แพรวพลิกดูเอกสารในมืออย่างละเอียด ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย เธอสังเกตเห็นว่าข้อมูลที่พี่อรนำมาให้นั้น มีรายละเอียดเกี่ยวกับกลยุทธ์ทางการตลาดของบริษัทคู่แข่งหลายแห่ง มันไม่ใช่เพียงข้อมูลทั่วไป แต่กลับมีแผนการที่ค่อนข้างเจาะลึก และบางส่วนก็ดูเหมือนจะเป็นความลับทางการค้า "พี่อรคะ" แพรวเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอแฝงความไม่แน่ใจ "ข้อมูลพวกนี้... ทำไมถึงได้ละเอียดขนาดนี้คะ" พี่อรยิ้มตอบ "ก็... อย่างที่พี่บอกค่ะ... พี่อรเคยทำงานที่นั่นมาก่อน... ก็เลยพอจะเข้าถึงข้อมูลพวกนี้ได้" "แล้ว... พี่อรแน่ใจเหรอคะว่าการนำข้อมูลพวกนี้มาใช้กับโปรเจกต์ของเรา... มันจะไม่ผิดกฎ" แพรวถามต่อ "ไม่ผิดหรอกค่ะ" พี่อรตอบอย่างมั่นใจ "เพราะเราแค่เอามาศึกษา... ไม่ได้เอาไปเผยแพร่ที่ไหน" พี่เมฆมองไปที่พี่อรอย่างพิจารณา "พี่ว่า... ข้อมูลพวกนี้มันดูละเอียดอ่อนเกินไปนะอร" "พี่เมฆก็... คิดมากไปหรือเปล่าคะ" พี่อรหัวเราะเบาๆ "พี่อรแค่ต้องการจะช่วยให้โปรเจกต์ของเราประสบความสำเร็จมากที่สุด" ต้นซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ ก็ดูเหมือนจะเริ่มสับสน เขาหันไปมองพี่อรอย่างไม่เข้าใจ "พี่อรครับ... ผมว่า... เราควรจะปรึกษาอาจารย์ที่ปรึกษาเรื่องนี้ก่อนนะครับ" "ไม่จำเป็นหรอกค่ะต้น" พี่อรตอบ "พี่อรจัดการเองได้" แพรวรู้สึกว่าเธอไม่สามารถปล่อยให้เรื่องนี้ดำเนินต่อไปได้ เธอตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับพี่อรตรงๆ "พี่อรคะ" แพรวกล่าว "หนู... หนูอยากจะถามตรงๆ ว่า... จริงๆ แล้ว... พี่อรต้องการอะไรกันแน่" พี่อรมองมาที่แพรว แววตาของเธอเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ความอ่อนหวานเมื่อครู่หายไป แทนที่ด้วยความแข็งกร้าว "แพรว... พี่ก็แค่อยากจะให้โปรเจกต์ของเรามันออกมาดีที่สุด" พี่อรกล่าว "แล้วพี่ก็คิดว่า... ข้อมูลพวกนี้... มันจะช่วยได้จริงๆ" "แต่... หนูรู้สึกว่า... มันไม่ใช่แค่เรื่องโปรเจกต์นะคะ" แพรวพูดต่อ "มันเหมือนพี่อร... กำลังพยายามจะทำอะไรบางอย่าง... กับหนูกับพี่เมฆ" พี่เมฆจับมือแพรวเบาๆ เป็นสัญญาณว่าเขาอยู่ข้างๆ เธอ "พี่อรครับ" พี่เมฆกล่าวอย่างจริงจัง "พี่ว่า... เราสองคนน่าจะคุยกันให้เคลียร์นะ" "คุยอะไรคะ" พี่อรเลิกคิ้ว "เรื่องของเราสองคน" พี่เมฆตอบ "เรื่องในอดีต... แล้วก็เรื่องที่อรพยายามจะเข้ามาในชีวิตแพรว" พี่อรหัวเราะออกมาเบาๆ "พี่เมฆ... พี่คิดมากไปแล้ว" "จริงๆ เหรอครับ" พี่เมฆถาม "แล้วทำไมอรถึงต้องเอาข้อมูลพวกนี้มาให้เรา... ทั้งๆ ที่มันดูจะเป็นความลับทางการค้า" "พี่อรแค่อยากจะพิสูจน์ให้พี่เมฆเห็นว่า... พี่อรก็มีความสามารถเหมือนกัน" พี่อรกล่าว "แล้วก็... พี่อรอยากให้พี่เมฆรู้ว่า... พี่อรยังรักพี่เมฆอยู่" คำสารภาพของพี่อรทำให้แพรวรู้สึกเหมือนถูกมีดแทง ความรู้สึกไม่มั่นคงที่เคยมีกลับมาถาโถมเข้ามาอีกครั้ง "พี่เมฆคะ..." แพรวพูดเสียงสั่นเครือ "พี่รู้... แพรว" พี่เมฆหันมามองแพรว "พี่ขอโทษนะ" "ไม่ค่ะ... พี่เมฆไม่ต้องขอโทษ" แพรวพยายามกลั้นน้ำตา "หนู... หนูเข้าใจ" "พี่อรครับ" พี่เมฆกล่าวอย่างเด็ดขาด "พี่ไม่เคยคิดถึงเรื่องของเราอีกเลย... พี่มีแพรวแล้ว... แล้วพี่ก็รักแพรวคนเดียว" "แต่... พี่เมฆ..." พี่อรเริ่มพูด "พอเถอะครับอร" พี่เมฆตัดบท "เรื่องนี้มันจบไปนานแล้ว... แล้วพี่ก็ไม่อยากให้มันกลับมาอีก" แพรวรู้สึกว่าเธอต้องทำอะไรบางอย่าง เธอต้องแสดงให้พี่อรเห็นว่าความรักของเธอและพี่เมฆนั้นแข็งแกร่งกว่าที่พี่อรคิด "พี่อรคะ" แพรวพูดเสียงดังฟังชัด "หนูรักพี่เมฆค่ะ... แล้วหนูก็จะอยู่ตรงนี้... เป็นกำลังใจให้พี่เมฆเสมอ" พี่อรเงียบไป เธอหันไปมองหน้าแพรว ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง และอาจจะมีความโกรธแค้นบางอย่างซ่อนอยู่ "ถ้าอย่างนั้น... ก็เชิญตามสบายค่ะ" พี่อรกล่าว ก่อนที่จะหยิบเอกสารทั้งหมดคืน แล้วเดินออกจากห้องสมุดไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้แพรว พี่เมฆ และต้น อยู่ในความเงียบ ต้นถอนหายใจเบาๆ "ผม... ผมไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงๆ นะแพรว... พี่เมฆ" "พี่รู้ต้น" พี่เมฆตอบ "พี่เชื่อใจแก" แพรวหันไปมองพี่เมฆ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็มีความมุ่งมั่น "พี่เมฆคะ... เรา... เราต้องคุยกันให้เคลียร์นะคะ" แพรวกล่าว "เรื่องของเรา... มันต้องมั่นคงกว่านี้" พี่เมฆพยักหน้า "แน่นอน... แพรว" การตัดสินใจที่ยากลำบากได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะแข็งแกร่งพอที่จะผ่านพ้นอุปสรรคครั้งนี้ไปได้หรือไม่ เป็นสิ่งที่ต้องพิสูจน์กันต่อไป