สัปดาห์ที่สองของการทำงานในโครงการ Young Innovators ดำเนินมาถึง แพรวรู้สึกตื่นเต้นและพร้อมมากกว่าสัปดาห์ที่แล้ว เธอใช้เวลาตลอดสัปดาห์ไปกับการค้นคว้าข้อมูลที่พี่เมฆมอบหมายให้ และยังได้ไอเดียเพิ่มเติมอีกมากมายเกี่ยวกับแอปพลิเคชันช่วยเตือนการทานยาและนัดหมายแพทย์สำหรับผู้สูงอายุ "อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่เมฆ" แพรวทักทายเมื่อก้าวเข้าไปในห้องประชุมที่นัดหมายไว้ "อรุณสวัสดิ์ครับน้องแพรว" พี่เมฆตอบรับด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตรเช่นเคย "วันนี้มาคนแรกเลยนะเนี่ย" "ก็... อยากมาเตรียมตัวให้พร้อมค่ะ" แพรวตอบพลางวางกระเป๋าลงข้างเก้าอี้ ไม่นานนักนักศึกษาคนอื่นๆ ก็ทยอยกันเข้ามาจนครบ รวมทั้งฟ้าและนักศึกษาชายที่ชื่อวินด้วย บรรยากาศในห้องยังคงเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น "เอาล่ะครับ" พี่เมฆเริ่มต้นการประชุม "สัปดาห์ที่แล้วเราได้คุยกันคร่าวๆ เกี่ยวกับคอนเซ็ปต์ วันนี้ผมอยากให้แต่ละคนนำเสนอสิ่งที่ได้ทำการบ้านมา" ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย "ผมเริ่มก่อนแล้วกันนะครับ" วิน นักศึกษาปีสอง คณะนิเทศศาสตร์ กล่าว "ผมได้ไปศึกษาฟีเจอร์ของแอปพลิเคชันเกี่ยวกับการดูแลสุขภาพที่มีอยู่ในตลาดตอนนี้ พบว่าส่วนใหญ่เน้นที่การนับก้าว การติดตามการออกกำลังกาย หรือการบันทึกอาหาร แต่ยังมีน้อยมากที่เน้นเรื่องการจัดการยาโดยเฉพาะ และมักมีปัญหาเรื่องความซับซ้อนในการใช้งาน" "ถูกต้องครับ" พี่เมฆเสริม "นั่นเป็นช่องว่างทางการตลาดที่เราสามารถเข้าไปเติมเต็มได้" "ส่วนผม" นักศึกษาอีกคนชื่อเต้ กล่าว "ได้ลองออกแบบ Mockup หน้าจอเบื้องต้น โดยเน้นสีที่สบายตา การใช้ Font ขนาดใหญ่ และปุ่มที่กดง่ายตามที่เราคุยกันไว้" "น่าสนใจมากครับ" พี่เมฆดูรูป Mockup ที่เต้เปิดให้ดู "การออกแบบเป็นสิ่งสำคัญมากสำหรับกลุ่มเป้าหมายนี้" ถึงคราวของฟ้า เธอยังไม่ได้เตรียมตัวอะไรเป็นพิเศษนัก ทำให้รู้สึกประหม่าเล็กน้อย "ของฟ้า... ยังไม่ได้เตรียมอะไรเป็นชิ้นเป็นอันมากค่ะ" ฟ้ากล่าวอย่างเขินอาย "แต่ฟ้าคิดว่าเราควรมีระบบการแจ้งเตือนที่ยืดหยุ่น ปรับเปลี่ยนเสียงหรือรูปแบบการแจ้งเตือนได้ตามความต้องการของผู้ใช้แต่ละคน" "เป็นไอเดียที่ดีครับ" พี่เมฆพยักหน้า "เราอาจจะต้องมีตัวเลือกให้ผู้ใช้งานตั้งค่าได้เอง" สุดท้ายก็เป็นคิวของแพรว