เมื่อเท้าของทั้งสี่คนสัมผัสกับพื้นห้องโถงหินอ่อนสีดำอีกครั้ง แสงสีทองอ่อนๆ จากประตูภายในผลึกก็พลันหรี่แสงลงจนแทบจะมองไม่เห็นอีกต่อไป บรรยากาศของห้องแห่งการตัดสินกลับคืนมา แต่คราวนี้ มันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง และจริงจังยิ่งกว่าเดิม "เรา… เห็นแล้ว… ใช่ไหม?" ปันปันถาม เสียงของเธอยังคงสั่นเครือเล็กน้อย ดวงตาของเธอยังคงสะท้อนภาพของความหวาดกลัวที่เพิ่งได้ประจักษ์ "มันคือ… วันที่เรา… ทำพลาด… วันที่ทุกอย่าง… เริ่มต้น" "ใช่… เราเห็นแล้ว" คินตอบ เขาเดินกลับมาที่แท่นหิน และมองไปยังผลึกที่กลับมามีลักษณะทึบแสงดังเดิมอีกครั้ง "เราเห็น… ว่าความทรงจำที่หายไป… ไม่ใช่แค่… การลืมเรื่องราว… แต่เป็นการ… ปิดบัง… ความผิดพลาด… ที่เราทุกคน… ได้ร่วมกันก่อขึ้น" "แต่… ทำไม… เราถึงต้องลืมมัน?" มีนัทถาม "ทำไม… ผู้ดูแล… หรือใครก็ตาม… ถึงต้องลบความทรงจำ… ของพวกเรา… ทั้งโรงเรียน?" "อาจจะ… เพราะมัน… น่ากลัวเกินไป… ที่จะจำ" มีนาคาดเดา "หรือ… อาจจะเป็น… การลงโทษ… สำหรับสิ่งที่เรา… ได้ทำ" "ฉันไม่คิดว่า… มันเป็นการลงโทษ… โดยตรง" คินกล่าว "ฉันรู้สึกว่า… มันเป็นการ… ปกป้อง… ปกป้องพวกเรา… จากความจริง… ที่อาจจะ… ทำลายพวกเรา… ได้มากกว่านี้" "แล้ว… สิ่งที่เรา… ได้ทำ… ในวันนั้น… มันคืออะไรกันแน่?" ปันปันถาม ความสงสัย และความกังวลยังคงฉายชัดอยู่ในดวงตาของเธอ "เราทำอะไร… ผิดพลาด… ถึงได้ส่งผลกระทบ… ขนาดนี้?" คินหลับตาลง เขาพยายามนึกย้อนกลับไปถึงความรู้สึก และภาพที่ได้เห็นเมื่อครู่ ภาพของความโกลาหล ความตื่นตระหนก และความกลัว เด็กๆ กำลังวิ่งหนีบางสิ่งบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้ "ฉันจำได้… ว่าวันนั้น… พวกเรา… กำลังทดลอง… กับบางอย่าง" คินเริ่มเล่าด้วยเสียงที่แผ่วเบา "พวกเรา… รวมกลุ่มกัน… ที่ห้องใต้ดิน… ของโรงเรียน… พวกเรา… อยากจะ… พิสูจน์… ทฤษฎี… เกี่ยวกับพลังงาน… บางอย่าง… ที่เรา… ค้นพบ… ในเอกสารโบราณ" "เอกสารโบราณ… ที่เรา… เจอ… ในห้องสมุด… เก่า… ใช่ไหม?" มีนัทเสริม เขาก็เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้เช่นกัน "ฉันจำได้ว่า… มันมีสัญลักษณ์… แปลกๆ… เต็มไปหมด" "ใช่… สัญลักษณ์พวกนั้น… คือกุญแจ… สู่การ… ปลดปล่อย… พลังงาน… นั้น" คินกล่าว "แต่… พวกเรา… ไม่เข้าใจ… มันดีพอ… พวกเรา… คิดว่า… มันเป็นแค่… พลังงาน… ที่บริสุทธิ์… และไร้พิษภัย" "เราคิดว่า… มันจะช่วย… พัฒนา… โรงเรียน… ของเรา" มีนาเสริม "เราคิดว่า… มันจะเป็น… ความลับ… ที่ทำให้… เรา… แตกต่าง… จากที่อื่น" "แต่… มันไม่ใช่… อย่างที่เราคิด" คินกล่าว น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจ "พลังงานนั้น… มันไม่ได้บริสุทธิ์… อย่างที่เราเข้าใจ… มันมีความ… มืดมิด… และอันตราย… แฝงอยู่… และเมื่อพวกเรา… ปลดปล่อยมัน… โดยที่… ไม่ได้เตรียมตัว… รับมือ… มันก็… ส่งผลกระทบ… ที่เลวร้าย… มากกว่าที่… เราจะจินตนาการได้" "แล้ว… 'เงา'… ที่เราเห็น… มันคืออะไร?" ปันปันถาม "มันคือ… สิ่งที่… มาจากพลังงานนั้น… หรือเปล่า?" "ใช่… มันคือ… ส่วนหนึ่ง… ของพลังงานนั้น… ที่บิดเบือน… และอันตราย… มันคือ… สิ่งที่… สะท้อน… ความกลัว… และความผิดพลาด… ของพวกเรา… ออกมา" คินอธิบาย "เมื่อพวกเรา… ปลดปล่อยมัน… โดยปราศจากการควบคุม… มันก็… ก่อตัวขึ้น… และส่งผลกระทบ… ต่อทุกสิ่งทุกอย่าง… ในโรงเรียน… ทำให้… ความทรงจำ… ของพวกเรา… ถูกลบเลือน… และบิดเบือนไป" "แล้ว… ทำไม… ความทรงจำ… ของพวกเรา… ถึงถูกลบ… ไม่ใช่แค่… เหตุการณ์… ในวันนั้น… แต่… ทุกอย่าง… เลย?" มีนัทถาม "เพราะ… พลังงานนั้น… มันมีผลกระทบ… ต่อจิตใจ… และความทรงจำ… โดยตรง" คินตอบ "มันไม่ใช่แค่… การลบ… แต่เป็นการ… เปลี่ยนแปลง… และบิดเบือน… ความทรงจำ… เพื่อปกป้อง… พวกเรา… จากความจริง… ที่น่าสะพรึงกลัว… และอาจจะ… ทำลาย… ตัวตน… ของพวกเรา… ไปเลย" "แล้ว… ตอนนี้… เราจะทำยังไง… ต่อไป?" ปันปันถาม "เรารู้แล้วว่า… เกิดอะไรขึ้น… แล้ว… เราจะกอบกู้… ความทรงจำ… ทั้งหมด… กลับคืนมา… ได้ยังไง?" คินมองไปยังผลึกแห่งความทรงจำที่แท้จริงตรงหน้า บัดนี้มันไม่ได้เป็นเพียงก้อนหินที่สะท้อนภาพ แต่เป็นเหมือนกุญแจสำคัญที่จะนำพาพวกเขากลับไปสู่ความจริง และการเยียวยา "เราต้อง… ใช้พลังงาน… นี้… ให้ถูกต้อง" คินกล่าว "เราต้อง… เรียนรู้… ที่จะควบคุม… และจัดการ… กับพลังงาน… ที่เรา… ปลดปล่อยออกมา… ในอดีต… และใช้มัน… เพื่อ… ซ่อมแซม… ความเสียหาย… ที่เกิดขึ้น" "แต่… เราจะทำได้จริงๆ… หรือ?" มีนาถาม ด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความไม่แน่ใจ "เราต้องลอง… ดู" คินตอบ เขากำผลึกแห่งความจริงในมือแน่น "เราได้ก้าวข้าม… ความกลัว… มาแล้ว… เราได้เผชิญหน้า… กับ 'เงา'… ของเรา… และเรา… ได้เห็น… ความจริง… ที่ถูกซ่อนไว้… ตอนนี้… คือเวลา… ที่พวกเรา… จะต้อง… รับผิดชอบ… และแก้ไข… สิ่งที่… พวกเรา… ได้ทำผิดพลาด… ไป"