พราวก้มหน้ามองรูปปั้นของคุณหญิงสมศรี รอยยิ้มอ่อนโยนของท่านยังคงตราตรึงในความทรงจำ มือเรียวค่อยๆ ลูบไล้ไปตามผิวกระเบื้องเย็นเฉียบของฐานรูปปั้น "คุณย่าคะ หนูดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในการสานต่อความฝันของคุณย่าค่ะ" เธอพึมพำเบาๆ เสียงสะท้อนแผ่วเบาในความเงียบของสวนที่กำลังเต็มไปด้วยผู้คน ธามเดินเข้ามาหาเธอ ดึงแขนเธอเบาๆ "เป็นอะไรไปครับ คนสวย ยืนเหม่อเชียว" เขาถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ดวงตาคมกวาดมองไปรอบๆ อย่างพึงพอใจกับบรรยากาศ "ทุกคนกำลังสนุกสนานกันใหญ่เลยนะ" พราวกหันมายิ้มให้เขา "เปล่าค่ะ แค่รู้สึกตื้นตันใจนิดหน่อยค่ะ" เธอตอบ "เห็นคุณย่ามีความสุขแบบนี้ หนูดีใจจริงๆ" "ผมก็เหมือนกันครับ" ธามตอบ "ถ้าคุณย่าเห็นสวนนี้แล้ว คงจะปลื้มใจมากแน่ๆ" เขาโน้มตัวลงจูบหน้าผากเธอเบาๆ "ขอบคุณนะ ที่ทำให้ทุกอย่างเป็นจริง" "เราทำด้วยกันค่ะ" พราวกกล่าว "และที่สำคัญ เรามีต้นหล้า" เธอหันไปมองลูกชายที่กำลังวิ่งไล่จับผีเสื้อกับเพื่อนๆ อย่างสนุกสนาน ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของธามก็ดังขึ้น เขาหยิบมันขึ้นมาดู พลางขมวดคิ้วเล็กน้อย "ขอตัวสักครู่นะครับ" เขาบอกพราว ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปคุยโทรศัพท์ พราวกยืนมองตามหลังเขาไปอย่างสงสัย ไม่เคยเห็นธามแสดงท่าทีแบบนี้มาก่อน ปกติเขาจะจัดการทุกอย่างได้อย่างใจเย็นเสมอ "คุณพราวคะ" เสียงหวานดังมาจากด้านหลัง "ดอกไม้สวยมากเลยค่ะ" พราวกหันไปพบกับน้ำใส เธอยิ้มให้ "ขอบคุณค่ะคุณน้ำใส" "ฉันดีใจด้วยนะคะที่ทุกอย่างสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี" น้ำใสกล่าว "โดยเฉพาะโครงการมูลนิธิของคุณธาม" "ค่ะ" พราวกตอบ "คุณธามตั้งใจทำมากจริงๆ" "ฉันรู้ค่ะ" น้ำใสพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูมีความหมายแฝง "เขาเป็นคนที่มีความตั้งใจสูงมากจริงๆ" บทสนทนาของทั้งสองถูกขัดจังหวะเมื่อธามเดินกลับมาหาพราว ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดกว่าเดิม "มีอะไรรึเปล่าคะ" พราวกถามอย่างกังวล "ไม่มีอะไรครับ" ธามตอบเสียงเรียบ "แค่เรื่องงานนิดหน่อย" เขาหันไปมองน้ำใส "คุณน้ำใสครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ พอดีมีธุระด่วนต้องไปจัดการ" "ค่ะ เชิญค่ะคุณธาม" น้ำใสยิ้มบางๆ "ไว้เจอกันนะคะคุณพราว" เมื่อธามและพราวกำลังจะเดินทางกลับบ้าน เสียงของป้ารัศมีก็ดังขึ้นมา "ธามจ้ะ ป้ามีเรื่องจะคุยด้วยหน่อยน่ะ" ธามหันไปมองมารดา "ครับแม่ มีอะไรครับ" "เรื่องโครงการมูลนิธิของคุณน่ะ" ป้ารัศมีพูด พลางกวาดตามองไปรอบๆ สวน "แม่ว่าเราควรจะระบุขอบเขตให้ชัดเจนกว่านี้หน่อยนะ" "หมายความว่ายังไงครับแม่" ธามถาม "ก็เรื่องการบริหารจัดการน่ะสิ" ป้ารัศมีอธิบาย "ถึงแม้มูลนิธินี้จะตั้งขึ้นเพื่อระลึกถึงคุณสมศรี