เธอเตรียมตัวมาอย่างดี "ของแพรวค่ะ" แพรวเริ่มพูด "จากที่ได้ศึกษาข้อมูลมา แพรวพบว่าปัญหาหลักๆ ของการทานยาผิดเวลา หรือลืมทานยาของผู้สูงอายุ เกิดจากหลายปัจจัย ทั้งภาวะสมองเสื่อม ความจำที่ถดถอย หรือแม้แต่การที่ยาหลายชนิดต้องทานในเวลาที่แตกต่างกัน" เธอหยุดเล็กน้อยเพื่อรวบรวมสมาธิ "ดังนั้น แพรวคิดว่าแอปพลิเคชันของเราควรมีระบบการแจ้งเตือนที่อัจฉริยะค่ะ" แพรวอธิบาย "ไม่ใช่แค่การแจ้งเตือนตามเวลาปกติ แต่ควรมีระบบที่สามารถตั้งค่าให้แจ้งเตือนซ้ำได้หากผู้ใช้ยังไม่ได้กดยืนยันการทานยา และควรมีฟังก์ชันบันทึกประวัติการทานยาอย่างละเอียด เพื่อให้ผู้ดูแลหรือแพทย์สามารถตรวจสอบได้" "น่าสนใจมากครับ" พี่เมฆกล่าว "คุณคิดถึงเรื่องการบันทึกประวัติการทานยาด้วย" "ใช่ค่ะ" แพรวเสริม "และแพรวยังคิดว่าเราสามารถเพิ่มฟังก์ชันการสแกนบาร์โค้ดบนซองยา เพื่อให้แอปฯ ดึงข้อมูลยามาบันทึกอัตโนมัติได้เลย ช่วยลดความผิดพลาดในการคีย์ข้อมูลด้วยค่ะ" "โอ้โห! ไอเดียนี้ยอดเยี่ยมเลยครับน้องแพรว" พี่เมฆดูตื่นเต้น "ผมไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย" แพรวหน้าแดงเล็กน้อยกับคำชมนั้น "แล้วก็อีกเรื่องหนึ่งค่ะ" แพรวกล่าวต่อ "แพรวคิดว่าเราควรมีฟังก์ชันการเชื่อมต่อกับระบบนัดหมายของโรงพยาบาลต่างๆ เพื่อให้ผู้ใช้งานสามารถบันทึกวันนัดหมายแพทย์ได้โดยตรง และแอปฯ จะแจ้งเตือนล่วงหน้าก่อนถึงวันนัด" "เป็นไอเดียที่ดีมากครับ" พี่เมฆกล่าว "แต่ในส่วนของการเชื่อมต่อกับระบบโรงพยาบาล อาจจะต้องมีการประสานงานกับทางโรงพยาบาลโดยตรง ซึ่งอาจจะค่อนข้างซับซ้อน แต่เราสามารถเริ่มจากระบบการบันทึกนัดหมายด้วยตนเองไปก่อนได้" "ค่ะ" แพรวพยักหน้า "เอาล่ะครับ" พี่เมฆกล่าวหลังจากที่ทุกคนนำเสนอไอเดียเสร็จสิ้น "ผมว่าเราได้ไอเดียดีๆ มาเยอะมากเลยนะ โดยเฉพาะไอเดียการสแกนบาร์โค้ดของน้องแพรว และการออกแบบ UI/UX ที่เน้นความง่ายของเต้" "แต่ก่อนที่เราจะลงลึกในรายละเอียด" พี่เมฆพูดขึ้น "ผมมีเรื่องหนึ่งที่อยากจะคุยด้วย" บรรยากาศในห้องเริ่มตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย "คือ... เนื่องจากโปรเจกต์นี้ต้องใช้เวลาและทรัพยากรค่อนข้างเยอะ" พี่เมฆอธิบาย "ทางคณะกรรมการโครงการได้เสนอให้มีการปรับเปลี่ยนรูปแบบการทำงานเล็กน้อย" "รูปแบบไหนเหรอคะพี่" ฟ้าถาม "คือ... ทางคณะกรรมการได้จัดโปรแกรม "Buddy System" ขึ้นมาครับ" พี่เมฆอธิบาย "โดยจะจับคู่ให้นักศึกษาปีสามกับนักเรียนม.