"มัน… หายไปแล้ว… ใช่ไหม… คิน" ปันปันถาม เสียงของเธอยังคงมีความกังวลเจือปนอยู่เล็กน้อย คินพยักหน้าช้าๆ "ใช่… เงา… นั้น… มัน… สลายไปแล้ว… แต่มัน… ไม่ได้… หมายความว่า… ทุกอย่าง… จบลง… แล้ว" เขามองไปรอบๆ ห้องโถงใหญ่ของโรงเรียน บรรยากาศกลับมาสงบอีกครั้ง แต่ความรู้สึกของเขาบอกว่ามีบางอย่างที่ผิดปกติไปมากกว่าเดิม "ฉัน… รู้สึก… ได้… ถึง… การเปลี่ยนแปลง… อีกครั้ง" คินกล่าว "มันไม่ใช่… พลังงาน… ที่… เป็น… อันตราย… เหมือน… เมื่อกี้… แต่มัน… คือ… พลังงาน… ที่… ดูเหมือนจะ… ดึง… ความทรงจำ… ของพวกเรา… ออกไป… อีกที" "ดึง… ความทรงจำ… ออกไป… อีกที… เหรอ?" มีนาทวนคำด้วยความประหลาดใจ "แต่มัน… เป็นไปได้ยังไง… ในเมื่อ… เรา… เพิ่งจะ… สมาน… รอยร้าว… ไปไม่ใช่เหรอ?" "ฉัน… ก็… ไม่แน่ใจ" คินตอบ "แต่มัน… คือ… ความรู้สึก… ที่… ฉัน… สัมผัส… ได้… อย่าง… ชัดเจน" ทันใดนั้น นักเรียนคนหนึ่งที่เดินสวนผ่านมา ก็หันมามองพวกเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า "ขอโทษนะ… พวกเธอ… คือ… ใคร… เหรอ?" นักเรียนคนนั้นถามด้วยน้ำเสียงที่งุนงง คิน ปันปัน มีนา และมีนัท มองหน้ากันด้วยความตกใจ นี่มันอะไรกัน? พวกเขากำลังสูญเสียความทรงจำไปอีกครั้งอย่างนั้นเหรอ? "เธอ… จำ… พวกเรา… ไม่ได้… เหรอ?" คินถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ "เอ่อ… ฉัน… รู้สึก… เหมือน… เคย… เห็น… หน้า… พวกเธอ… มาก่อน… นะ" นักเรียนคนนั้นตอบ "แต่… ฉัน… นึก… ไม่ออก… จริงๆ" นักเรียนคนนั้นเดินจากไป ทิ้งให้ทั้งสี่คนยืนนิ่งด้วยความรู้สึกสับสน และหวาดกลัว "มัน… เกิดอะไร… ขึ้น… กันแน่?" ปันปันถาม น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ "ฉัน… คิดว่า… การสลาย… เงา… นั้น… มัน… อาจจะ… สร้าง… รอยร้าว… ใหม่… ขึ้นมา" คินกล่าว "รอยร้าว… ที่… เกี่ยวข้องกับ… ความทรงจำ… โดยตรง" "แล้ว… ความทรงจำ… ของพวกเรา… ล่ะ?" มีนัทถาม "พวกเรา… ยัง… จำ… กันได้… อยู่… ใช่ไหม?" คินค่อยๆ เดินไปหยิบกระจกที่วางอยู่บนโต๊ะ เขาหยิบมันขึ้นมา และมองเงาสะท้อนของตนเอง ใบหน้าของเขาดูคุ้นเคย แต่ก็มีความรู้สึกแปลกแยกบางอย่าง "ฉัน… ยัง… จำ… ได้" คินตอบ "แต่… มัน… เหมือนกับว่า… ความทรงจำ… ของพวกเรา… กำลัง… ถูก… ทำให้… เลือนราง… ลง… เรื่อยๆ" "แล้ว… เรา… จะ… ทำยังไง… ต่อไป… ดี?" มีนาถาม "เรา… ต้อง… หา… วิธี… ที่จะ… หยุดยั้ง… ปรากฏการณ์… นี้" คินกล่าว "ก่อนที่… พวกเรา… จะ… ลืม… ทุกสิ่ง… ทุกอย่าง… ไป… หมด" เขานึกย้อนกลับไปถึงตอนที่เขาสัมผัสกับผลึกแห่งความทรงจำครั้งแรก ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป ความรู้สึกที่ว่าผลึกกำลังสื่อสารกับเขา "ฉัน… คิดว่า… เรา… อาจจะ… ต้อง… กลับไป… ที่… ผลึก… แห่ง… ความทรงจำ… อีกครั้ง" คินกล่าว "บางที… มัน… อาจจะ… มี… คำตอบ… อยู่… ที่นั่น" "แต่… มัน… จะ… ปลอดภัย… เหรอ?" ปันปันถาม "ครั้งที่แล้ว… มัน… ก็… เกือบจะ… ทำให้… เรา… หายไป… เหมือนกัน" "ฉัน… ไม่แน่ใจ" คินตอบ "แต่… เรา… ไม่มี… ทางเลือก… อื่น… แล้ว" เขาหันไปมองเพื่อนๆ ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล แต่ก็มีความมุ่งมั่นเช่นกัน "พวกเรา… พร้อม… ที่จะ… เสี่ยง… อีกครั้ง… ไหม?" คินถาม ปันปัน มีนา และมีนัท มองหน้ากัน พวกเขารู้ดีว่าสิ่งที่กำลังเผชิญอยู่นี้มันอันตรายเพียงใด แต่พวกเขาก็รู้ดีว่าหากไม่ทำอะไรเลย ทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเขาพยายามต่อสู้มา อาจจะสูญเปล่าไปทั้งหมด "พวกเรา… พร้อม" ปันปันตอบเป็นคนแรก "เรา… จะ… สู้… ไป… ด้วยกัน" มีนากล่าวเสริม "ไม่ว่า… ผลจะ… เป็น… ยังไง… เรา… ก็… จะ… เผชิญหน้า… กับมัน" มีนัทกล่าว คินพยักหน้า เขารู้สึกซาบซึ้งในความกล้าหาญของเพื่อนๆ "งั้น… ไปกัน… เถอะ" คินกล่าว "เรา… ต้อง… รีบ… หา… คำตอบ… ก่อนที่… ทุกอย่าง… จะ… สายเกินไป" ทั้งสี่คนเดินออกจากห้องโถงใหญ่ มุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่อาจจะเป็นกุญแจสำคัญในการกอบกู้ความทรงจำที่กำลังเลือนรางของพวกเขา บรรยากาศรอบตัวยังคงดูปกติ แต่ในความรู้สึกของพวกเขากลับเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน และความหวังที่เลือนราง พวกเขาไม่รู้ว่าเบื้องหน้าของพวกเขาจะมีอะไรที่อันตรายรออยู่ แต่พวกเขาก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน เพื่อความทรงจำของตนเอง และเพื่อเพื่อนนักเรียนทุกคนในโรงเรียน