แสงสีฟ้าอ่อนจากจี้ของคิงสว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนกลบเกลื่อนสภาพแวดล้อมที่มืดมิดไปด้วยพายุลมหมุนสีดำทะมึน ลมที่เคยพัดโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งเริ่มสงบลงช้าๆ ราวกับว่าพลังงานอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากจี้กำลังเข้ามาต่อต้านและบดขยี้มัน ดวงตาที่ลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงสีแดงของเงาทมิฬดูเหมือนจะสั่นไหวเมื่อเผชิญหน้ากับแสงสว่างที่เข้มข้นเกินกว่าที่มันจะทนรับได้ "นี่มัน... พลังอะไรกันแน่?" เงาทมิฬคำราม เสียงของมันสั่นเครือเล็กน้อย ไม่มีความมั่นใจเหมือนเมื่อครู่ คิงรู้สึกได้ถึงพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขาอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน มันไม่ใช่พลังที่น่ากลัว แต่มันเป็นพลังที่อบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความหวัง เขากำจี้ในมือแน่นขึ้น นิ้วที่เย็นเฉียบจากความกลัวเริ่มกลับมาอุ่นขึ้น "นี่คือพลังแห่ง... ผู้พิทักษ์!" คิงตะโกนตอบกลับไป เสียงของเขาดังกังวานราวกับมีพลังสนับสนุน เขาเงยหน้ามองเงาทมิฬอย่างไม่หวั่นเกรง "นายไม่มีวันได้สมบัติไป!" นานาและลีโอที่ยืนอยู่ข้างๆ คิง ก็รู้สึกได้ถึงพลังที่แผ่ออกมาจากจี้เช่นกัน ความหวาดกลัวที่เคยกัดกินหัวใจของพวกเขากลับถูกแทนที่ด้วยความกล้าหาญที่พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างน่าประหลาด "คิง! เร็วเข้า!" นานาร้องบอก "สัญลักษณ์บนต้นซากุระ! มันกำลังตอบสนองต่อพลังของนาย!" คิงหันไปมอง เขาเห็นว่าต้นซากุระเก่าแก่ที่อยู่ไม่ไกลนัก กำลังเปล่งแสงสีทองอ่อนๆ ออกมาจากลำต้นและกิ่งก้าน มันเป็นแสงที่สวยงามและอ่อนโยน แต่ในขณะเดียวกันก็ทรงพลังอย่างน่าเหลือเชื่อ แสงนั้นกำลังส่องสว่างขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะรวมพลังกับแสงจากจี้ของเขา "เราต้องไปที่นั่น!" ลีโอเสริม "เราต้องรวมพลังกัน!" เงาทมิฬเห็นดังนั้นก็คำรามด้วยความโกรธแค้น มันพยายามจะพุ่งเข้าใส่พวกคิงอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าพายุลมหมุนสีดำที่ล้อมรอบตัวมันจะอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด แรงต้านจากแสงสว่างของจี้ได้กัดกร่อนพลังของมันไปมาก "พวกแกหนีไม่พ้นหรอก!" เงาทมิฬตะโกน "สมบัติของข้า! มันจะเป็นของข้าตลอดไป!" "ไม่มีวัน!" คิงตอบกลับ เขาก้าวเท้าไปข้างหน้า ท่ามกลางแสงสีฟ้าอันเจิดจ้าที่ส่องประกายออกมาจากจี้ "นายจะไม่มีวันได้มันไป!" คิงวิ่งไปทางต้นซากุระอย่างรวดเร็ว นานาและลีโอวิ่งตามติดๆ พวกเขาสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดอันอ่อนโยนที่พาพวกเขาไปสู่ต้นไม้นั่น ยิ่งเข้าใกล้เท่าไหร่ แสงสว่างจากต้นซากุระก็ยิ่งสว่างจ้าขึ้นเท่านั้น เมื่อพวกเขาไปถึงโคนต้นซากุระ พวกเขาก็เห็นว่าสัญลักษณ์โบราณที่เคยจางหายไปบนเปลือกไม้ กำลังเปล่งแสงสีทองอร่ามออกมาอย่างชัดเจน ลวดลายเหล่านั้นดูเหมือนจะมีชีวิตชีวา เต้นระบำไปมาบนเนื้อไม้เก่าแก่ "นี่มัน... มหัศจรรย์จริงๆ" นานากล่าวด้วยความตื่นตะลึง "มันรู้สึกเหมือน... กำลังรอพวกเราอยู่" ลีโอพูดต่อ คิงยกจี้ในมือขึ้น เขาเห็นว่าสัญลักษณ์บนจี้และสัญลักษณ์บนต้นซากุระกำลังส่องแสงสะท้อนกันไปมา ราวกับว่าพวกมันเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน "เราต้องทำอะไรสักอย่างกับมัน" คิงพูด "ต้องหาทาง... ต่อสู้กับเงาทมิฬ" ในขณะนั้นเอง อาจารย์สมศักดิ์ก็วิ่งตามมาถึง เขาหอบหายใจเหนื่อยหอบ แต่ในแววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "แย่แล้ว!" อาจารย์สมศักดิ์ตะโกน "พลังงานมืดนั่นกำลังบุกเข้ามา! ฉันต้องปิดล้อมบริเวณนี้ไว้!" "อาจารย์ครับ! เรากำลังจะ... เรากำลังจะต่อสู้กับมัน!" คิงบอก