ใบหน้าของเมษาซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำไปด้วยน้ำตาและความโกรธ เธอค่อยๆ วางสมุดบันทึกเล่มนั้นลงบนพื้นไม้เก่าๆ อย่างแผ่วเบา เสียงสะอื้นของเธอเป็นเสียงเดียวที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องเก็บของร้างแห่งนี้ "เมษา... ไม่เป็นไรนะ" น้ำตาเข้าไปโอบไหล่เพื่อนสาวอย่างอ่อนโยน "พวกเราอยู่ตรงนี้แล้ว" "ฉัน... ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะเป็นแบบนี้" แก้มส้มพูดเสียงสั่น "ฉันเสียใจกับเธอจริงๆ นะเมษา" มุกก้มลงมองสมุดบันทึกเล่มนั้น เธอหยิบมันขึ้นมาอย่างระมัดระวัง พลิกดูหน้ากระดาษต่างๆ อีกครั้ง "ลายมือของแม่เธอสวยมากเลยนะ" เธอพูดขึ้นเบาๆ "แต่เนื้อหาที่อยู่ในนี้... มันช่างโหดร้ายเหลือเกิน" "แม่ของฉัน... พยายามปกป้องฉันมาตลอด" เมษาพูดเสียงสั่นเครือ "แต่สุดท้าย... แม่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้" เธอเงยหน้ามองเพื่อนๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "ฉันจำได้ว่าวันนั้น... มีเสียงทะเลาะกันดังลั่นไปทั่วบ้าน" เมษาเล่าต่อ "ฉันจำได้ว่าเห็นแม่ของฉัน... เนื้อตัวมอมแมม... วิ่งหนีออกมาจากห้องนั้น... พร้อมกับฉัน" เธอหลับตาลง นึกถึงภาพเหตุการณ์ที่ติดตาตรึงใจ "ฉันจำได้ว่า... พ่อเลี้ยงของฉัน... เขาวิ่งตามมา... ด้วยสีหน้าที่บ้าคลั่ง" "เขาคว้าตัวแม่ของฉันไว้..." เมษาพูดพลางยกมือขึ้นกุมขมับ "แม่พยายามดิ้นรน... แต่... แต่แรงของเขา... มันเยอะเกินไป" "แม่... แม่ผลักฉันไปซ่อนอยู่หลังตู้ไม้ใบใหญ่" เมษาเล่าต่อ "แล้วแม่ก็บอกให้ฉัน... อย่าออกมาเด็ดขาด... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น" "ฉันแอบมองอยู่ตรงนั้น..." น้ำตาของเมษาไหลรินอีกครั้ง "ฉันเห็น... ฉันเห็นเขา... ทำร้ายแม่..." เสียงของเมษาขาดห้วง เธอพยายามระงับอารมณ์ แต่ภาพในอดีตที่รุนแรงเกินกว่าจะรับไหว ทำให้เธอแทบจะทนไม่ไหว "ตอนนั้น... ฉันกลัวมาก" เมษาพูดต่อ "ฉันได้ยินแต่เสียง... เสียงกรีดร้องของแม่... แล้วก็เสียง... เสียงของเขา..." "แล้วหลังจากนั้นล่ะ" พลอยถามอย่างใจเย็น พยายามประคองอารมณ์ของเพื่อน "เธอเห็นอะไรอีก" "ฉัน... ฉันไม่กล้าออกมาเลย" เมษาตอบ "จนกระทั่ง... ทุกอย่างเงียบไป" "พอฉันออกมา... ฉันก็เห็นแม่ของฉัน... นอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น..." เมษาพูดพลางชี้ไปยังมุมหนึ่งของห้อง "สภาพของแม่... มัน..." เธอพูดต่อไม่ไหว "แล้วพ่อเลี้ยงของเธอหายไปไหน" น้ำตาถาม "หลังจากนั้น... ไม่นาน... เขาก็หายตัวไป" เมษาตอบ "ส่วนฉัน... ก็ถูกส่งไปอยู่กับญาติที่ต่างจังหวัด" "แล้วเรื่องที่ว่าแม่ป่วยตาย... มันเกิดขึ้นได้ยังไง" แก้มส้มถามอย่างสงสัย "ฉันคิดว่า... เขากับญาติคนอื่น... เขาจัดฉากขึ้นมา" เมษาตอบ "พวกเขาไม่อยากให้มีใครสงสัย... เลยบอกว่าแม่ป่วยตาย" "แล้วทำไมเธอถึงไม่เคยพูดเรื่องนี้กับใครเลยล่ะเมษา" มุกถามอย่างตรงไปตรงมา "ฉัน... ฉันเด็กเกินไป" เมษาตอบ "ตอนนั้นฉันยังเด็กมาก... ฉันกลัว... ฉันไม่รู้ว่าจะพูดกับใคร... แล้วก็... กลัวเขาด้วย" "แต่ในสมุดบันทึกเล่มนี้... แม่ของเธอเขียนถึงเธอไว้เยอะมากเลยนะ" พลอยบอก พลางพลิกดูหน้ากระดาษอีกครั้ง "ดูนี่สิ... แม่เขียนไว้ว่ารักเธอมาก... และหวังว่าเธอจะมีความสุข" เมษาหยิบสมุดบันทึกขึ้นมาอีกครั้ง เธอก้มลงมองลายมือของแม่ น้ำตาไหลลงมาอาบแก้มอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความเข้าใจและสำนึกในความรักของแม่ "แม่... แม่พยายามจะทิ้งร่องรอยไว้ให้ฉัน" เมษาพูด "เผื่อวันหนึ่ง... ฉันจะกลับมาที่นี่... แล้วหาเจอ" "แล้วทำไมเธอถึงอยากกลับมาที่นี่ล่ะเมษา" แก้มส้มถาม "ทั้งๆ ที่มีแต่ความทรงจำที่เจ็บปวด" "เพราะฉันอยากรู้ความจริง" เมษาตอบ "ฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ... แล้วฉันก็... อยากให้อภัย... ทั้งแม่... แล้วก็ตัวเอง" "เธอไม่ต้องโทษตัวเองเลยนะเมษา" น้ำตาปลอบ "เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย" "แต่ฉัน... แต่ฉันน่าจะทำอะไรได้มากกว่านี้" เมษาพูดเสียงอ่อน "ถ้าตอนนั้นฉันไม่กลัว... บางที... บางทีแม่ของฉันอาจจะไม่ต้อง..." "อย่าคิดแบบนั้นเลยนะ" พลอยกอดเมษาแน่น "เธอได้ทำดีที่สุดแล้วในสถานการณ์ตอนนั้น" มุกยังคงก้มหน้าก้มตาอ่านสมุดบันทึกอย่างเงียบๆ สีหน้าของเธอเคร่งเครียด "เมษา" มุกเงยหน้าขึ้นมาพูด "ในนี้มีอะไรที่น่าสนใจอีกนะ" "อะไรเหรอ" เมษาถาม "นอกจากเรื่องที่เธอเล่าแล้ว... ในนี้ยังมีการกล่าวถึงบุคคลอีกคนหนึ่งด้วย" มุกบอก "ซึ่ง... คนๆ นี้... ดูเหมือนจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องราวทั้งหมด" "ใครเหรอ" เมษาถามอย่างตื่นเต้น "เธอเขียนถึง... 