แต่ในทางปฏิบัติแล้ว การบริหารก็ต้องคำนึงถึงผลกระทบต่อบริษัท Tech Innovator ด้วยนะ" ธามเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ "แม่ครับ มูลนิธินี้แยกการบริหารออกมาต่างหากอยู่แล้วครับ" "แม่รู้ แต่การที่พราวเข้ามามีบทบาทมากขนาดนี้ แม่เป็นห่วงน่ะ" ป้ารัศมีพูดเสียงเบาลง "เขาเป็นนักข่าวมาก่อนนะธาม แม่กลัวว่าวันหนึ่งเขาจะเอาเรื่องภายในของเราไปเปิดเผย" พราวกได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป เธอหันมองป้ารัศมีด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก "แม่ครับ" ธามกล่าวเสียงเข้ม "แม่พูดเรื่องอะไรครับ พราวกไม่เคยทำอะไรแบบนั้น" "แม่ก็แค่เป็นห่วงนะลูก" ป้ารัศมีกล่าว "แม่ไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร" "ผมขอโทษนะครับคุณแม่" พราวกกล่าวแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ถ้าหากการมีอยู่ของหนูทำให้คุณแม่ไม่สบายใจ หนูจะถอยออกจากการบริหารมูลนิธิก็ได้ค่ะ" "อย่าพูดแบบนั้นสิพราว" ธามรีบพูด "คุณแม่ครับ ผมขอโทษแทนแม่ด้วยนะครับ แม่คงจะกังวลเรื่องภาพลักษณ์ของบริษัทมากเกินไป" "ไม่เป็นไรค่ะคุณธาม" พราวกกล่าว "หนูเข้าใจ" ธามกอดไหล่พราวกแน่น "ผมไม่ยอมให้คุณมีปัญหากับเรื่องนี้เด็ดขาด" เขาหันไปมองมารดา "แม่ครับ พราวน่ะคือคนที่ผมเลือกที่จะอยู่ด้วย เขาไม่ใช่แค่ผู้หญิงธรรมดาๆ ที่จะมาทำลายบริษัทของเรา" ป้ารัศมีมองธามด้วยความไม่เข้าใจ "แม่ไม่เข้าใจว่าทำไมลูกถึงได้ปกป้องเขาขนาดนี้" "เพราะผมรักเขาครับแม่" ธามกล่าวอย่างหนักแน่น "และผมเชื่อใจเขา" คำพูดของธามทำให้พราวกแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เธอรู้ดีว่าธามกำลังพยายามปกป้องเธอ แต่คำพูดของป้ารัศมีก็สะกิดแผลเก่าในใจเธอ หลังจากนั้น บรรยากาศก็เริ่มอึดอัด ธามตัดสินใจพาทั้งสองคนกลับบ้านก่อนกำหนด ระหว่างทางกลับบ้าน พราวกเงียบไปตลอดทาง ธามพยายามชวนคุย แต่เธอก็ตอบเพียงสั้นๆ เมื่อถึงคฤหาสน์ ธามตัดสินใจที่จะต้องพูดคุยกับพราวให้เข้าใจ "พราวครับ ผมรู้ว่าเมื่อกี้แม่พูดแรงไปหน่อย" "ไม่เป็นไรค่ะ" พราวกกล่าว "หนูเข้าใจที่คุณแม่เป็นห่วง" "แต่ผมไม่อยากให้คุณรู้สึกไม่ดีนะครับ" ธามดึงมือพราวกมากุมไว้ "ผมไม่เคยเชื่อในสิ่งที่แม่พูดเกี่ยวกับคุณเลย" "แล้วคุณธามล่ะคะ" พราวกเงยหน้ามองเขา น้ำตาคลอหน่วย "คุณเชื่อใจหนูจริงๆ หรือเปล่าคะ" ธามมองเข้าไปในดวงตาของพราวอย่างลึกซึ้ง "ผมไม่เคยไม่เชื่อใจคุณเลย" เขาตอบ "ผมรักคุณนะพราว" คำพูดนั้นทำให้พราวกอดธามไว้แน่น น้ำตาที่กลั้นไว้ก็ไหลออกมา "หนูก็รักคุณค่ะ" แต่ในใจของพราวก ยังคงมีความกังวลบางอย่างแฝงอยู่ คำพูดของป้ารัศมีเหมือนเป็นสัญญาณเตือนบางอย่างที่ทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่า มีบางสิ่งบางอย่างที่ธามยังไม่ได้บอกเธอ