หลังจากบทสนทนากับพี่เมฆ แพรวก็รู้สึกราวกับว่ามีสิ่งใดสิ่งหนึ่งในใจคลี่คลายลง แม้จะยังคงมีความไม่แน่นอนและความกังวลอยู่บ้าง แต่การที่พี่เมฆยอมรับว่าเขามีความรู้สึกดีๆ ให้กับเธอ ก็เป็นเหมือนแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว โปรเจกต์ Young Innovators ดำเนินไปอย่างราบรื่น แพรวและพี่เมฆทำงานร่วมกันอย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้นกว่าเดิม พวกเขาพูดคุย ปรึกษาหารือ และช่วยเหลือกันในทุกด้าน ความใกล้ชิดจากการทำงานทำให้ความรู้สึกดีๆ ที่พวกเขามีให้กันค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ แต่ท่ามกลางความสัมพันธ์ที่กำลังงอกงามนี้เอง เงาอดีตบางอย่างก็เริ่มปรากฏขึ้น เย็นวันหนึ่ง ขณะที่แพรวกำลังเก็บเอกสารในห้องโปรเจกต์ เธอก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายเก่าๆ บนโต๊ะทำงานของพี่เมฆ เป็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่ถูกวางไว้อย่างไม่เด่นชัดนัก แต่เมื่อแพรวได้เห็น มันก็ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้นไปชั่วขณะ ในรูปนั้น เป็นภาพของพี่เมฆในวัยที่ดูเด็กกว่าปัจจุบันมาก เขากำลังยืนยิ้มอย่างสดใสข้างๆ ผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งแพรวจำได้อย่างแม่นยำว่าเธอคือ "อร" รุ่นพี่คนสนิทของพี่เมฆที่เคยเรียนอยู่ที่คณะเดียวกัน แต่ได้ย้ายไปเรียนต่อต่างประเทศเมื่อหลายปีก่อน แพรวจำอรได้ดี เพราะสมัยที่อรยังอยู่ที่นี่ เธอเป็นที่รู้จักในฐานะสาวสวยผู้มากความสามารถ และเป็นที่หมายปองของหนุ่มๆ หลายคน รวมถึงพี่เมฆด้วย ในตอนนั้น มีข่าวลือมากมายเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของพี่เมฆกับอร บางคนบอกว่าพวกเขาเคยคบกัน บางคนก็บอกว่าเป็นเพียงเพื่อนสนิท แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร แพรวก็รู้ว่าอรมีความสำคัญต่อพี่เมฆมาก ภาพถ่ายนั้นเป็นหลักฐานที่ชัดเจน ยืนยันถึงความสัมพันธ์ที่เคยมีอยู่ระหว่างพี่เมฆกับอร แพรวรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอค่อยๆ หยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาดูอย่างละเอียด มือของเธอสั่นเทา "ทำไม... ทำไมรูปนี้ถึงมาอยู่ที่นี่" เธอพึมพำกับตัวเอง เธอเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน เธอจำได้ว่าพี่เมฆเคยพูดถึงอรอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เคยลงรายละเอียด หรือเล่าถึงความสัมพันธ์ในอดีตอย่างจริงจัง "เขา... เคยคบกับอรจริงๆ ใช่ไหม?" แพรวถามตัวเอง ความรู้สึกไม่มั่นคงเริ่มกัดกินหัวใจของเธออีกครั้ง ความสัมพันธ์ที่กำลังจะเริ่มต้นของเธอกับพี่เมฆ กลับถูกคุกคามด้วยเงาของอดีต เธอค่อยๆ วางรูปถ่ายนั้นลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง พยายามทำให้ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิม แต่ในใจของเธอ กลับมีคำถามมากมายผุดขึ้นมา เมื่อพี่เมฆเดินกลับเข้ามาในห้อง แพรวก็พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด "เสร็จแล้วเหรอ?" พี่เมฆถาม "ค่ะ" แพรวตอบเสียงเรียบๆ "ใกล้จะเสร็จแล้ว" แพรวแอบมองไปที่โต๊ะทำงานของพี่เมฆ รูปถ่ายใบนั้นยังคงอยู่ที่เดิม ราวกับจะตอกย้ำความรู้สึกกังวลของเธอ "พี่เมฆคะ" แพรวตัดสินใจเอ่ยขึ้น "รูปนี้... คือรูปพี่เมฆกับพี่อร ใช่ไหมคะ?" พี่เมฆหันมามองแพรว เขาดูแปลกใจเล็กน้อยที่แพรวสังเกตเห็นรูปนั้น "อ้อ... ใช่" พี่เมฆตอบ "เป็นรูปเก่าสมัยที่พี่อยู่ปีสาม" "พี่เมฆกับพี่อร... เคยคบกันใช่ไหมคะ?" แพรวถามตรงๆ น้ำเสียงของเธอแฝงความกังวล พี่เมฆเงียบไปครู่หนึ่ง เขาถอนหายใจเบาๆ ราวกับว่ากำลังรวบรวมความคิด "พี่กับอร... เคยสนิทกันมาก" พี่เมฆกล่าว "เราเคยคิดว่าจะคบกัน" "แต่... ทำไมถึงเลิกกันคะ?" แพรวถาม "มันมีหลายเหตุผล" พี่เมฆตอบ "ตอนนั้นอรต้องไปเรียนต่อต่างประเทศ แล้วพี่ก็ติดโปรเจกต์ใหญ่ที่คณะ เราทั้งคู่เลยตัดสินใจว่า การที่เราจะเดินหน้าต่อไปด้วยกัน มันอาจจะยากเกินไป" "แล้วพี่เมฆ... ยังรักเขาอยู่หรือเปล่าคะ?" คำถามนั้นหลุดออกจากปากแพรวไปโดยไม่ทันคิด พี่เมฆมองแพรวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจ "แพรว... พี่เข้าใจว่าเธอคงรู้สึกไม่ดี" เขาพูด "พี่กับอร... เราจบกันด้วยดีนะ" "แต่..." แพรวเริ่ม "พี่อยากให้เธอรู้ว่า" พี่เมฆก้าวเข้ามาใกล้แพรว "ความสัมพันธ์ของพี่กับอร มันเป็นเรื่องของอดีตไปแล้ว" "แล้วตอนนี้... พี่เมฆรู้สึกยังไงกับหนูคะ?" แพรวถามอีกครั้ง พี่เมฆยิ้ม "พี่บอกเธอไปแล้วไง ว่าพี่ก็ชอบเธอ" เขาพูดพลางยื่นมือมาจับมือของแพรวไว้ "พี่ไม่แน่ใจว่าความรู้สึกของพี่มันใช่ความรักหรือเปล่า แต่พี่รู้ว่า พี่อยากอยู่ใกล้ๆ เธอ พี่อยากเรียนรู้ที่จะรักเธอ" คำพูดของพี่เมฆทำให้แพรวรู้สึกดีขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ยังคงมีความกังวลอยู่ลึกๆ "หนู... หนูแค่อยากให้พี่เมฆชัดเจนกับหนูค่ะ" แพรวพูด "พี่จะพยายามนะ" พี่เมฆให้คำมั่น "พี่จะทำให้ดีที่สุด" แพรวพยักหน้า เธอเชื่อในคำพูดของพี่เมฆ แต่เธอก็รู้ดีว่า การก้าวข้ามเงาอดีตนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เธอรู้ว่าความสัมพันธ์ของเธอกับพี่เมฆ จะต้องผ่านบททดสอบอีกมากมาย และเธอหวังเพียงว่า ความรู้สึกที่แท้จริงของพี่เมฆที่มีต่อเธอ จะแข็งแกร่งพอที่จะก้าวข้ามผ่านทุกอุปสรรคไปได้