'คุณลุงสมชาย'" มุกอ่านออกเสียง "เขาเป็นเพื่อนบ้านที่คอยช่วยเหลือแม่ของเธออยู่บ่อยๆ" "คุณลุงสมชาย..." เมษาทวนคำ "ฉันพอจะจำได้รางๆ นะ" "ในบันทึกเขียนว่า... คุณลุงสมชายเป็นคนเดียวที่แม่ไว้ใจ... และเป็นคนเดียวที่แม่เล่าเรื่องที่ถูกทำร้ายให้ฟัง" มุกอธิบาย "แม่พยายามจะขอความช่วยเหลือจากเขา... เพื่อที่จะหนีไปพร้อมกับเธอ" "แล้ว... สุดท้ายคุณลุงสมชายได้ช่วยแม่ไหม" แก้มส้มถาม "ตรงนี้... ข้อมูลมันค่อนข้างจะคลุมเครือ" มุกตอบ "เหมือนแม่จะเขียนถึงเขา... ในแง่ที่ว่า... เขาอาจจะ... หรืออาจจะไม่... ได้เข้ามาช่วยเหลือ" "แล้วทำไมแม่ถึงไม่เขียนให้ชัดเจนล่ะ" น้ำตาถาม "อาจจะเพราะ... แม่ไม่แน่ใจ... หรืออาจจะเพราะ... แม่ไม่สามารถเขียนได้แล้ว" มุกคาดเดา เมษาหยิบสมุดบันทึกมาดูอีกครั้ง เธอพลิกหาชื่อ "คุณลุงสมชาย" และอ่านข้อความที่เกี่ยวข้องอย่างละเอียด "ฉันจำได้ว่า... ตอนที่ฉันไปอยู่กับญาติ... มีคนมาเยี่ยมฉัน... เป็นผู้ชาย... เขามีรอยแผลเป็นที่แขนข้างซ้าย..." เมษาพูดพลางขมวดคิ้ว "เขาบอกว่า... เขาเป็นเพื่อนของแม่..." "รอยแผลเป็นที่แขนข้างซ้าย..." มุกพึมพำ "ตรงนี้ก็มีเขียนถึงเหมือนกันนะ... แม่บอกว่า... คุณลุงสมชายมีรอยแผลเป็นที่แขนข้างซ้าย... จากอุบัติเหตุเมื่อครั้งยังเด็ก" "แสดงว่า... คนที่มาเยี่ยมฉัน... คือคุณลุงสมชายจริงๆ!" เมษาอุทาน "แต่... ทำไมเขาถึงไม่ช่วยแม่ของฉันให้รอดไปได้" "บางที... เขาอาจจะพยายามแล้ว... แต่... ไม่สำเร็จ" พลอยบอก "หรือบางที... อาจจะมีอะไรซับซ้อนกว่านั้น" "ฉันต้องตามหาคุณลุงสมชายให้เจอ" เมษาตัดสินใจ "เขาอาจจะเป็นคนเดียวที่รู้ความจริงทั้งหมด" "แต่เราจะตามหาเขาได้ยังไง" แก้มส้มถาม "เราไม่มีข้อมูลอะไรเลย" "ฉันคิดว่า... ข้อมูลในสมุดบันทึกนี้... น่าจะมีเบาะแสบางอย่าง" มุกบอก พลางพลิกดูหน้าสุดท้ายของสมุดบันทึก "นี่ไง... แม่เขียนทิ้งท้ายไว้ว่า... ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น... ให้ตามหา 'สมบัติที่ซ่อนไว้' ณ 'สถานที่แห่งความทรงจำ'" "สถานที่แห่งความทรงจำ..." น้ำตาพึมพำ "มันคือที่ไหนกันนะ" เมษามองไปรอบๆ ห้องเก็บของร้างแห่งนี้ "ที่นี่... อาจจะเป็นสถานที่แห่งความทรงจำของแม่ก็ได้" เธอพูด "เพราะเป็นที่ที่แม่... ใช้เวลาอยู่กับฉันมากที่สุด... ก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลายลง" "แต่... สมบัติที่ซ่อนไว้... มันคืออะไรล่ะ" แก้มส้มถาม "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" เมษาตอบ "แต่ฉันเชื่อว่า... มันต้องมีความสำคัญบางอย่าง..." "บางที... สมบัติที่ซ่อนไว้นี้... อาจจะเป็นกุญแจสำคัญ... ที่จะช่วยให้เราตามหาคุณลุงสมชายเจอ... แล้วก็... เปิดเผยความจริงทั้งหมด" พลอยบอก พวกเธอมองหน้ากันด้วยความมุ่งมั่น แม้จะเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย แต่พวกเธอก็พร้อมที่จะเดินหน้าต่อไป เพื่อหาคำตอบที่เมษากำลังตามหา