คำปฏิเสธของพี่เมฆดูเหมือนจะทำให้บรรยากาศรอบตัวพี่อรเย็นลงไปถนัดตา รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าของเธอค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก แพรวรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากกลุ่มของพี่อร เธอรีบจับมือพี่เมฆไว้แน่น ราวกับจะต้องการพลังใจจากเขา "ไม่เป็นไรค่ะพี่เมฆ" แพรวพูดเสียงเบา พยายามทำให้สถานการณ์ดูผ่อนคลายลง "หนูเข้าใจค่ะ" "ถ้าอย่างนั้น... ก็... ไว้เจอกันนะคะ" พี่อรกล่าว ทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่แฝงความนัยบางอย่าง ก่อนที่จะหันหลังเดินจากไปพร้อมกับกลุ่มเพื่อนของเธอ เมื่อกลุ่มของพี่อรเดินจากไปจนลับตา พี่เมฆก็หันมามองแพรว ใบหน้าของเขาฉายแววความเป็นห่วง "แพรว... แน่ใจนะว่าไม่เป็นไร" เขาถาม แพรวพยักหน้า "ค่ะ... แค่... รู้สึกแปลกๆ นิดหน่อยค่ะ" "พี่ก็รู้สึกเหมือนกัน" พี่เมฆกล่าว "พี่ว่า... อรน่าจะมีอะไรในใจแน่ๆ" "แล้ว... ต้นกับนัทล่ะคะ" แพรวถาม "เมื่อกี้เห็นไปกับพี่อรด้วย" "พี่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" พี่เมฆขมวดคิ้ว "แต่ดูเหมือนว่า... ต้นจะพยายามเข้าไปพัวพันกับเรื่องของอรนะ" "ทำไมต้นต้องทำแบบนั้นด้วยคะ" แพรวถามด้วยความสงสัย "พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน" พี่เมฆตอบ "แต่เราต้องระวังตัวให้มากขึ้นนะแพรว" ทั้งสองเดินจับมือกันไปยังโรงอาหารเพื่อทานอาหารกลางวัน แพรวพยายามที่จะไม่คิดถึงเรื่องของพี่อร แต่ภาพใบหน้าของเธอที่เต็มไปด้วยแววตาที่ดูเหมือนจะซ่อนอะไรบางอย่าง ยังคงติดอยู่ในความคิดของเธอ ขณะที่กำลังทานข้าวกันอยู่นั้น โทรศัพท์ของแพรวก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากต้น "แพรว! ขอโทษที่เมื่อกี้ไม่ได้คุยกันนะ พอดีมีเรื่องด่วนนิดหน่อย" แพรวอ่านข้อความนั้นแล้วก็หันไปมองพี่เมฆ "ต้นส่งข้อความมาค่ะ... บอกว่ามีเรื่องด่วน" "อืม... ก็ให้เขาไป" พี่เมฆตอบ "เราก็ทานข้าวของเราไป" แต่แล้ว... ไม่นานนัก ต้นก็เดินเข้ามาหาพวกเขาที่โต๊ะ "ไง... สองคน" ต้นกล่าว พลางนั่งลงที่เก้าอี้ว่างข้างๆ แพรง "ทานอะไรกันอยู่" "ทานข้าว" พี่เมฆตอบสั้นๆ "มีอะไร" "เอ่อ... คือ..." ต้นอึกอัก "เมื่อกี้... พี่อรเค้า... เค้าขอให้พี่ช่วยไปดูโปรเจกต์ให้หน่อยน่ะ" "แล้วไง" พี่เมฆถาม "ก็... พอดีพี่อรเค้าดูจริงจังมาก... เค้าบอกว่า... เค้ามีข้อมูลบางอย่างที่อยากจะให้เราช่วยกันดู... เกี่ยวกับ... อืม... การตลาดในยุคดิจิทัลน่ะ" ต้นอธิบาย "แล้วก็... เหมือนเค้าจะมีแผนจะเปิดตัวอะไรบางอย่างเร็วๆ นี้" แพรวรู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นแรงขึ้น เธอเงยหน้ามองต้นอย่างมีความหวัง "ข้อมูลอะไรคะพี่ต้น" "พี่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน" ต้นกล่าว "แต่พี่อรเค้าบอกว่า... มันเป็นข้อมูลที่สำคัญมาก... แล้วก็... น่าจะกระทบกับ... อืม... การแข่งขันในวงการ" "แล้วแกไปตกลงกับเธอแล้วเหรอต้น" พี่เมฆถามเสียงเข้ม "ก็... พี่อรเค้าดูอ้อนวอนมากน่ะ" ต้นอธิบาย "แล้วก็... พี่อรเค้าบอกว่า... ถ้าพี่เมฆไม่ว่าง... ก็ขอให้พี่ต้นช่วยเป็นตัวแทนหน่อย" แพรวรู้สึกได้ทันทีว่านี่คือแผนการของพี่อร เธอพยายามคิดหาเหตุผลว่าทำไมพี่อรถึงต้องทำแบบนี้ "พี่เมฆคะ" แพรวพูดเสียงเบา "หนูว่า... เราน่าจะต้องระวังตัวนะคะ" "พี่ก็คิดเหมือนกัน" พี่เมฆตอบ "ต้น... แพรวกับพี่จะไปดูข้อมูลนั้นกับอรด้วย" "เอ่อ... แต่ว่า..." ต้นดูอึ้งๆ "พี่อรเค้าบอกว่า... เฉพาะคนที่เกี่ยวข้องกับโปรเจกต์เท่านั้นน่ะ" "พี่ก็เป็นคนที่เกี่ยวข้องกับโปรเจกต์ของเรานี่" พี่เมฆกล่าว "แล้วแพรวก็เป็นคนสำคัญของพี่" ต้นมองไปที่พี่เมฆ ก่อนที่จะหันไปมองแพรว "โอเค... ถ้าอย่างนั้น... เดี๋ยวพี่จะแจ้งอรให้นะ" หลังจากที่ต้นเดินจากไป แพรวก็หันมามองพี่เมฆ "พี่เมฆคะ... หนูว่า... พี่อรน่าจะมีอะไรจะเปิดเผย" "พี่ก็คิดอย่างนั้น" พี่เมฆตอบ "แล้วพี่ว่า... สิ่งที่อรจะเปิดเผย... มันอาจจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับอดีตของพี่กับเธอ... หรือไม่ก็... เป็นแผนการบางอย่างที่จะทำให้เราสองคนมีปัญหากัน" "แต่... ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับอดีต... หนูไม่กลัวนะคะ" แพรวพูดอย่างมั่นใจ "เพราะหนูรู้ว่าพี่เมฆรักหนู" "พี่ก็รักแพรวนะ... รักมากๆ ด้วย" พี่เมฆจับมือแพรวไว้ "แล้วพี่จะผ่านเรื่องนี้ไปกับแพรวให้ได้" บ่ายวันนั้น แพรวและพี่เมฆได้พบกับพี่อรและต้นที่ห้องสมุดของมหาวิทยาลัย พี่อรดูตื่นเต้นกว่าปกติ เธอนำแฟ้มเอกสารหนาๆ มาวางไว้บนโต๊ะ "นี่ค่ะ... ข้อมูลที่พี่อรบอก" พี่อรกล่าว พลางยิ้มกว้าง "เป็นข้อมูลเกี่ยวกับการตลาดของบริษัทคู่แข่ง... ซึ่ง... พี่อรคิดว่า... มันจะสามารถนำมาใช้ประโยชน์กับโปรเจกต์ของเราได้" แพรวและพี่เมฆมองหน้ากันอย่างสงสัย "โปรเจกต์ของเรา... เกี่ยวข้องกับการตลาดของบริษัทคู่แข่งได้ยังไงคะ" พี่เมฆถาม "ก็... พอดี... พี่อรเคยทำงานที่บริษัทนั้นมาก่อนน่ะค่ะ" พี่อรตอบ "แล้วพี่อรก็บังเอิญไปเจอข้อมูลนี้เข้า... เลยคิดว่า... น่าจะเป็นประโยชน์" ต้นมองไปที่พี่อรด้วยความงุนงง "ทำไมพี่อรไม่บอกผมก่อนว่าข้อมูลนี้เกี่ยวกับบริษัทอื่น" "ก็... พี่อรคิดว่า... ต้นน่าจะเข้าใจนะ" พี่อรตอบ "แล้ว... พี่อรก็อยากจะให้พี่เมฆกับแพรว... ช่วยกันดูข้อมูลนี้ด้วย" แพรวรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เธอหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านอย่างละเอียด พลางคิดในใจว่านี่คือกับดักของพี่อรหรือไม่