อรดาก้าวเข้าไปในบริษัทด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากทุกวัน วันนี้เธอไม่ได้รู้สึกกดดันหรือประหม่ากับการเจอหน้าธันวาคมอีกต่อไป ตรงกันข้าม เธอรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยที่กำลังจะได้ออกเดทกับเขาอย่างเป็นทางการ เมื่อเธอเดินมาถึงโต๊ะทำงานของตัวเอง เธอก็พบว่ามีกล่องของขวัญขนาดเล็กวางอยู่บนนั้น มันถูกห่ออย่างสวยงามด้วยกระดาษสีฟ้าอ่อน และมีโบว์สีขาวผูกอย่างประณีต อรดาหยิบกล่องขึ้นมาอย่างสงสัย เธอเปิดออกดู ข้างในเป็นสร้อยคอเงินเส้นเล็กๆ ที่มีจี้รูปหัวใจน่ารักๆ สลักด้วยอักษรย่อ 'A' และ 'T' "อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณอรดา" เสียงมหาพรดังขึ้นข้างๆ "คุณท่านฝากมาให้ค่ะ" อรดาหันไปยิ้มให้มหาพร "ขอบคุณค่ะ คุณมหาพร" "สวยไหมคะ" มหาพรถาม "คุณท่านเลือกเองเลยนะคะ" "สวยมากค่ะ" อรดาตอบอย่างจริงใจ เธอรู้สึกประทับใจในความใส่ใจของธันวาคม "ท่านบอกว่า อยากให้คุณอรดาใส่ในวันนี้ค่ะ" มหาพรเสริม อรดาพยักหน้ารับ เธอค่อยๆ หยิบสร้อยคอขึ้นมาสวมใส่ รู้สึกถึงความเย็นของโลหะที่สัมผัสกับผิว ตลอดทั้งวัน อรดารู้สึกเหมือนมีผีเสื้อบินวนอยู่ในท้อง เธอสลับกันระหว่างการทำงานกับการมองนาฬิกา รอคอยเวลาที่เธอจะได้พบธันวาคมอีกครั้ง เมื่อถึงเวลาเลิกงาน อรดาจึงรีบกลับบ้านเพื่อเตรียมตัว เธอเลือกชุดเดรสสีชมพูอ่อนที่ดูสุภาพ แต่ก็ยังคงแฝงไว้ด้วยความหวานซ่อนเปรี้ยว เธอแต่งหน้าเบาๆ และปล่อยผมยาวสลวย เวลาหนึ่งทุ่มตรง อรดาก็มาถึงร้านอาหาร 'เลอ โบนาปาต์' ร้านอาหารฝรั่งเศสชื่อดังใจกลางเมืองที่ธันวาคมเป็นผู้เลือก เมื่อเธอเดินเข้าไปในร้าน พนักงานก็เข้ามาต้อนรับอย่างรวดเร็ว และพาเธอไปยังโต๊ะที่ถูกจองไว้ ธันวาคมนั่งรออยู่ที่โต๊ะแล้ว เขาอยู่ในชุดสูทสีน้ำเงินเข้ม ดูหล่อเหลาและสง่างามกว่าทุกครั้งที่เธอเคยเห็น "อรดา" เขาเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า "คุณสวยมากเลยครับ" อรดาหน้าแดงเล็กน้อย "ขอบคุณค่ะ ท่านประธาน" เธอเดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเขา "ไม่ต้องเรียกผมว่าท่านประธานก็ได้นะครับ" ธันวาคมบอก "วันนี้ เรามาในฐานะ... เพื่อน" "ค่ะ" อรดาตอบ ยิ้มให้เขา "ขอบคุณนะคะสำหรับสร้อยคอ สวยมากเลยค่ะ" "ผมดีใจที่คุณชอบ" ธันวาคมกล่าว "ผมเลือกอยู่นานเลยนะ อยากให้มันออกมาดูดีที่สุด" บทสนทนาระหว่างทั้งสองคนดำเนินไปอย่างราบรื่น พวกเขาพูดคุยกันในเรื่องต่างๆ นานา ตั้งแต่เรื่องงาน ไปจนถึงเรื่องความสนใจส่วนตัว ธันวาคมเล่าถึงความท้าทายในการบริหารบริษัท