ปลาย ทำงานร่วมกันอย่างใกล้ชิด เพื่อให้คำแนะนำและช่วยพัฒนาทักษะ" "แล้ว... พี่เมฆจะได้จับคู่กับใครคะ" แพรวถามเสียงสั่น พี่เมฆยิ้มเล็กน้อย "ผมจะได้จับคู่กับน้องแพรวครับ" เสียงอุทานแผ่วเบาจากเพื่อนๆ ดังขึ้น แพรวแทบจะยืนไม่อยู่ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง "ยินดีด้วยนะแพรว" พลอยที่มาให้กำลังใจอยู่ด้านนอกห้องกระซิบเบาๆ "จริงเหรอคะพี่" แพรวถามย้ำเพื่อความแน่ใจ "ใช่ครับ" พี่เมฆยืนยัน "ผมคิดว่าน้องแพรวน่าจะได้รับประโยชน์จากการทำงานร่วมกับผมโดยตรงมากที่สุด และผมเองก็พร้อมที่จะช่วยเต็มที่" "แต่... หนูจะดีเหรอคะ" แพรวถามอย่างไม่มั่นใจ "หนูยังเป็นแค่นักเรียนม.4 เอง" "ไม่ต้องห่วงครับ" พี่เมฆจับมือแพรวเบาๆ "เราจะเรียนรู้ไปด้วยกัน ผมเชื่อมั่นในตัวคุณ" ความอบอุ่นจากมือของพี่เมฆแผ่ซ่านไปทั่วร่างของแพรว เธอรู้สึกเหมือนถูกโอบกอดด้วยความมั่นใจ "โอเคค่ะ" แพรวยิ้ม "หนูจะพยายามอย่างเต็มที่ค่ะ" "ดีมากครับ" พี่เมฆยิ้ม "เอาล่ะ วันนี้เราคงต้องพอแค่นี้ก่อน สัปดาห์หน้า ผมจะนัดน้องแพรวมาเจอกันเป็นการส่วนตัว เพื่อเริ่มวางแผนงานกันอย่างละเอียด" เมื่อการประชุมจบลง แพรวเดินออกมาพร้อมกับความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งดีใจ ตื่นเต้น และประหม่า การได้ทำงานใกล้ชิดกับพี่เมฆตามลำพังเป็นทั้งโอกาสและความท้าทายครั้งใหญ่ "เป็นไงบ้าง" พลอยรีบเข้ามาถามทันทีที่แพรวเดินออกมา "ก็... ดีใจนะ" แพรวตอบ "แต่ก็แอบกลัวๆ นิดหน่อย" "กลัวอะไร" "ก็... กลัวว่าจะทำพี่เมฆผิดหวัง" แพรวถอนหายใจ "พี่เมฆดูจริงจังกับโปรเจกต์นี้มากเลย" "ไม่ต้องห่วงหรอกน่า" พลอยตบไหล่แพรว "เธอเก่งจะตายไป ถ้าใครทำได้ก็มีแค่เธอแหละ" "หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ" แพรวยิ้มแหยๆ ขณะที่เธอกำลังจะเดินจากไป สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นใครบางคนยืนพิงกำแพงอยู่ไม่ไกลนัก เธอจำได้ทันทีว่าเป็นฟ้า นักศึกษาหญิงที่อยู่ในกลุ่มเดียวกับเธอ ฟ้ากำลังยืนมองมาทางเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "เอ๊ะ นั่นใครอะ" พลอยถามตามสายตาของแพรว "อ๋อ... ฟ้า เป็นเพื่อนร่วมกลุ่มโปรเจกต์น่ะ" แพรวตอบ "สงสัยว่าฟ้าจะรอพี่เมฆ" แพรวไม่ได้คิดอะไรมาก เธอรีบเดินจากมา เพราะรู้ว่าบ่ายนี้เธอนัดเจอพี่เมฆเป็นการส่วนตัว