หลังจากค่ำคืนนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างอรดาและธันวาคมก็พัฒนาไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น ทั้งในเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว ธันวาคมมักจะหาโอกาสแวะมาหาอรดาที่โต๊ะทำงานเสมอ แค่เพียงเพื่อจะทักทาย หรือถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ "วันนี้คุณดูสดใสเป็นพิเศษนะครับ" ธันวาคมทักทาย เมื่อเห็นอรดาเดินเข้ามาในออฟฟิศพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง "ค่ะ ท่านประธาน" อรดาตอบอย่างอารมณ์ดี "พอดีว่ามีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นน่ะค่ะ" "เรื่องอะไรครับ" ธันวาคมเลิกคิ้วด้วยความสงสัย "คุณหญิงดารินโทรมาค่ะ" อรดาบอก "ท่านแจ้งว่า น้องภัทรกับคุณกัลยาได้เข้าไปอยู่ที่ศูนย์ช่วยเหลือครอบครัวแล้วค่ะ ทุกอย่างกำลังจะดีขึ้น" ธันวาคมยิ้มอย่างโล่งอก "ดีใจด้วยนะครับ" เขาเดินเข้ามาใกล้ "คุณทำสิ่งที่ดีมากๆ เลยนะครับ อรดา" "ดิฉันแค่ทำในสิ่งที่ควรจะทำค่ะ" อรดาตอบ "ไม่หรอกครับ" ธันวาคมส่ายหน้า "คุณเป็นคนที่มีจิตใจดีจริงๆ" เขาเผลอเอื้อมมือไปลูบผมของอรดาเบาๆ ก่อนจะรู้ตัว เขารีบดึงมือกลับด้วยความเขินอาย อรดาเองก็รู้สึกหน้าแดงเล็กน้อย เธอไม่เคยชินกับการแสดงออกที่ใกล้ชิดแบบนี้ แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกไม่สบายใจ "คุณอรดาครับ" ธันวาคมเอ่ยขึ้น "เย็นนี้ คุณว่างไหมครับ" "ว่างค่ะ" อรดาตอบทันที "ผมอยากจะชวนคุณไปทานดินเนอร์ฉลองครับ" ธันวาคมบอก "ฉลองให้กับความสำเร็จในวันนี้ และ... ฉลองให้กับเรา" รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของอรดา "ฉลองให้กับเรา... ค่ะ ดิฉันยินดีค่ะ" เย็นวันนั้น อรดาและธันวาคมไปทานดินเนอร์กันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นร้านโปรดของอรดา ธันวาคมตั้งใจเซอร์ไพรส์เธอ ด้วยการจองโต๊ะที่ดีที่สุดไว้ให้ "ผมจำได้ว่าคุณเคยบอกว่าชอบร้านนี้" ธันวาคมกล่าวขณะที่สั่งอาหาร "ก็เลยอยากจะพาคุณมาทานที่นี่" "ขอบคุณค่ะ ท่านประธาน" อรดาตอบอย่างปลื้มใจ "คุณจำได้เสมอเลยนะคะ" "แน่นอนครับ" ธันวาคมยิ้ม "ผมจำทุกอย่างเกี่ยวกับคุณได้ดี" บทสนทนาของทั้งสองคนเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสุข พวกเขาพูดคุยถึงแผนการในอนาคต ทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว "คุณคิดว่าเราควรจะเริ่มวางแผนสำหรับโปรเจกต์ใหม่ๆ ได้หรือยังครับ" ธันวาคมถาม "ผมอยากจะร่วมงานกับคุณในหลายๆ ด้าน" "ดิฉันก็พร้อมค่ะ" อรดาตอบ "ดิฉันเชื่อว่า ถ้าเราทำงานด้วยกัน เราจะสามารถสร้างสรรค์สิ่งดีๆ ได้มากมาย" "ผมเชื่ออย่างนั้นเหมือนกัน" ธันวาคมมองลึกเข้าไปในดวงตาของอรดา "คุณเป็นเหมือนพลังที่เติมเต็มชีวิตผมเลยนะครับ" อรดาหน้าแดงอีกครั้ง เธอไม่เคยคิดว่าธันวาคมจะพูดอะไรที่หวานซึ้งได้ขนาดนี้ "แล้ว... แล้วคุณล่ะครับ" ธันวาคมถามต่อ "คุณรู้สึกอย่างไรกับผม" อรดาหลับตาลงอีกครั้ง เธอตัดสินใจที่จะเปิดเผยความรู้สึกที่แท้จริงของเธอ "ดิฉัน... ดิฉันรักคุณค่ะ ท่านประธาน" อรดาเอ่ยออกมาเบาๆ แต่ชัดเจน คำว่า 'รัก' ที่หลุดออกจากปากของอรดา ทำให้ธันวาคมถึงกับชะงักไป เขาอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข "ผมก็รักคุณครับ อรดา" ธันวาคมกล่าว เสียงของเขาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "ผมรักคุณมาก" เขาเอื้อมมือไปกุมมือของอรดาไว้แน่น "คุณทำให้ชีวิตผมสมบูรณ์แบบอีกครั้ง" อรดาหลั่งน้ำตาแห่งความสุข เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตของเธอจะมาถึงจุดนี้ จุดที่เธอได้พบกับความรักที่แท้จริง หลังจากมื้อค่ำ ธันวาคมก็ไปส่งอรดาที่บ้าน เขาจอดรถไว้หน้าบ้าน และทั้งสองคนก็ลงมายืนคุยกันใต้แสงจันทร์ "ขอบคุณสำหรับค่ำคืนนี้นะครับ" ธันวาคมกล่าว "ขอบคุณเช่นกันค่ะ" อรดาตอบ "ฉันมีความสุขมากจริงๆ" ธันวาคมค่อยๆ เลื่อนมือขึ้นมาปาดน้ำตาที่แก้มของอรดา "ผมสัญญาว่าจะทำให้คุณมีความสุขตลอดไป" เขาโน้มใบหน้าลงมาประทับจูบที่หน้าผากของอรดาอย่างอ่อนโยน อรดารู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย จูบนั้นเต็มไปด้วยความรัก ความห่วงใย และความมั่นคง "ผมรักคุณนะ อรดา" ธันวาคมกระซิบข้างหู "ฉันก็รักคุณค่ะ ธันวาคม" อรดาตอบ ทั้งสองคนยืนกอดกันอยู่ใต้แสงจันทร์ ท่ามกลางความเงียบที่อบอวลไปด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้ง ความสัมพันธ์ระหว่าง CEO หนุ่มผู้ต้องบริหารบริษัทพร้อมๆ กับเลี้ยงลูกสาววัยทารก กับผู้บริหารสาวคนใหม่ ที่เคยเป็นคู่แข่ง บัดนี้ได้กลายเป็นความรักที่แท้จริง เส้นทางของพวกเขาอาจจะไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบเสมอไป แต่อย่างน้อย ทั้งสองคนก็ได้เรียนรู้ที่จะเข้าใจ ยอมรับ และเติมเต็มซึ่งกันและกัน อรดามองเข้าไปในดวงตาของธันวาคม เธอเห็นประกายแห่งความรัก ความหวัง และอนาคตที่สดใสสะท้อนอยู่ในนั้น เธอรู้ดีว่า นี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวบทใหม่ ที่จะเต็มไปด้วยความสุข ความเข้าใจ และความรักที่ยั่งยืน.