กลิ่นอายของความหวังอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับว่าวันนี้จะเป็นวันที่โลกทั้งใบหมุนกลับด้าน ลมเย็นพัดเอื่อยๆ ปะทะใบหน้าของแพรวขณะที่เธอยืนอยู่หน้าห้องเรียน ม.5/2 ของโรงเรียนอันทรงเกียรติแห่งนี้ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ไม่ใช่เพราะความตื่นเต้นที่จะได้เรียนวิชาที่ชอบ แต่เป็นเพราะคนคนหนึ่งที่อยู่ภายในนั้น พี่เมฆ รุ่นพี่ปีสามที่เธอแอบมองมานานหลายปี แพรวเป็นเด็กม.4 ที่มีชีวิตเรียบง่าย ไม่โดดเด่นอะไรนัก เรียนพอได้ แต่กิจกรรมเข้าสังคมไม่ค่อยเอาไหน ชีวิตส่วนใหญ่หมดไปกับการอ่านหนังสือ ดูซีรีส์ และการแอบมองพี่เมฆจากระยะไกล พี่เมฆคือภาพสะท้อนของคำว่า "สมบูรณ์แบบ" ในสายตาของแพรว เขาหล่อ สูง ขาว เรียนเก่ง กิจกรรมเด่น เป็นประธานนักเรียน แถมยังมีรอยยิ้มที่ละลายใจใครต่อใครได้ง่ายๆ แพรวรู้ดีว่าตัวเองไม่มีทางเทียบกับสาวๆ คนอื่นที่รายล้อมพี่เมฆได้เลย พวกเธอสวย เก่ง และมั่นใจกว่าเธอตั้งเยอะ แต่ถึงอย่างนั้น ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นในใจก็ยังคงไม่จางหายไป "เอาไงดีวะแพรว" เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง มือเรียวสั่นเล็กน้อยขณะที่กำกระเป๋าสะพายแน่น "จะเข้าไปขอคำปรึกษาเรื่องโปรเจกต์เลยดีไหม หรือจะรอให้พี่เขาออกมา" วันนี้เป็นวันแรกของโปรเจกต์พิเศษที่เธอได้มีโอกาสเข้าร่วม โครงการ "Young Innovators" ที่เปิดโอกาสให้นักเรียนม.ปลายได้ทำงานร่วมกับนักศึกษารุ่นพี่เพื่อพัฒนาโครงงานนวัตกรรมใหม่ๆ และอย่างไม่น่าเชื่อ แพรวได้รับคัดเลือกให้เข้าร่วมกลุ่มของพี่เมฆ! มันเหมือนฝันที่เป็นจริง แต่ในขณะเดียวกันก็เป็นเหมือนฝันร้ายที่น่าหวาดหวั่น เธอจะทำได้ดีแค่ไหนในการทำงานร่วมกับคนที่เธอแอบชอบมาตลอด ถ้าเธอทำพลาด พี่เมฆจะมองเธอเปลี่ยนไปไหม "แพรว! มาแล้วเหรอ" เสียงของเพื่อนสนิทอย่างพลอยดังขึ้นจากด้านหลัง แพรวดึงตัวเองออกจากภวังค์พลันหันไปมอง "เห็นพี่เมฆยัง" พลอยถามพลางยิ้มกว้าง "ฉันก็แอบหวังจะได้อยู่กลุ่มพี่เขาเหมือนกันนะ แต่สุดท้ายก็ได้อยู่กลุ่มพี่แดน" "เห็นแล้ว... กำลังจะเข้าไป" แพรวตอบเสียงอ่อยๆ "ยังไงก็ยินดีด้วยนะพลอยที่ได้อยู่กลุ่มพี่แดน" "ขอบใจจ้ะ" พลอยยิ้ม "แล้วเธออะ เป็นไงบ้าง" "ก็... อย่างที่เห็น" แพรวพยักพเยิดไปทางห้องเรียน "ตื่นเต้นปนประหม่าสุดๆ" "โห ไม่ต้องห่วงหรอกน่า" พลอยตบไหล่แพรวเบาๆ "เธอเก่งจะตายไป แค่เรื่องเรียนก็ไม่เป็นสองรองใครแล้ว โปรเจกต์นี้สบายมาก เชื่อสิ" "หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ" แพรวพยายามยิ้มตอบ แต่ในใจยังคงเต็มไปด้วยความกังวล "เอาล่ะ ไปกันเถอะ อย่าให้พี่เขาต้องรอนาน" พลอยดึงแขนแพรวให้ก้าวเดินไปข้างหน้า เมื่อก้าวเท้าเข้าไปในห้องเรียน สิ่งแรกที่แพรวสัมผัสได้คือบรรยากาศที่แตกต่างจากห้องเรียนปกติ มันเต็มไปด้วยความคึกคัก เสียงพูดคุยจอแจ และกลุ่มคนหนุ่มสาวที่มีแววตาฉายประกายแห่งความมุ่งมั่น พี่เมฆยืนอยู่กลางห้อง กำลังพูดคุยกับนักศึกษาปีสามอีกสองคน