อาจารย์สมศักดิ์มองไปที่คิง จี้ในมือของเขา และต้นซากุระที่กำลังเปล่งแสง ก็พลันเข้าใจในสถานการณ์ "เข้าใจแล้ว" อาจารย์สมศักดิ์กล่าว "พวกเธอจัดการเอง ฉันจะคอยระวังหลังให้" "ขอบคุณครับอาจารย์" คิงกล่าวอย่างซาบซึ้ง เงาทมิฬกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แม้พลังของมันจะอ่อนแรงลง แต่ความมุ่งร้ายและอันตรายยังคงอยู่เต็มเปี่ยม ดวงตาที่แดงก่ำของมันจับจ้องไปที่ต้นซากุระและจี้ในมือของคิง "ข้าจะไม่มีวันยอมให้พวกแกทำลายสิ่งที่ข้าตามหามานาน!" เงาทมิฬคำราม คิงตัดสินใจว่านี่คือเวลาที่ต้องลงมือ เขาหลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ เขาพยายามนึกถึงความหมายของสัญลักษณ์ที่เขาเห็นมาตลอด ความหมายของ "สมบัติลับ" และความหมายของการเป็น "ผู้พิทักษ์" "ข้าคือผู้พิทักษ์!" คิงตะโกนสุดเสียง "และนี่คือดินแดนของข้า! จงกลับไปซะ!" เขากระชับจี้ในมือ แล้วยกมันขึ้นเหนือศีรษะ แสงสีฟ้าจากจี้ก็พลันสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันสว่างเจิดจ้าจนเหมือนจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว เปลวเพลิงสีฟ้าสีทองแผ่กระจายออกมาจากจี้ ราวกับจะสร้างกำแพงแห่งแสงที่มองไม่เห็นขึ้นมา นานาและลีโอที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกถึงพลังงานที่ไหลเวียนเข้ามาสู่ตัวพวกเขา พวกเขาก็ยกมือขึ้นเช่นกัน แม้จะไม่มีจี้ แต่พวกเขาก็รู้สึกได้ถึงพลังบางอย่างที่เชื่อมโยงพวกเขาเข้ากับคิงและต้นซากุระ "พวกเราคือเพื่อน!" นานาตะโกน "พวกเราจะปกป้องที่นี่!" ลีโอเสริม แสงจากต้นซากุระก็พลันสว่างวาบขึ้นเช่นกัน มันส่งลำแสงสีทองอร่ามพุ่งตรงไปยังจี้ของคิง เกิดเป็นเส้นแสงที่เชื่อมโยงระหว่างต้นไม้กับจี้ ส่องสว่างเจิดจ้าไปทั่วทั้งบริเวณ เงาทมิฬคำรามด้วยความเจ็บปวด มันพยายามจะต้านทานแสงสว่างที่กำลังถาโถมเข้ามา แต่มันก็ทำได้เพียงแค่ถอยร่นอย่างช้าๆ พลังแห่งความมืดของมันกำลังถูกบดขยี้โดยพลังแห่งแสงที่บริสุทธิ์ "เป็นไปไม่ได้!" เงาทมิฬร่ำร้อง "ข้า... ข้าจะกลับมา!" และแล้ว เมื่อลำแสงแห่งแสงที่เชื่อมโยงระหว่างต้นซากุระกับจี้ของคิงเปล่งประกายสูงสุด เงาทมิฬก็กรีดร้องโหยหวนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะสลายตัวไปในอากาศธาตุ ท่ามกลางแสงสว่างที่เจิดจ้าจนตาพร่ามัว พายุลมหมุนสีดำทะมึนที่เคยโหมกระหน่ำก็พลันสงบลงอย่างกะทันหัน ท้องฟ้าที่เคยดำมืดก็กลับมาเป็นสีฟ้าสดใสอีกครั้ง ต้นไม้ที่เคยโค่นล้มกลับยืนตรงอย่างน่าอัศจรรย์ราวกับไม่เคยเกิดอะไรขึ้น เมื่อแสงสว่างเริ่มจางลง พวกเขาก็พบว่าตัวเองยืนอยู่ใต้ต้นซากุระที่ยังคงเปล่งแสงสีทองอ่อนๆ อยู่ สัญลักษณ์บนเปลือกไม้ยังคงมองเห็นได้ชัดเจน แต่ดูเหมือนว่าจะสงบลงแล้ว คิงทรุดตัวลงกับพื้น เขาเหนื่อยล้าจนแทบยืนไม่ไหว แต่ในใจกลับรู้สึกถึงความโล่งใจและภาคภูมิใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน "เรา... เราทำสำเร็จแล้ว" นานากล่าว น้ำเสียงของเธอสั่นเครือด้วยความตื้นตัน "ใช่" ลีโอพยักหน้า ดวงตาของเขามีแววแห่งชัยชนะ "เราชนะแล้ว" อาจารย์สมศักดิ์เดินเข้ามาหาพวกคิง เขามองพวกเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากความเข้มงวด กลายเป็นความชื่นชม "พวกเธอ... พวกเธอทำได้จริงๆ" อาจารย์สมศักดิ์กล่าว "ฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเรื่องเล่าเก่าๆ จะเป็นเรื่องจริง" คิงเงยหน้ามองอาจารย์สมศักดิ์ แล้วหันไปมองจี้ในมือของเขา แสงสีฟ้าอ่อนๆ ยังคงส่องสว่างอยู่ แต่ดูเหมือนจะสงบลงแล้ว "นี่มัน... ยังไม่จบแค่นี้ใช่ไหมครับอาจารย์?" คิงถาม อาจารย์สมศักดิ์ถอนหายใจ "ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" เขาตอบ "แต่ที่แน่ๆ คือ พวกเธอได้พิสูจน์ตัวเองแล้ว"