คำถามที่ว่า "เขา... เคยคบกับอรจริงๆ ใช่ไหม?" ดังก้องอยู่ในหัวของแพรวไม่หยุด ราวกับเสียงกระซิบจากเงามืดที่คืบคลานเข้ามาในความสัมพันธ์ที่กำลังเบ่งบานของเธอกับพี่เมฆ ภาพถ่ายในมือที่ตอนนี้กลายเป็นเพียงภาพนิ่งบนโต๊ะทำงาน กลับมีพลังทำลายล้างมหาศาล แพรวรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่อก หายใจไม่ออก เธอพยายามรวบรวมสติ กลับไปทำงานต่อ แต่สมาธิของเธอได้แตกกระจายไปหมดแล้ว ทุกการเคลื่อนไหวของพี่เมฆ ทุกเสียงหัวเราะ ทุกคำพูดที่เคยทำให้ใจเธอเต้นระรัว ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความหมายที่น่าสงสัย "เป็นอะไรไปแพรว? ดูเหม่อๆ นะ" เสียงของพี่เมฆดังขึ้น ทำให้แพรวสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบปั้นหน้าให้เป็นปกติที่สุด "เปล่าค่ะพี่เมฆ แค่คิดงานนิดหน่อย" แพรวตอบ พยายามซ่อนความประหม่าที่กำลังถาโถมเข้ามา พี่เมฆเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเธอ "โปรเจกต์เราคืบหน้าไปเยอะแล้วนะ เหลือแค่ส่วนสุดท้ายแล้ว" เขาพูดพลางก้มลงมองเอกสารที่แพรววางอยู่ สายตาของพี่เมฆเหลือบไปเห็นรูปถ่ายใบนั้นพอดี แววตาของเขาฉายแววแปลกใจเล็กน้อย ก่อนที่ริมฝีปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ "อ๋อ... รูปนี้เอง" หัวใจของแพรวเต้นแรง เธอรอคอยปฏิกิริยาของพี่เมฆอย่างใจจดใจจ่อ "พี่เมฆ... รูปนี้... คือพี่อรใช่ไหมคะ?" เธอถามเสียงเบา แต่หนักแน่น พี่เมฆหันมามองแพรว สายตาของเขาดูอ่อนโยน แต่ก็มีความรู้สึกบางอย่างที่แพรวอ่านไม่ออก "ใช่แล้ว... นี่อร" เขาตอบรับ "พี่เมฆกับพี่อร... เคยคบกันเหรอคะ?" คำถามที่อัดอั้นมานานถูกเอ่ยออกมาอย่างตรงไปตรงมา แพรวรู้สึกว่าตัวเองกล้าหาญอย่างน่าประหลาดใจ หรืออาจจะเป็นเพราะความกลัวที่กำลังจะพรากทุกอย่างไป ทำให้เธอต้องรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี พี่เมฆเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาเหม่อลอยไป ราวกับกำลังนึกถึงความทรงจำในอดีต "เมื่อก่อน... พี่กับอรสนิทกันมาก" เขาพูดช้าๆ "เราเรียนคณะเดียวกัน ทำกิจกรรมด้วยกันหลายอย่าง... แล้วก็... เคยคบกันช่วงหนึ่ง" คำตอบนั้นเหมือนมีค้อนทุบลงกลางใจของแพรว ความรู้สึกที่คิดไปเองต่างๆ นานา พรั่งพรูเข้ามา เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวสำรอง เป็นแค่คนแก้เหงา หรือเป็นแค่เพื่อนร่วมงานที่เขาเข้ามาปรึกษาเรื่องโปรเจกต์เท่านั้น "อ๋อ... เข้าใจแล้วค่ะ" แพรวตอบ พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ "หนู... หนูเห็นรูปแล้วตกใจนิดหน่อย นึกว่าพี่เมฆยังเก็บรูปไว้ อาจจะยัง... คิดถึง" พี่เมฆมองแพรวด้วยสายตาที่จริงจังขึ้น "แพรว... พี่อยากจะอธิบายให้เธอฟัง" เขาพูด "รูปนี้มันนานมากแล้วจริงๆ ตั้งแต่สมัยเรียน พี่กับอรคบกันอยู่พักหนึ่ง แต่สุดท้ายเราก็เลือกที่จะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมากกว่า" "แล้วทำไมพี่เมฆถึงเก็บรูปนี้ไว้ล่ะคะ?" แพรวถามต่อ เสียงของเธอเริ่มสั่นเล็กน้อย "มันเป็นความทรงจำที่ดีนะ" พี่เมฆตอบ "พี่เก็บรูปเก่าๆ ของเพื่อนๆ ของพี่ไว้หลายรูป รูปนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น... ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้นจริงๆ แพรว" "แต่... พี่เมฆคะ" แพรวพยายามกลั้นน้ำตา "หนูก็เห็นว่าพี่เมฆกับพี่อรดูสนิทกันมากในรูป" "เราสนิทกันจริงๆ" พี่เมฆยอมรับ "แต่ความสัมพันธ์ของเรามันจบไปนานแล้วจริงๆ แพรว... ตอนนี้พี่... พี่รู้สึกดีกับเธอมากกว่า" คำพูดนั้นทำให้แพรวใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย แต่ความไม่มั่นคงก็ยังคงกัดกินอยู่ "รู้สึกดี... แค่ไหนคะ?" เธอถามอย่างตรงไปตรงมา พี่เมฆมองเข้าไปในดวงตาของแพรว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจ "พี่รู้สึกดีกับเธอมากกว่าที่เคยรู้สึกกับใครในช่วงหลายปีที่ผ่านมา... พี่ชอบเวลาที่เราได้ทำงานด้วยกัน ชอบเวลาที่ได้คุยกับเธอ ชอบรอยยิ้มของเธอ... พี่ชอบแพรว" คำสารภาพนั้นทำให้แพรวแทบจะยืนไม่อยู่ เธอไม่เคยคิดว่าพี่เมฆจะพูดอะไรแบบนี้ออกมาจริงๆ ความรู้สึกที่เคยอึดอัด คลุมเครือ ตอนนี้กลับกลายเป็นความสุขที่ล้นปรี่ "พี่เมฆ..." แพรวเอ่ยชื่อเขาแผ่วเบา "พี่รู้ว่าเธออาจจะยังไม่แน่ใจ... หรืออาจจะยังมีเรื่องไม่สบายใจอยู่" พี่เมฆพูด "แต่พี่อยากให้เธอรู้ว่า พี่จริงจังกับความรู้สึกของพี่นะ" "หนูก็... หนูรู้สึกดีกับพี่เมฆเหมือนกันค่ะ" แพรวสารภาพ "แต่... หนูแค่... กลัว" "กลัวอะไรเหรอ?" พี่เมฆถาม "กลัวว่า... ทุกอย่างจะเป็นเหมือนเดิม... กลัวว่าหนูจะคิดไปเอง... กลัวว่าพี่เมฆจะยัง... คิดถึงพี่อรอยู่" แพรวพูดออกไปตรงๆ พี่เมฆถอนหายใจเบาๆ "แพรว... พี่เข้าใจนะว่าทำไมเธอถึงคิดแบบนั้น" เขาพูด "แต่พี่อยากให้เธอเชื่อใจพี่... พี่กับอรคืออดีตไปแล้วจริงๆ" "แล้ว... รูปนี้... ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่คะ?" แพรวถามอีกครั้ง "พี่เพิ่งจะย้ายของบางส่วนมาไว้ที่นี่" พี่เมฆอธิบาย "เลยหยิบรูปเก่าๆ มาเก็บไว้ด้วย... พี่ไม่ได้ตั้งใจจะให้เธอเห็นแล้วไม่สบายใจนะ" แพรวพยักหน้าช้าๆ เธอพยายามเชื่อคำพูดของพี่เมฆ แต่ความกังวลบางอย่างก็ยังคงวนเวียนอยู่ในใจ อาจจะเป็นเพราะเธอไม่เคยมีความสัมพันธ์ที่จริงจังมาก่อน จึงทำให้เธอไม่มั่นใจในตัวเอง "ขอบคุณนะคะพี่เมฆ ที่อธิบายให้หนูฟัง" แพรวพูด "หนู... หนูจะพยายามเชื่อใจพี่นะคะ" "ขอบคุณนะแพรว" พี่เมฆยิ้ม "เรามาทำงานของเราต่อกันเถอะนะ" แพรวพยักหน้า เธอกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานของเธอ พยายามรวบรวมสมาธิ แต่ในใจของเธอก็ยังคงวนเวียนอยู่กับบทสนทนาเมื่อครู่ ภาพถ่ายใบนั้น และคำสารภาพของพี่เมฆ ความสุขที่เกิดขึ้นมาพร้อมกับความกังวลที่คอยกัดกินอยู่เงียบๆ