ช่วงบ่ายวันนั้น ธันวาคมตัดสินใจขอลาพักงานครึ่งวัน เขาอยากจะไปพบลูกสาวที่โรงเรียนอนุบาล เขาคิดถึงรอยยิ้มของแพรวา และเสียงหัวเราะของเธอ เมื่อรถสปอร์ตคันหรูจอดเทียบหน้าโรงเรียนอนุบาลที่คุ้นเคย ธันวาคมก็ก้าวลงจากรถทันที เขาเห็นแพรวากำลังนั่งเล่นอยู่กับเพื่อนๆ ที่สนามเด็กเล่น "แพรวา!" ธันวาคมตะโกนเรียก เด็กหญิงตัวน้อยหันมามอง เห็นพ่อของเธอก็รีบวิ่งเข้ามาหาทันที "คุณพ่อ!" "คิดถึงคุณพ่อไหมครับ" ธันวาคมอุ้มแพรวาขึ้นมาหอมแก้มฟอดใหญ่ "คิดถึงที่สุดเลยค่ะ!" แพรวากอดคอพ่อแน่น "คุณพ่อมารับหนูไปเที่ยวเหรอคะ" "วันนี้คุณพ่อว่างครึ่งวันครับ เลยแวะมารับคนเก่งไปทานขนม" ธันวาคมตอบ "เย้!" แพรวากระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ ขณะที่ธันวาคมกำลังจะอุ้มแพรวาขึ้นรถ เขาสังเกตเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนมองเขาอยู่ไม่ไกล หญิงสาวคนนั้น... คืออรดา "คุณอรดา?" ธันวาคมเอ่ยถามอย่างแปลกใจ อรดายิ้มบางๆ "สวัสดีค่ะ ท่านประธาน" "คุณมาทำอะไรที่นี่ครับ" ธันวาคมถาม "ดิฉัน... ดิฉันมาเยี่ยมเด็กๆ ที่นี่ค่ะ" อรดาตอบ "พอดีทราบมาว่าที่นี่มีเด็กๆ ที่ต้องการความช่วยเหลือ" ธันวาคมมองไปที่แพรวา ซึ่งตอนนี้กำลังเกาะแขนเขาแน่น มองไปยังอรดาด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น "อ๋อครับ" ธันวาคมพยักหน้า "นี่ลูกสาวผมครับ แพรวา" "สวัสดีค่ะ น้องแพรวา" อรดาโค้งคำนับเล็กน้อย "สวัสดีค่ะ คุณอา" แพรวาตอบเสียงหวาน ธันวาคมรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เขาไม่เคยเห็นอรดาแสดงท่าทีเช่นนี้มาก่อน และการที่เธอมาที่นี่ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มาที่โรงเรียนอนุบาลของแพรวา มันทำให้เขารู้สึกประหลาดใจ "คุณอรดา... คุณแน่ใจนะครับว่าคุณไม่ได้มาตามหาใคร" ธันวาคมถามเสียงเบาลง อรดาสบตาเขา ใบหน้าของเธอแสดงออกถึงความรู้สึกที่หลากหลาย "ท่านประธานคะ... ดิฉัน... ดิฉันแค่อยากจะ..." "คุณอรดาครับ" ธันวาคมขัดขึ้น "คุณกัลยา... เป็นคนฝากน้องภัทรไว้กับคุณใช่ไหมครับ" อรดานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า "ใช่ค่ะ" "แล้ว... น้องภัทรอยู่ที่ไหนครับ" ธันวาคมถามต่อ "ตอนนี้... เขาอยู่ที่สถานสงเคราะห์เด็กค่ะ" อรดาตอบเสียงสั่นเล็กน้อย "ดิฉัน... ดิฉันไม่รู้จะพาเขาไปอยู่ที่ไหนได้" ธันวาคมมองไปที่แพรวา ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความสงสาร เขาเข้าใจความรู้สึกของอรดาที่ไม่อยากทิ้งเด็กคนหนึ่งให้เผชิญชะตากรรมเพียงลำพัง "คุณแม่ผม... ท่านอยากจะช่วยคุณกัลยาและน้องภัทร" ธันวาคมกล่าว "ผมคิดว่า... เราน่าจะหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเด็กทั้งสองคนได้" "ดิฉัน... ดิฉันขอบคุณมากค่ะ ท่านประธาน" อรดาตอบ น้ำตาคลอเบ้า "คุณไม่ต้องกังวลนะครับ" ธันวาคมกล่าว "ผมจะช่วยคุณ" แพรวาที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินบทสนทนา จึงหันไปมองอรดา "คุณอาคะ... ทำไมคุณอาร้องไห้คะ" อรดาส่ายหน้าเบาๆ "ไม่มีอะไรค่ะ น้องแพรวา" ธันวาคมมองไปที่แพรวา ใบหน้าของลูกสาวเขาทำให้เขารู้สึกถึงความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่ เขาไม่อยากให้แพรวาต้องเติบโตมาโดยไม่มีความสุข "แพรวา" ธันวาคมพูด "คุณพ่อว่า... เราน่าจะไปเยี่ยมคุณยายที่บ้านก่อนนะ" "ไปค่ะ!" แพรวารับคำอย่างรวดเร็ว ธันวาคมหันไปหาอรดา "คุณอรดาครับ ถ้าคุณมีอะไรที่ต้องการให้ผมช่วย... บอกผมได้เสมอเลยนะครับ" "ค่ะ ท่านประธาน" อรดาตอบ ธันวาคมอุ้มแพรวาขึ้นรถ และขับรถออกไป ทิ้งให้อรดยืนมองรถคันหรูที่ค่อยๆ หายลับตาไปในถนน เธอถอนหายใจยาว รู้สึกถึงความโล่งใจ แต่ก็ยังคงมีความกังวลในใจอยู่ เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร เธอจะสามารถแบกรับภาระทั้งหมดนี้ได้หรือไม่ แต่เมื่อนึกถึงสายตาที่อ่อนโยนของธันวาคม และรอยยิ้มของแพรวา เธอก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้ง บางที... ชีวิตของเธอก็อาจจะไม่ได้มืดมนอย่างที่คิด ภาพสะท้อนในดวงตาของธันวาคม... มันทำให้เธอรู้สึกถึงความหวังบางอย่าง บางที... โปรเจกต์รักที่กำลังก่อตัวขึ้นนี้ อาจจะนำพาความสุขมาสู่เธออย่างแท้จริงก็ได้