"เราคิดว่ามันจะช่วยพัฒนาโรงเรียนของเรา" มีนาเสริม "เราคิดว่ามันจะเป็นประโยชน์ต่อทุกคน" "แต่ความจริงคือ… เราทำผิดพลาดอย่างร้ายแรง" คินพูดต่อ เขากัดฟันแน่น พยายามควบคุมอารมณ์ "พลังงานที่พวกเราปลดปล่อยออกมา… มันไม่ได้บริสุทธิ์อย่างที่คิด… มันเต็มไปด้วย… ความปรารถนา… ความกลัว… และอารมณ์ด้านลบ… ของพวกเรา… ทุกคน" ภาพในความทรงจำฉายชัดขึ้นในหัวของพวกเขา เด็กๆ ในห้องใต้ดินที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุย บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เด็กนักเรียนคนหนึ่งตะโกนด้วยความหวาดกลัว อีกคนพยายามจะหยุดเครื่องมือที่กำลังทำงานผิดปกติ เด็กสาวคนหนึ่งร้องไห้สะอึกสะอื้น ขณะที่เด็กหนุ่มอีกคนพยายามจะเข้าไปช่วย แต่ก็ถูกผลักกระเด็นออกมา "พลังงานนั้น… มันขยายตัว… อย่างรวดเร็ว" คินเล่าต่อ "มันไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในห้องใต้ดิน… แต่มันแทรกซึม… เข้าไปในทุกอณู… ของโรงเรียน… และ… จิตใจ… ของทุกคน" "แล้ว… มันทำอะไร… กับพวกเรา?" ปันปันถาม เสียงของเธอแหบพร่า "มัน… ดึงเอา… ความทรงจำ… ที่เจ็บปวด… ความกลัว… ความผิดพลาด… ของพวกเรา… ออกมา" คินตอบ "มันทำให้… เรา… เผชิญหน้า… กับด้านมืด… ที่เรา… พยายามจะ… ซ่อน… และ… หลีกเลี่ยง" "แต่มัน… ไม่ได้ทำให้… เรา… หายไป… มันแค่… ทำให้เรา… ลืม… มัน" มีนัทพูด เขาพยายามเชื่อมโยงสิ่งที่เขาเห็นเข้ากับสถานการณ์ปัจจุบัน "ถ้าเราจำได้… บางที… เราอาจจะ… แก้ไขมันได้… หรือ… อย่างน้อยก็… เรียนรู้จากมัน" "นั่นคือสิ่งที่… ผู้ดูแล… พยายามจะ… บอกเรา… ตั้งแต่แรก" มีนากล่าว "ว่าความทรงจำที่หายไป… ไม่ใช่แค่… การสูญเสีย… แต่เป็นการ… พยายาม… ปกป้อง… พวกเรา… จากความเจ็บปวด… ที่อาจจะ… เกิดขึ้น… ถ้าเรา… จำ… สิ่งที่เกิดขึ้น… ได้" "แต่… การปกป้อง… แบบนั้น… มันถูกต้องแล้วเหรอ?" ปันปันถาม เธอมองไปยังผลึกที่กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น "การลบความทรงจำ… การหลอกให้เรา… ใช้ชีวิตต่อไป… โดยไม่รู้… ว่าเราเคยทำอะไรผิดพลาด… มันไม่ใช่… การแก้ปัญหา… จริงๆ" "ฉันเข้าใจ… ในมุมมองของเธอ… ปันปัน" คินถอนหายใจยาว "แต่… ลองคิดดู… ถ้าเรา… จำ… ความกลัว… ความผิดพลาด… ทั้งหมด… ได้ในทันที… เราอาจจะ… ทนรับมันไม่ไหว… เราอาจจะ… จมดิ่ง… ไปกับ… ความรู้สึกผิด… และความเสียใจ" "นั่นคือเหตุผล… ที่ผลึก… ต้องแตกสลาย… ในตอนแรก" มีนาเสริม "มันคือ… สัญญาณเตือน… ว่าถึงเวลาแล้ว… ที่เราต้อง… เผชิญหน้า… กับความจริง… ที่ถูกซ่อนเร้น… แต่… มันก็ไม่ใช่… การเผชิญหน้า… ที่จะทำลายพวกเรา… มันคือ… การเปิดประตู… สู่การ… เยียวยา… และการ… เติบโต" "แล้ว… ตอนนี้… เราต้องทำอะไร… ต่อไป?" มีนัทถาม เขามองไปรอบๆ ห้องโถงที่เงียบสงัด "เรารู้แล้วว่า… เราทำอะไรผิดพลาด… เรารู้แล้วว่า… ทำไมความทรงจำถึงหายไป… แต่… เราจะ… กอบกู้มันกลับมา… ได้ยังไง?" "เราต้อง… เชื่อมต่อ… กับผลึก… อีกครั้ง" คินตอบ "แต่คราวนี้… เราต้อง… เข้าไป… ด้วยความเข้าใจ… ที่มากขึ้น… ด้วยความพร้อม… ที่จะยอมรับ… ทั้งความดี… และความเลวร้าย… ที่เคยเกิดขึ้น" "เราต้อง… สละ… บางสิ่งบางอย่าง… เพื่อแลกกับ… การได้… คืน… ความทรงจำ… ที่แท้จริง" มีนาพูดขึ้น เธอมองไปยังสัญลักษณ์โบราณบนผนังห้องโถง "สละ… อะไร?" ปันปันถามด้วยความสงสัย "บางที… อาจจะเป็น… การยอมรับ… ความผิดพลาด… ของเรา… อย่างแท้จริง" คินกล่าว "การยอมรับ… ว่าเรา… ไม่ใช่… คนดี… เพอร์เฟกต์… อย่างที่เคยคิด… การยอมรับ… ว่าเรา… ก็มี… ด้านมืด… เหมือนกัน" "การยอมรับ… การปล่อยวาง… ความรู้สึก… ที่เคย… ครอบงำ… เรา… ในวันนั้น" มีนาเสริม "แล้ว… เราจะรู้ได้ยังไง… ว่าเรา… พร้อมแล้ว?" มีนัทถาม "เมื่อใจ… ของเรา… สงบ… และ… เปิดกว้าง… พอที่จะ… รับฟัง… เสียง… จากอดีต… โดยไม่มี… อคติ… หรือ… การตัดสิน" คินตอบ เขามองไปยังผลึกอีกครั้ง "มันคือ… ภารกิจ… ที่ยากที่สุด… ที่เรา… เคยเจอมา" ทั้งสี่คนมองหน้ากัน พวกเขารู้ดีว่าหนทางข้างหน้ายังคงเต็มไปด้วยความท้าทาย แต่คราวนี้ พวกเขามีข้อมูลที่สำคัญยิ่งกว่าเดิม พวกเขารู้แล้วว่าความทรงจำที่หายไปนั้น ไม่ใช่เพียงแค่ความว่างเปล่า แต่เป็นบาดแผลที่รอวันเยียวยา