เสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้นอย่างไม่เป็นจังหวะ สร้างความโกลาหลให้แก่ ‘มหาเวทย์ กรุ๊ป’ ทันที พนักงานต่างวิ่งหนีกันอลหม่าน เมลิสาที่ยืนตะลึงอยู่หน้าโต๊ะทำงานของนนทภพ สลัดความตกใจแล้วรีบคว้าซองจดหมายสีดำนั้นมาไว้ในมือ… ตราประทับของตระกูลเวท… มันต้องมีความหมาย… “คุณเมลิสา! เกิดอะไรขึ้นคะ?” ‘แพรว’ เลขาส่วนตัวของนนทภพ วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา “สัญญาณเตือนภัยดัง… ระบบรักษาความปลอดภัยแจ้งว่ามี… มีบางอย่างผิดปกติ…” “ไม่เป็นไรค่ะแพรว” เมลิสาพยายามรวบรวมสติ “คุณรีบแจ้งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยให้ตรว… เอ่อ… ให้ตรวจสอบพื้นที่โดยละเอียด และถ้าเป็นไปได้… แจ้งคุณนนท์ด้วยค่ะ” แพรวพยักหน้ารับอย่างร้อนรนแล้วรีบกดโทรศัพท์ทันที ขณะที่เมลิสายังคงจ้องมองซองจดหมายในมือ หัวใจของเธอเต้นระรัวไปด้วยความสงสัยและหวาดหวั่น… ‘อ.’… ใครคือ ‘อ.’ ที่ส่งจดหมายมาถึงเธอในสถานการณ์เช่นนี้? เธอรีบเปิดซองอย่างรวดเร็ว กระดาษด้านในเป็นกระดาษเนื้อดี พิมพ์ด้วยหมึกสีดำเข้ม ข้อความสั้นๆ เพียงไม่กี่บรรทัด… “‘เส้นทางที่เธอเลือก… ไม่ใช่ทางสู่แสงสว่าง… แต่คือประตูสู่วังวนแห่งความมืด… จงอย่าไว้ใจ ‘เขา’… ผู้ที่ใกล้ชิดเธอที่สุด… จิตวิญญาณที่แท้จริงของ ‘อาณาจักรแห่งสวรรค์’… กำลังถูกช่วงชิง… ถึงเวลา… ปลุก ‘สิ่งนั้น’… ก่อนทุกอย่างจะสายเกินไป… – อ.’ ข้อความนั้นสั้น แต่กลับเปี่ยมไปด้วยความหมายที่น่าขนลุก “ไม่ไว้ใจ ‘เขา’… ผู้ที่ใกล้ชิดเธอที่สุด…” ใครกันแน่? นนทภพ? หรือว่า… มีใครอื่นที่เธอไม่รู้? “คุณเมลิสา! คุณนนท์ให้รออยู่ที่ห้องทำงานครับ!” เสียงของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยดังขึ้นที่หน้าประตู เมลิสาพยักหน้ารับ กอดซองจดหมายนั้นไว้แน่น แล้วรีบเดินไปยังห้องทำงานของนนทภพ… เมื่อเธอไปถึง ประตูห้องทำงานปิดอยู่ นนทภพยืนพิงประตู ใบหน้าของเขายังคงดูเคร่งขรึม “เป็นอะไรไป?” เขาถามเสียงเรียบ “ฉัน… ฉันได้รับจดหมายค่ะ” เมลิสาพูดพลางยื่นซองจดหมายให้ “มาพร้อมกับสัญญาณเตือนภัย… และ… และข้อความนี้…” นนทภพรับซองไปอ่าน สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไป เขาดูเหมือนจะรู้จักตราประทับนี้… “ตระกูลเวท…” เขาพึมพำ “ใครส่งมา?” “ฉันไม่รู้ค่ะ แต่ข้อความบอกว่า… ให้ระวัง ‘เขา’… ที่ใกล้ชิดฉันที่สุด… แล้วก็… ‘อาณาจักรแห่งสวรรค์’ กำลังถูกช่วงชิง…” เมลิสาพูดเสียงสั่น นนทภพเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้องทำงาน ก่อนจะหันกลับมามองเมลิสา “ฉันได้สอบถามเจ้าหน้าที่ฝ่ายเทคนิคแล้ว สัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้น… ไม่ใช่การบุกรุกจากภายนอก… แต่มันคือ… การรั่วไหลของพลังงาน… อย่างมหาศาล… จาก… จากห้องเก็บโบราณวัตถุ… ใต้ตึกนี้…” “ห้องเก็บโบราณวัตถุ??” เมลิสาอุทาน “แต่… แต่เราไม่ได้ใส่ ‘สิ่งนั้น’ ลงไปเลยนี่คะ… นอกจาก ‘หินแห่งดวงดาว’…” “นั่นแหละคือประเด็น” นนทภพขมวดคิ้ว “เจ้าหน้าที่แจ้งว่า… พลังงานที่รั่วไหลออกมา… มีความคล้ายคลึงอย่างมากกับพลังงานที่… ‘หินแห่งดวงดาว’… ปล่อยออกมา… แต่มันเข้มข้นกว่า… และ… มีความก้าวร้าว…” “ก้าวร้าว?” เมลิสาเริ่มรู้สึกเสียวสันหลัง “แล้ว… มันเกี่ยวอะไรกับจดหมาย?” “อาจจะเกี่ยว…” นนทภพพูด “ข้อความในจดหมาย… ‘จิตวิญญาณที่แท้จริงของ ‘อาณาจักรแห่งสวรรค์’… กำลังถูกช่วงชิง’… และ ‘ปลุก ‘สิ่งนั้น’…’… ถ้า ‘สิ่งนั้น’ ที่หมายถึง… คือ ‘หินแห่งดวงดาว’… และมันกำลังปลดปล่อยพลังงานออกมา… โดยที่เราไม่ได้ตั้งใจ… นั่นหมายความว่า… มันกำลัง… ‘ทำอะไรบางอย่าง’…” “แต่… ใครจะไปปลุกมันได้คะ? เราล็อคห้องนั้นไว้แน่นหนา… ไม่มีใครเข้าไปได้…” เมลิสาพยายามนึกถึงความเป็นไปได้ “ใครก็ตาม… ที่มี ‘อำนาจ’… หรือ ‘ความรู้’… ที่จะกระตุ้นมันได้…” นนทภพพูดเสียงเบา “หรือ… ผู้ที่ต้องการ… ‘บางสิ่ง’… จากพลังงานของมัน…” เขาเดินเข้าไปใกล้เมลิสา “เมลิสา… ข้อมูลที่ฉันได้รับ… เกี่ยวกับ ‘อาณาจักรแห่งสวรรค์’… มันอาจจะ… ไม่ได้มีแค่ ‘พลัง’… แต่มันอาจจะ… ‘มีชีวิต’… และ ‘ต้องการ’… อะไรบางอย่าง…” “มีชีวิต?” เมลิสาตะลึง “แล้ว ‘อ.’ คนนั้น… เขารู้เรื่องนี้ด้วยหรือเปล่าคะ?” “เขาอาจจะรู้… มากกว่าที่เราคิด…” นนทภพตอบ “แต่สิ่งที่ฉันเป็นห่วงที่สุดตอนนี้… คือ… ถ้าพลังงานนั้นมันรั่วไหลออกมา… และ ‘บางสิ่ง’ ที่มันกำลังปลดปล่อยออกมา… มันอันตราย… เราต้องหาทางควบคุมมัน… ก่อนที่มันจะ… ‘ทำลายทุกอย่าง’…” ทันใดนั้นเอง เสียงประกาศจากระบบสื่อสารภายในดังขึ้นอีกครั้ง… “แจ้งเตือน… แจ้งเตือน… ตรวจพบ… วัตถุ… เคลื่อนที่… ผิดปกติ… ใน… อุโมงค์… ลับ… ชั้นใต้ดิน… กำลัง… มุ่งหน้า… สู่… ห้อง… ควบคุม… หลัก…” “วัตถุเคลื่อนที่? อุโมงค์ลับ?” เมลิสาอุทาน “อุโมงค์ลับ… ที่เชื่อมต่อไปยัง… ‘ห้องควบคุม’… ของ ‘มหาเวทย์ กรุ๊ป’… เลยเหรอคะ?” นนทภพหน้าซีดเผือด “ถ้ามันกำลังมุ่งหน้าไปที่นั่น… และถ้ามันสามารถควบคุมระบบทั้งหมดได้… เราจะ… เราจะ…” เขามองเมลิสาด้วยแววตาที่ฉายชัดถึงความกังวล “เมลิสา… ฉันคิดว่า… ‘อ.’ คนนั้น… อาจจะกำลังพยายามเตือนเรา… ถึงภัยคุกคามที่แท้จริง… แต่มันอาจจะ… เร็วเกินไป… สิ่งที่รั่วไหลออกมา… มันไม่ใช่แค่พลังงาน… มันอาจจะเป็น… ‘บางสิ่ง’… ที่มี… ‘เจตจำนง’… ของตัวเอง… และมันกำลัง… ‘ค้นหา’… บางสิ่ง… หรือ… ‘ใครบางคน’…” แล้วเสียงโลหะเสียดสีกันดังมาจากทางเดินที่มุ่งหน้าไปยังห้องควบคุมหลัก… เสียงนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ… มันเหมือนเสียงกรงเล็บที่กำลังข่วนไปบนพื้น… หรือเสียงของโลหะหนักที่กำลังเคลื่อนไหว… เมลิสายกมือขึ้นกุมปาก… เสียงนั้น… มันมาจากที่ไหน? แล้ว ‘วัตถุ’ ที่ว่านั่น… คืออะไรกันแน่? มันจะทำอะไรเมื่อไปถึง ‘ห้องควบคุม’… และถ้ามันควบคุมระบบได้… แล้ว ‘นนทภพ’… ที่เคยบอกว่าจะ ‘ยกเลิกโครงการ’… จะตกอยู่ในอันตรายหรือไม่? หรือว่า ‘อ.’ คนนั้น… คือคนที่ต้องการ… ‘ช่วงชิง’… สิ่งที่เขาพูดถึง?