เวลาผ่านไปหลายเดือนนับตั้งแต่การเปิดตัวโครงการมูลนิธิ “สมศรี ผู้เป็นที่รัก” ความคืบหน้าในการก่อสร้างเป็นไปอย่างน่าพอใจ ศูนย์การเรียนรู้และอาคารดูแลผู้สูงอายุใกล้จะแล้วเสร็จสมบูรณ์ และที่สำคัญ สวนดอกไม้แห่งความทรงจำก็กำลังจะถูกเปิดให้เข้าชมอย่างเป็นทางการ วันนี้เป็นวันพิเศษ ธามและพราวนัดหมายกับครอบครัวและเพื่อนสนิท มาร่วมพิธีเปิดสวนดอกไม้แห่งความทรงจำอย่างเป็นทางการ แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาบนผืนหญ้าสีเขียวขจี ดอกไม้นานาพันธุ์กำลังเบ่งบานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ มีทั้งกุหลาบสีขาวที่พราวนำมาปลูก ต้นทานตะวันสูงตระหง่านที่ต้นหล้าเลือกสรร และดอกไม้อื่นๆ อีกมากมายที่ประดับประดาไปด้วยสีสันสดใส ตรงกลางสวน มีรูปปั้นของคุณหญิงสมศรีตั้งตระหง่านอยู่ รอยยิ้มอันอ่อนโยนของท่านดูเหมือนจะทอประกายแห่งความสุข "สวยงามมากเลยค่ะ" พราวกกล่าวขณะที่เดินชมดอกไม้รอบๆ "ผมเห็นด้วย" ธามตอบ "มันเกินกว่าที่ผมจินตนาการไว้เสียอีก" ต้นหล้าวิ่งไปรอบๆ สวนด้วยความร่าเริง "พ่อจ๋า แม่จ๋า ดูนี่สิ ดอกทานตะวันบานแล้ว!" "สวยมากเลยลูก" พราวกอดต้นหล้า "คุณย่าต้องดีใจมากแน่ๆ ที่เห็นสวนนี้" คุณหญิงอนงค์เดินเข้ามาหาธามและพราว "เป็นสวนที่สวยงามจริงๆ จ้ะ" ท่านกล่าวชื่นชม "ดูแล้วสบายใจจริงๆ" "ขอบคุณค่ะคุณแม่" ธามกล่าว "ผมตั้งใจให้ที่นี่เป็นสถานที่ที่ทุกคนจะได้มาพักผ่อน และระลึกถึงความทรงจำดีๆ" เมื่อแขกผู้มีเกียรติทุกคนมาถึง ธามก็ขึ้นไปกล่าวเปิดพิธี "ผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ทุกท่านมาร่วมเป็นส่วนหนึ่งของพิธีเปิดสวนดอกไม้แห่งความทรงจำในวันนี้" ธามกล่าว "ที่แห่งนี้ ไม่ใช่แค่สวนดอกไม้ธรรมดา แต่มันคือสัญลักษณ์ของความรัก ความหวัง และความทรงจำอันงดงามที่เรามีต่อผู้เป็นที่รัก" "โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คุณย่าสมศรี" ธามกล่าวต่อ "ท่านคือผู้ที่จุดประกายความปรารถนาดีในตัวผม และเป็นแรงบันดาลใจให้เราสร้างมูลนิธิสมศรี ผู้เป็นที่รักขึ้นมา" "ผมอยากขอบคุณพราว สำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง" ธามหันไปมองพราว "เธอคือแรงผลักดันที่สำคัญที่สุดของผม" พราวยิ้มอย่างเขินอาย "ขอบคุณค่ะคุณธาม" "และที่นี่" ธามพูดพลางมองไปยังต้นหล้า "คือภาพสะท้อนของครอบครัวที่สมบูรณ์แบบของผม" เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้ง หลังจากพิธีเปิดอย่างเป็นทางการ ทุกคนก็แยกย้ายกันเดินชมสวนและถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึก พราวกเดินไปที่รูปปั้นของคุณหญิงสมศรี เธอยกมือขึ้นลูบใบหน้าของรูปปั้นอย่างแผ่วเบา "หนูจะทำให้ดีที่สุดนะคะคุณย่า" ธามเดินเข้ามาโอบไหล่พราว "ผมรู้ว่าคุณย่าภูมิใจในตัวเธอ" "แล้วคุณธามล่ะคะ" พราวย้อนถาม "ผมก็ภูมิใจในตัวเราทุกคน" ธามกระชับอ้อมกอด "ครอบครัวของเรา" ต้นหล้าวิ่งเข้ามาหาทั้งสอง "พ่อจ๋า แม่จ๋า มาเล่นตรงนี้กัน!" เธอชี้ไปยังน้ำตกจำลองเล็กๆ ที่มีปลาหลากสีว่ายวนไปมา ทั้งสามคนใช้เวลาช่วงบ่ายในสวนดอกไม้แห่งความทรงจำแห่งนี้ พวกเขาหัวเราะ ร้องเพลง และแบ่งปันเรื่องราวต่างๆ ธามมองดูพราวและต้นหล้าที่กำลังเล่นกันอย่างมีความสุข เขารู้สึกว่าชีวิตของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขอย่างแท้จริง "ฉันดีใจนะ ที่เราได้มาอยู่ที่นี่ด้วยกัน" พราวกกล่าวขณะที่เอนศีรษะซบไหล่ธาม "ผมก็เหมือนกัน" ธามตอบ "ผมอยากจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับเธอและต้นหล้าตลอดไป" "แล้ววันแต่งงานของเราล่ะคะ" พราวกระเซ้า ธามหัวเราะ "อีกไม่นานหรอกครับ คุณผู้หญิง" ขณะที่ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า แสงสีทองสาดส่องลงมาอาบไล้สวนดอกไม้แห่งความทรงจำ ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นและโรแมนติกยิ่งขึ้น ธามจูบหน้าผากของพราวเบาๆ "ผมรักคุณนะ" "ฉันก็รักคุณค่ะ" พราวตอบ ต้นหล้าเดินเข้ามาเกาะแขนของทั้งสอง "หนูรักพ่อนะคะ หนูรักแม่นะ" "พ่อกับแม่ก็รักหนูที่สุดในโลกเลยจ้ะ" ธามตอบ พวกเขาทั้งสามคนยืนกอดคอกัน มองดูทิวทัศน์อันงดงามของสวนดอกไม้แห่งความทรงจำ ราวกับว่าทุกดอกไม้ที่เบ่งบาน ณ ที่แห่งนี้ กำลังเป็นพยานถึงความรักที่ไม่มีวันสิ้นสุดของครอบครัวที่สมบูรณ์แบบครอบครัวหนึ่ง.