามถึงป้าสมศรี "เธอปลอดภัยไหม" "ข้าไม่แน่ใจ" พ่อมดอาวุโสตอบ "พลังของรดาแข็งแกร่งเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้" ธามรู้สึกผิดอย่างมากที่ต้องทิ้งป้าสมศรีไว้ต่อสู้เพียงลำพัง "ผมต้องกลับไปช่วยเธอ" "ไม่ ธาม" พ่อมดอาวุโสกล่าว "เจ้าอย่าเพิ่งกลับไปตอนนี้เลย เจ้าต้องรอให้พลังของเจ้ากลับคืนมาก่อน" "แต่..." ธามยังคงไม่เห็นด้วย "ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้า" พ่อมดอาวุโสกล่าว "แต่ตอนนี้เจ้าต้องคิดถึงความปลอดภัยของต้นหล้าด้วย" ธามมองต้นหล้าที่กำลังซบหน้ากับอกของพราว เขาถอนหายใจยาว "ผมจะทำตามที่ท่านว่า" ในขณะเดียวกัน ณ สถานที่ที่ป้าสมศรีกำลังต่อสู้กับรดา ป้าสมศรีกำลังใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อยื้อเวลา เธอรู้ดีว่าพลังของเธอใกล้จะหมดลงแล้ว แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้ "แกไม่มีวันชนะข้าหรอก รดา!" ป้าสมศรีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงลง "แกกำลังจะตายแล้ว ป้าสมศรี" รดาหัวเราะ "ยอมรับความพ่ายแพ้ซะเถอะ!" รดาเตรียมร่ายเวทมนตร์ครั้งสุดท้ายที่จะสังหารป้าสมศรี แต่ก่อนที่เธอจะทำอะไรได้ ร่างของป้าสมศรีก็ส่องแสงสีทองจ้าขึ้น ก่อนที่เธอจะระเบิดออกเป็นแสงสว่างนับพัน "ไม่นะ!" รดาตะโกนด้วยความตกใจ แสงสว่างนั้นสาดส่องไปทั่วบริเวณ ทำให้ "ผลึกแห่งกาลเวลา" ในมือของรดาเกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ร่างกายของรดาเริ่มถูกพลังงานของผลึกดูดกลืนเข้าไป "นี่มันอะไรกัน!" รดาตะโกนด้วยความหวาดกลัว "นี่คือการเสียสละ" เสียงของป้าสมศรีดังขึ้นจากทุกทิศทาง "เพื่อปกป้องโลกใบนี้!" พลังงานจาก "ผลึกแห่งกาลเวลา" ค่อยๆ ดูดกลืนร่างของรดาเข้าไปจนหมดสิ้น รัศมีสีม่วงที่เคยส่องสว่างพลันดับวูบลง