แพรวหยุดชะงัก มองภาพนั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรงขึ้นไปอีก พี่เมฆในระยะใกล้ยิ่งดูดีกว่าในรูปที่เธอแอบถ่ายไว้มาก ผิวขาวเนียนรับกับเส้นผมสีเข้มที่จัดทรงอย่างดี ใบหน้าคมคายฉายแววฉลาดเฉลียว และเมื่อเขายิ้ม มันช่างอบอุ่นราวกับแสงแดดยามเช้า "สวัสดีครับทุกคน" พี่เมฆหันมามองเมื่อเห็นว่ามีคนเข้ามาใหม่ "ยินดีต้อนรับสู่โครงการ Young Innovators นะครับ ผมเมฆ หัวหน้ากลุ่มนี้ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนครับ" "สวัสดีค่ะพี่เมฆ" แพรวเอ่ยเสียงเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามไม่ให้เสียงสั่น "อ้าว น้องแพรว" พี่เมฆมองมาที่เธอด้วยแววตาที่ทำให้ใจของแพรวแทบหยุดเต้น "ดีใจที่ได้ทำงานร่วมกันนะ" "ค่ะ" แพรวพยักหน้าตอบ รู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วใบหน้า "เอาล่ะครับ" พี่เมฆผายมือเชิญให้นักศึกษาคนอื่นๆ นั่งลง "ก่อนอื่น เรามาทำความรู้จักกันให้มากขึ้นหน่อยดีกว่านะครับ ผมอยากให้ทุกคนแนะนำตัวเอง สั้นๆ บอกชื่อ คณะ สาขา แล้วก็สิ่งที่คาดหวังจากโปรเจกต์นี้" นักศึกษาคนอื่นๆ เริ่มทยอยแนะนำตัวกันไป แพรวตั้งใจฟังทุกประโยค แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองพี่เมฆเป็นระยะๆ เธอกังวลว่าจะถูกถามในสิ่งที่เธอไม่รู้ หรือทำอะไรที่ดูไม่เข้าท่า "ถึงคิวน้องแพรวแล้วครับ" พี่เมฆหันมาทางเธอ "ค่ะ" แพรวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "หนูชื่อแพรวค่ะ เป็นนักเรียนชั้น ม.4/3 ที่โรงเรียนนี้ค่ะ สนใจด้านเทคโนโลยีและนวัตกรรมค่ะ คาดหวังว่าจะได้เรียนรู้และพัฒนาทักษะใหม่ๆ รวมถึงได้สร้างสรรค์ผลงานที่มีประโยชน์ค่ะ" เธอพยายามพูดให้ชัดถ้อยชัดคำที่สุด "เยี่ยมเลยครับ" พี่เมฆยิ้ม "การที่น้องแพรวมีความสนใจในด้านนี้ตั้งแต่ ม.4 ถือว่ามีความได้เปรียบมากเลยนะ" คำชมนั้นทำให้แพรวแทบจะลอยได้ แต่เธอก็ยังคงตั้งสติเอาไว้ "เอาล่ะครับ" พี่เมฆกล่าวต่อ "สำหรับโปรเจกต์นี้ หัวข้อของเราคือ 'Smart Solutions for Everyday Life' เราจะเน้นพัฒนาแอปพลิเคชันหรืออุปกรณ์ที่ช่วยอำนวยความสะดวกในชีวิตประจำวัน โดยเฉพาะกลุ่มเป้าหมายคือผู้สูงอายุและคนทำงาน" แพรวเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ นี่คือโอกาสของเธอที่จะได้พิสูจน์ตัวเอง "ผมได้ศึกษาข้อมูลเบื้องต้นมาบ้างแล้ว" พี่เมฆหยิบเอกสารขึ้นมา "มีไอเดียหนึ่งที่น่าสนใจเกี่ยวกับการพัฒนาแอปพลิเคชันช่วยเตือนการทานยาและนัดหมายแพทย์สำหรับผู้สูงอายุ ซึ่งตอนนี้กำลังเป็นปัญหาที่หลายครอบครัวกำลังเผชิญอยู่" "น่าสนใจมากเลยค่ะ" นักศึกษาหญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้น เธอชื่อฟ้า เป็นนักศึกษาปีสอง คณะวิศวกรรมศาสตร์ "ใช่ครับ" พี่เมฆพยักหน้า "ผมอยากให้ทุกคนช่วยกันระดมสมอง คิดถึงฟีเจอร์ต่างๆ ที่จะใส่เข้าไป รวมถึงการออกแบบส่วนติดต่อผู้ใช้ (UI/UX) ให้ใช้งานง่ายที่สุด" บรรยากาศในห้องเริ่มเปลี่ยนจากความประหม่าเป็นความกระตือรือร้น