"ฉันจำได้ว่า... วันนั้น... มีอะไรบางอย่าง... ถูกลากไป..." เมษาพูดติดๆ ขัดๆ น้ำตาเริ่มคลอเบ้า เธอพยายามเพ่งสมาธิ มองไปยังรอยบนพื้นไม้ที่ถูกฝุ่นจับจนแทบมองไม่เห็น แต่เธอกลับรู้สึกได้ถึงภาพบางอย่างที่เลือนรางกำลังก่อตัวขึ้นในความทรงจำ ราวกับประตูบานหนึ่งกำลังจะถูกเปิดออก "อะไรถูกลากไปเหรอเมษา" น้ำตาถามอย่างเป็นห่วง เธอเข้าไปยืนข้างๆ เมษา พลางก้มมองรอยบนพื้นไม้ด้วย "ดูเหมือนจะเป็นของหนักๆ เลยนะ" "ฉัน... ฉันไม่แน่ใจ" เมษาส่ายหน้าช้าๆ "มันนานมากแล้วจริงๆ ภาพมันเบลอไปหมด แต่ฉันรู้สึกได้ว่ามันสำคัญ" มุกก้มลงสำรวจรอยนั้นอย่างละเอียด "รอยนี้มันลากยาวไปถึงผนังตรงนั้นเลยนะ" เธอบอกพลางชี้ไปยังมุมห้องด้านใน "เหมือนจะเข้าไปในห้องนั้น" พวกเธอหันไปมองยังห้องที่มุกชี้ เป็นห้องที่ดูมืดมิดกว่าห้องโถงใหญ่ภายนอกมาก ประตูไม้บานนั้นปิดสนิท และดูเหมือนจะถูกล็อคจากข้างใน "เราจะเข้าไปในนั้นได้ไหม" แก้มส้มถามอย่างสงสัย "ลองดูสิ" พลอยบอก "บางทีเราอาจจะเจอคำตอบที่เมษาตามหาก็ได้" พวกเธอเดินเข้าไปใกล้ประตูห้องนั้น เมษาแตะที่ลูกบิดประตูเย็นเฉียบ เธอหลับตาลงอีกครั้ง พยายามรื้อฟื้นความทรงจำ ภาพเหตุการณ์ที่เธอเห็นในวัยเด็ก วิ่งวนอยู่ในหัว ซ้ำไปซ้ำมา แต่ทุกครั้งที่เธอพยายามจะจับต้องมัน ภาพเหล่านั้นก็เลือนหายไปเสียก่อน "มันล็อคอยู่" มุกพยายามหมุนลูกบิดประตู แต่ก็ไม่ขยับ "เราจะทำยังไงกันดี" "เราหาอะไรมางัดดูไหม" แก้มส้มเสนอ "อาจจะมีไม้หรือเหล็กอะไรอยู่แถวนี้" พวกเธอช่วยกันหาของที่พอจะใช้ได้รอบๆ ห้องโถงใหญ่ แต่สิ่งที่เจอส่วนใหญ่ก็เป็นเพียงเศษไม้ผุๆ หรือเศษกระจกที่แหลมคม "ดูเหมือนเราจะหาอะไรที่แข็งแรงพอจะงัดประตูได้ยากนะ" น้ำตาบอก "เดี๋ยวก่อน" พลอยร้องขึ้น "ฉันเห็นอะไรบางอย่างอยู่ตรงนั้น" เธอชี้ไปยังช่องว่างใต้ธรณีประตู "ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างสอดอยู่ตรงนั้น" พวกเธอรีบก้มลงไปดู ใต้ธรณีประตูมีแผ่นเหล็กบางๆ สอดอยู่ มันน่าจะเป็นส่วนหนึ่งของกลไกที่ใช้ยึดประตูเอาไว้ "เราลองใช้มันงัดดูไหม" มุกถาม "อาจจะพอถ่างประตูออกได้" พวกเธอช่วยกันดันแผ่นเหล็กเข้าไปใต้ขอบประตู และค่อยๆ ออกแรงงัดขึ้นพร้อมๆ กัน เสียงไม้ลั่นดังเอี๊ยดอ๊าด ทำให้พวกเธอใจหายวาบ แต่ก็ยังคงพยายามต่อไป "อีกนิดเดียว!" แก้มส้มตะโกนให้กำลังใจ ในที่สุด ประตูไม้บานนั้นก็เปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นความมืดมิดที่อยู่ภายใน "ระวังนะ" มุกเตือน "ข้างในอาจจะอันตราย" พวกเธอค่อยๆ ก้าวเข้าไปในห้องอย่างระมัดระวัง แสงไฟฉายจากโทรศัพท์ของมุกส่องนำทางไปตามผนังห้องที่เต็มไปด้วยใยแมงมุมและฝุ่นหนาทึบ กลิ่นอับชื้นผสมกับกลิ่นสาบของไม้เก่าลอยมาแตะจมูก "ห้องนี้... มีอะไรอยู่บ้างนะ" น้ำตาถามเสียงแผ่ว "ดูเหมือนจะเป็นห้องเก็บของเก่า" พลอยบอก พลางส่องไฟไปยังมุมต่างๆ ภายในห้องมีข้าวของวางระเกะระกะ เต็มไปด้วยกล่องกระดาษเก่าๆ โลงไม้ที่ปิดสนิท และสิ่งของที่ดูเหมือนจะถูกทิ้งร้างมานานหลายปี เมษาเดินเข้าไปช้าๆ เธอพยายามเพ่งมองไปรอบๆ ห้องอย่างตั้งใจ ในที่สุด