ข้อความปริศนาที่ส่งเข้ามา ทำให้หัวใจของรินลดาเต้นระรัวยิ่งกว่าเดิม ‘กับดักครั้งสุดท้าย’… ‘พรากเธอไปตลอดกาล’… ใครกันแน่ที่ต้องการทำร้ายเธอ? และทำไม? เธอหันไปมองคุณหญิงมณีที่นั่งอยู่ข้างๆ “คุณแม่คะ… ฉัน… ไม่รู้จะทำอย่างไรดี…” คุณหญิงมณีกุมมือของลูกสาว “ลูกต้องตัดสินใจด้วยตัวเองนะลูก… แต่แม่… จะอยู่ข้างๆ ลูกเสมอ…” รินลดามองไปยังภาคที่นอนรักษาตัวอยู่… เธอรู้สึกขอบคุณเขา… ที่เขาปกป้องเธอ… และทำให้เธอรู้ว่า… ความรัก… สามารถเกิดขึ้น… ได้อย่างไม่คาดฝัน… แต่ในขณะเดียวกัน… ความรู้สึกที่เธอมีต่อวายุ… มันก็ยังคง… ซับซ้อน… “ฉัน… จะไปค่ะ…” เธอตัดสินใจ “ฉันต้องไป… เพื่อหาความจริง… และเพื่อให้แน่ใจว่า… ‘ประกายดาว’… จะไม่ถูกใช้ในทางที่ผิด…” คุณหญิงมณียิ้มให้กำลังใจ “แม่รู้ว่าลูกจะทำได้… แค่ระวังตัวให้มากๆ นะลูก…” เช้าวันรุ่งขึ้น… รินลดา… สวมชุดที่สุภาพเรียบร้อย… และมีเพียงโทรศัพท์มือถือ… และสร้อยคอรูปหัวใจสีฟ้า… ที่มีรอยสลัก ‘L.V.’… ติดตัวไป… เธอรู้สึกเหมือนกำลังก้าวเข้าสู่… สมรภูมิ… ที่เธอไม่รู้… ว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร… เมื่อไปถึง ‘สะพานสายรุ้ง’… สถานที่ที่เคยเป็นความทรงจำอันงดงาม… ตอนนี้… กลับดู… หวาดเสียว… และ… เต็มไปด้วย… ความไม่แน่นอน… เธอเห็นวายืนรอเธออยู่… ที่ปลายสะพาน… ดวงตาคู่คมกริบของเขากวาดมองมาที่เธอ… ราวกับจะประเมิน… “คุณมาแล้ว…” วายุพูด… “ผม… ดีใจ… ที่คุณ… ยังเชื่อใจ… ผม…” “ฉัน… ยังไม่แน่ใจ… ว่าฉัน… จะเชื่อใจคุณ… ได้อีกครั้ง… หรือไม่…” รินลดาตอบ… “คุณ… จะบอกอะไร… ฉัน… กันแน่?” วายุ… ถอนหายใจ… “ผม… ต้องการ… ‘ขอโทษ’… สำหรับ… ทุกอย่าง… ที่เกิดขึ้น… ผม… ถูก… ‘ครอบงำ’… ด้วย… ความแค้น… และ… ความทะเยอทะยาน… จน… ทำให้… ผม… เกือบจะ… เสีย… สิ่งที่… สำคัญ… ที่สุด… ไป…” “สิ่งที่สำคัญที่สุด… ของคุณ… คืออะไร… คะ?” “คือ… ‘เธอ’… รินลดา…” วายุตอบ… “ผม… ไม่เคย… คิด… ว่าจะ… รัก… ใคร… ได้อีก… แต่… คุณ… ทำให้ผม… รู้สึก… แบบนั้น… และ… การที่ผม… พยายามจะ… ‘ทำร้าย’… คุณ… มัน… ทำให้ผม… รู้สึก… ผิด… มากที่สุด…” รินลดามองวายุ… เธอเห็นความจริงใจ… และความเจ็บปวด… ในดวงตาของเขา… “แล้ว… ‘ประกายดาว’… ล่ะคะ? มัน… สำคัญ… กับคุณ… มากแค่ไหน…?” “มัน… คือ… ‘มรดก’… ของพ่อผม… และ… ผม… ต้องการ… ทำให้… มัน… เกิดประโยชน์… ต่อโลก… จริงๆ… ไม่ใช่… ทำลาย… อย่างที่คุณอาศิริชัย… ต้องการ…” “แล้ว… ทำไม… คุณถึง… บอกว่า… มี ‘พลัง’… ที่ยิ่งใหญ่…?” “เพราะ… ‘ประกายดาว’… มันไม่ใช่แค่… เทคโนโลยี… แต่มันคือ… ‘แหล่งพลังงาน’… ที่สามารถ… เปลี่ยนแปลง… ทุกสิ่ง… บนโลก… ได้… แต่มัน… ก็มี… ‘อันตราย’… ซ่อนอยู่… หาก… ถูกใช้… อย่าง… ไม่ถูกต้อง…” วายุ… หยิบกล่องกำมะหยี่สีดำ… ขึ้นมา… และเปิดออก… ข้างใน… มี… ‘จี้รูปหัวใจสีฟ้า’… สีเดียวกัน… กับที่เธอสวมอยู่… แต่… อันนี้… มี… ‘รอยสลัก’… ที่แตกต่างออกไป… “นี่คือ… ‘กุญแจ’… ของ ‘ประกายดาว’… และ… ‘กุญแจ’… อันที่… เธอ… สวมอยู่… คือ… ‘สัญลักษณ์’… ของ… ‘ผู้สืบทอด’… ของ ‘พลัง’… นี้…” รินลดา… อึ้ง… “ผู้สืบทอด…? หมายความว่า… ฉัน… เป็น…?” “ใช่… รินลดา… พ่อของเธอ… และ… แม่ของเธอ… พวกเขา… คือ… ‘ผู้พิทักษ์’… ของ ‘ประกายดาว’… และ… ตอนนี้… หน้าที่นั้น… ก็ตกอยู่… กับเธอ…” ความจริง… ช่างน่าเหลือเชื่อ… เธอ… ลูกสาวของนักธุรกิจธรรมดา… กลายเป็น… ‘ผู้สืบทอด’… ของพลังงาน… ที่จะเปลี่ยนแปลงโลก… “แล้ว… ทำไม… คุณอาศิริชัย… ถึงต้องการ… ‘มัน’…?” “เขา… ต้องการ… ‘อำนาจ’… เหนือ… โลก… และ… เขา… คิดว่า… ‘ประกายดาว’… คือ… ‘เครื่องมือ’… ที่จะให้… สิ่งนั้น… แก่เขา…” “แล้ว… ตอนนี้… ‘กุญแจ’… อยู่ที่ใคร…?” “ผม… มี… ‘กุญแจ’… อันหนึ่ง… และ… เธอ… มี… ‘กุญแจ’… อีกอัน… แต่… เพื่อ… ‘ปลดล็อค’… พลัง… ทั้งหมด… เรา… ต้อง… ‘ร่วมมือ’… กัน…” รินลดามองวายุ… เธอเห็น… ความหวัง… และ… ความสิ้นหวัง… ในแววตาของเขา… “หมายความว่า… เรา… ต้อง… ‘ทำงาน’… ด้วยกัน… งั้นหรือคะ?” “ใช่… รินลดา… เพื่อ… ‘อนาคต’… ของโลก… และ… เพื่อ… ‘พิสูจน์’… ว่า… เรา… ไม่ใช่… คนเลว… อย่างที่… ใครๆ… เขา… ว่ากัน…” รินลดากำลังจะตอบ… แต่ทันใดนั้นเอง… เสียงปืน… ก็ดังขึ้น…! “ปัง! ปัง!” ภาพของวายุ… ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ… ล้มลง…! เขา… ถูกยิง…! “วายุ…!” รินลดา… ตะโกน… พลางรีบ… วิ่งเข้าไป… ประคองเขา… “ใคร…! ใคร… เป็นคน… ยิง!?” **ทันใดนั้นเอง… เงาของใครบางคน… ก็ปรากฏขึ้น… ยืนอยู่… เบื้องหลัง… ร่างของวายุ… ร่างนั้น… คือ… ‘ใคร’… ที่เธอ… ไม่คาดคิด…!**