และความกดดันที่เขาต้องแบกรับในฐานะ CEO อรดาเองก็เล่าถึงประสบการณ์การทำงานของเธอ และความฝันที่เธออยากจะทำให้เป็นจริง "ผมไม่เคยรู้เลยครับ ว่าคุณอรดาจะเป็นคนที่มีความฝันที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้" ธันวาคมกล่าวขณะที่จิบไวน์ "ผมคิดว่าคุณคงจะ... สนใจแต่เรื่องงาน" "ดิฉันก็เคยคิดแบบนั้นค่ะ" อรดาหัวเราะ "แต่พอได้ลองทำอะไรที่แตกต่างออกไป ก็รู้สึกว่าชีวิตมีอะไรให้ค้นหาอีกเยอะเลยค่ะ" "เช่นเดียวกับผม" ธันวาคมพูด ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของอรดา "คุณทำให้ผมเห็นมุมมองใหม่ๆ ของชีวิต" บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนจะค่อยๆ ละลายไป เหลือเพียงแค่ทั้งสองคนกับแสงเทียนสลัวๆ บนโต๊ะ "อรดาครับ" ธันวาคมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "ผมอยากจะขอโทษอีกครั้งจริงๆ สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนแรก" "ไม่เป็นไรค่ะ" อรดาตอบ "เราต่างก็มีเหตุผลของตัวเอง" "ผมเข้าใจครับ" ธันวาคมพยักหน้า "แต่ผมก็เสียใจที่ทำให้คุณรู้สึกไม่ดี" "ตอนนี้ทุกอย่างก็ดีขึ้นแล้วค่ะ" อรดาตอบ "เราได้เข้าใจกันมากขึ้น" "ใช่ครับ" ธันวาคมเห็นด้วย "และผมก็ดีใจมาก" เมื่ออาหารมาเสิร์ฟ ทั้งสองคนก็ทานอาหารไปพร้อมๆ กับพูดคุยกันอย่างออกรส อรดาพบว่าเธอสามารถเป็นตัวเองได้อย่างเต็มที่เมื่ออยู่กับธันวาคม เธอไม่ต้องกังวลเรื่องการวางตัว หรือการแสดงออกที่มากเกินไป "คุณอรดาครับ" ธันวาคมวางส้อมลง "ผมอยากจะถามคุณอีกครั้ง" อรดาเงยหน้ามองเขา "เรื่องอะไรคะ" "เรื่องความสัมพันธ์ของเราครับ" ธันวาคมตอบอย่างตรงไปตรงมา "คุณ... คุณพร้อมหรือยัง ที่จะลองพัฒนาความสัมพันธ์ของเราให้มันลึกซึ้งกว่านี้" อรดาหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ เธอรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความประหม่า แต่มันคือความตื่นเต้นและความหวัง "ฉัน... ฉันคิดว่า... ฉันพร้อมค่ะ" อรดาตอบ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าของธันวาคม "คุณพูดจริงนะครับ" "จริงค่ะ" อรดาตอบ ยิ้มให้เขา "ฉัน... ฉันก็รู้สึกดีกับคุณเหมือนกันค่ะ" ธันวาคมยื่นมือข้ามโต๊ะมาจับมือของอรดา "ขอบคุณนะครับ" เขาบีบมือเธอเบาๆ "ผมจะดูแลคุณอย่างดีที่สุดเลยครับ" อรดาหลบสายตาเล็กน้อย แต่ก็ยังคงจับมือของเขาไว้แน่น ค่ำคืนนั้น จบลงด้วยความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขและความหวัง อรดารู้สึกเหมือนเธอได้ก้าวเข้าสู่บทใหม่ของชีวิต บทที่เต็มไปด้วยแสงสว่างและความสดใส