สายตาของเธอก็ไปหยุดอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง ตรงนั้นมีกล่องไม้ใบเล็กๆ วางอยู่ กล่องใบนั้นดูแตกต่างจากข้าวของอื่นๆ ในห้อง มันดูเหมือนจะถูกเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี "กล่องใบนั้น..." เมษาพึมพำ "ฉันรู้สึกคุ้นๆ" เธอค่อยๆ เดินเข้าไปหากล่องใบนั้น และวางมือลงบนฝากล่อง มันเย็นเฉียบเหมือนกับลูกบิดประตู "เมษาแน่ใจนะ" พลอยถามอย่างเป็นห่วง "ฉัน... ฉันคิดว่าใช่" เมษาตอบ "ฉันรู้สึกเหมือนเคยเห็นกล่องใบนี้มาก่อน" พวกเธอช่วยกันยกกล่องไม้ใบนั้นออกมาวางไว้กลางห้อง เมษาพยายามเปิดฝากล่อง แต่ก็พบว่ามันถูกล็อคไว้เช่นกัน "สงสัยเราต้องหาทางเปิดมันอีกแล้ว" แก้มส้มบอก "ไม่ต้องห่วง" มุกพูดพลางหยิบกิ๊บติดผมของเธอออกมา "ฉันพอจะทำได้" มุกค่อยๆ ใช้วิธีการสะเดาะกุญแจอย่างชำนาญ เธอใช้เวลาไม่นานนัก เสียง "แกร๊ก" เบาๆ ก็ดังขึ้น พร้อมกับการเปิดฝากล่องออก ภายในกล่องใบนั้น มีเพียงสิ่งเดียวที่วางอยู่ นั่นคือสมุดบันทึกเล่มเล็กๆ ที่ปกเป็นหนังสีน้ำตาลเข้ม เมษารับสมุดบันทึกเล่มนั้นมาไว้ในมือ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากสมุดเล่มนี้ "นี่มัน..." เมษาเปิดสมุดออกอย่างเบามือ หน้ากระดาษทุกหน้าเต็มไปด้วยลายมือที่คุ้นเคย ลายมือของแม่ของเธอ "สมุดบันทึกของแม่!" เมษาอุทานออกมาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เธอค่อยๆ ไล่อ่านหน้ากระดาษอย่างรวดเร็ว เรื่องราวต่างๆ ถูกบันทึกไว้เป็นลายลักษณ์อักษร ตั้งแต่วัยเด็กของเธอ เหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในครอบครัว และความรู้สึกนึกคิดของแม่ที่เธอไม่เคยรับรู้มาก่อน "เมษาเป็นอะไรไป" น้ำตาถาม เมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนสาวที่ซีดเผือด "ฉัน... ฉันเจอแล้ว" เมษาพูดเสียงสั่น "ฉันเจอทุกอย่างที่แม่ทิ้งไว้" เธอเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าและความโกรธ "แม่ของฉัน... ไม่ได้ป่วยตายตามที่ทุกคนบอก" เมษาพูดเสียงดังขึ้น "แม่ถูก... ถูกคนที่แม่รักทำร้าย" คำพูดของเมษาทำให้ทุกคนในห้องเงียบกริบ พวกเธอสบตากันอย่างไม่เข้าใจ "หมายความว่ายังไงเมษา" พลอยถาม "ในสมุดบันทึกเล่มนี้ แม่เล่าทุกอย่าง" เมษาพูดพลางยกสมุดบันทึกขึ้น "แม่ถูกทำร้าย... และแม่พยายามจะปกป้องฉัน" น้ำตาของเมษาไหลอาบแก้ม เธอพยายามระงับอารมณ์ แต่ก็ทำได้ยากยิ่ง "คนที่ทำร้ายแม่... ก็คือ... พ่อเลี้ยงของฉันเอง" เมษาพูดพร้อมกับเสียงสะอื้น "แม่พยายามจะหนีไปกับฉัน แต่... แต่แม่ถูกเขาจับได้" ความจริงอันน่าตกใจทำให้ทุกคนอึ้งไปชั่วขณะ บรรยากาศภายในห้องกลายเป็นความตึงเครียด "แล้ว... แล้วทำไมทุกคนถึงบอกว่าแม่ป่วยตายล่ะ" แก้มส้มถาม "เพราะเขา... เขาต้องการปกปิดความผิดของเขา" เมษาตอบ "เขาทำให้ทุกคนเชื่อแบบนั้น" เมษาปิดสมุดบันทึกเล่มนั้นลงอย่างแผ่วเบา เธอรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่คอ พูดอะไรไม่ออก "ฉัน... ฉันต้องรู้ความจริงให้ได้" เมษาพูดเสียงแข็ง "ฉันต้องตามหาเขา แล้วเอาผิดเขาให้ได้"