ทุกคนเริ่มแสดงความคิดเห็น แพรวเองก็เริ่มกล้าพูดมากขึ้น เธอเสนอไอเดียเกี่ยวกับการบันทึกประวัติการแพ้ยา และการเชื่อมต่อกับระบบโรงพยาบาลเพื่อแจ้งเตือนเมื่อถึงเวลานัด "ไอเดียดีมากเลยครับน้องแพรว" พี่เมฆหันมายิ้มให้เธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความชื่นชม "เราสามารถพัฒนาให้แอปฯ มีระบบการแจ้งเตือนที่ปรับเปลี่ยนได้ตามความเหมาะสมของผู้ใช้งานแต่ละคนด้วย" ความรู้สึกดีใจถาโถมเข้ามาจนแพรวแทบจะเก็บอาการไม่อยู่ เธอไม่เคยคิดว่าไอเดียของเธอจะได้รับการยอมรับจากพี่เมฆขนาดนี้ "แล้วในส่วนของ UI/UX" พี่เมฆมองไปที่กลุ่มนักศึกษา "มีใครมีไอเดียเจ๋งๆ บ้างไหม" "หนูว่าเราควรใช้สีที่สบายตา" นักศึกษาชายคนหนึ่งเสนอ "แล้วก็ปุ่มต่างๆ ต้องใหญ่พอสมควร เพื่อให้ผู้สูงอายุเห็นชัดและกดได้ง่าย" "ถูกต้องเลยครับ" พี่เมฆเสริม "เราอาจจะต้องทดสอบกับกลุ่มผู้ใช้งานจริง เพื่อให้แน่ใจว่าแอปฯ ของเราตอบโจทย์จริงๆ" การพูดคุยดำเนินไปอย่างราบรื่น หลายไอเดียถูกหยิบยกขึ้นมาพิจารณา และดูเหมือนว่าทุกคนจะเข้ากันได้ดี แพรวรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น เธอเริ่มมั่นใจว่าเธอสามารถทำงานชิ้นนี้ให้สำเร็จได้ "เอาล่ะครับ" พี่เมฆมองนาฬิกา "ได้เวลาพอสมควรแล้ว วันนี้เราคงต้องพอแค่นี้ก่อน" ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย "สำหรับสัปดาห์หน้า ผมอยากให้ทุกคนไปทำการบ้านมาหน่อย" พี่เมฆกล่าว "ลองไปศึกษาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับปัญหาที่แอปพลิเคชันนี้จะเข้ามาช่วยแก้ รวมถึงลองค้นหาแอปพลิเคชันที่มีฟังก์ชันคล้ายคลึงกัน เพื่อดูข้อดีข้อเสีย แล้วเราค่อยมาวิเคราะห์กันอีกที" "แล้วเราจะนัดเจอกันอีกทีเมื่อไหร่คะ" ฟ้าถาม "ผมจะสร้างกลุ่มไลน์ขึ้นมา แล้วแจ้งรายละเอียดอีกทีนะครับ" พี่เมฆตอบ "สำหรับวันนี้ ขอบคุณทุกคนมากครับที่สละเวลา" เมื่อการประชุมจบลง ทุกคนเริ่มทยอยกันออกจากห้อง แพรวก็กำลังจะเดินตามเพื่อนๆ ออกไป แต่แล้วเธอก็ได้ยินเสียงเรียก "น้องแพรวครับ" แพรวหันกลับไปมอง พี่เมฆกำลังเดินตรงมาหาเธอ "ครับ" เธอตอบอย่างตื่นๆ "ขอบคุณมากนะครับสำหรับไอเดียดีๆ วันนี้" พี่เมฆยิ้ม "ผมประทับใจมากจริงๆ" "เอ่อ... ไม่เป็นไรค่ะ" แพรวหน้าแดงก่ำ "หนูก็แค่... ทำตามหน้าที่ค่ะ" "ไม่หรอกครับ" พี่เมฆส่ายหน้าเล็กน้อย "คุณมีศักยภาพมากจริงๆ ผมเชื่อว่าเราจะได้ทำงานที่ยอดเยี่ยมร่วมกัน" คำพูดของพี่เมฆทำให้หัวใจของแพรวพองโตราวกับลูกโป่ง เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปุยเมฆ "ขอบคุณค่ะ" เธอพูดเบาๆ "แล้วเจอกันสัปดาห์หน้านะครับ" พี่เมฆกล่าว ก่อนจะเดินไปสมทบกับนักศึกษาคนอื่นๆ แพรวเดินออกจากห้องเรียนไปพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง เธอไม่เคยรู้สึกมีความสุขขนาดนี้มาก่อน วันนี้เป็นวันที่หัวใจของเธอเต้นแรงเกินไปจริงๆ และเธอก็รู้ว่านี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของอะไรบางอย่างที่น่าตื่นเต้น