"ความทรงจำของพวกเรากำลังถูกทำให้เลือนรางลงเรื่อยๆ" คินพึมพำ เขาปล่อยกระจกให้ร่วงลงบนโต๊ะ ราวกับว่าภาพสะท้อนในนั้นกำลังกลืนกินตัวตนของเขาไป "แล้วเราจะทำยังไงต่อไปดี?" คำถามของมีนาที่ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท ราวกับเสียงสะท้อนของความสิ้นหวังที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในจิตใจของพวกเขา ปันปันเดินไปยืนที่หน้าต่าง มองออกไปยังลานโรงเรียนที่เคยคุ้นตา ใบหน้าของเธอซีดเผือด "เมื่อกี้… นักเรียนคนนั้น… เขา… ไม่ได้… แค่… ลืม… เรา… ใช่ไหม?" เธอหันกลับมาถามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม คินส่ายหน้าช้าๆ "ไม่ใช่แค่การลืม… ฉันรู้สึกได้ว่า… การสลายของเงา… มัน… ไม่ได้… ทำลาย… พลังงาน… นั้น… ทิ้งไป… แต่มัน… กลับ… เปลี่ยนรูป… มัน… กำลัง… ดึง… สัญญาณ… ของความทรงจำ… ของพวกเรา… ออกไป… ทีละน้อย… เหมือน… กับ… การ… ค่อยๆ… ปิด… ไฟ… ทีละดวง" "แต่… มัน… เกิดขึ้น… ได้ยังไง?" มีนัทถามอย่างไม่เข้าใจ "เรา… เพิ่งจะ… สมาน… รอยร้าว… ของ… จิตวิญญาณ… ของพวกเรา… เอง… นะ" "ฉัน… ก็… ไม่แน่ใจ… ว่า… มัน… สัมพันธ์กัน… โดยตรง… หรือเปล่า" คินตอบ "บางที… การที่เรา… ไป… ยุ่ง… กับ… แกนกลาง… ของ… พลังงาน… ที่… ทำให้… ความทรงจำ… หายไป… มัน… อาจจะ… ทำให้… เกิด… ผลกระทบ… ที่… เรา… คาดไม่ถึง" "แล้ว… เรา… จะ… หา… วิธี… หยุด… มัน… ได้ยังไง?" ปันปันถาม เสียงของเธออ่อนแรงลง "ถ้า… เรา… ค่อยๆ… ลืม… ทุกอย่าง… ไป… เรา… จะ… ไม่… มี… อะไร… เหลือ… อยู่… เลย" คินหลับตาลงอีกครั้ง พยายามรวบรวมสมาธิ สัมผัสถึงกระแสพลังงานที่กำลังคุกคามพวกเขาอยู่ เขาพยายามจะจับต้องมัน แต่พลังงานนั้นก็เลือนลางและแปรปรวนเกินกว่าจะจับต้องได้ มันเหมือนกับหมอกที่มองเห็นได้รางๆ แต่ไม่สามารถสัมผัสได้จริง "ฉัน… รู้สึก… ได้… ถึง… ความ… สับสน… ใน… กระแส… พลังงาน… นั้น" คินกล่าว "มัน… เหมือนกับว่า… มี… สัญญาณ… รบกวน… อยู่… ตลอดเวลา… ทำให้… ยาก… ที่จะ… เข้าใจ… ต้นตอ… ที่แท้จริง… ของมัน" "สัญญาณ… รบกวน… งั้นเหรอ?" มีนาทวนคำ "หมายความว่า… มัน… ไม่ใช่… พลังงาน… ที่… บริสุทธิ์… หรือ… ตั้งใจ… ที่จะ… ลบ… ความทรงจำ… ของเรา… อย่าง… เดียว… ใช่ไหม?" "อาจจะ… เป็นไปได้" คินตอบ "บางที… พลังงาน… ที่… เรา… สัมผัส… ได้… ในตอนแรก… ที่… เกี่ยวข้องกับ… เงา… มัน… อาจจะ… เป็น… เพียง… ส่วนหนึ่ง… หรือ… เป็น… ผลกระทบ… ข้างเคียง… ของ… บางสิ่ง… ที่… ใหญ่กว่า… นั้น" "แล้ว… เรา… ควรจะ… เริ่ม… จาก… ตรงไหน… ดี?" มีนัทถาม ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความมุ่งมั่น แต่ก็แฝงไปด้วยความกังวล "ถ้า… เรา… ไม่รู้… ว่า… กำลัง… สู้… กับ… อะไร… เรา… ก็… จะ… แพ้… แน่ๆ" "เรา… ต้อง… กลับ… ไป… ที่… ห้อง… ทดลอง… อีกครั้ง" คินตัดสินใจ "เรา… ต้อง… วิเคราะห์… ข้อมูล… ที่… เรา… มี… ทั้งหมด… อย่าง… ละเอียด… บางที… อาจจะมี… บางสิ่ง… ที่… เรา… มองข้าม… ไป" "แต่… ถ้า… เรา… ยิ่ง… เข้าไป… ใกล้… พลังงาน… นั้น… มากขึ้น… มัน… อาจจะ… ทำให้… เรา… ลืม… มากขึ้น… ก็ได้นะ" ปันปันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความหวั่นเกรง "ฉัน… รู้" คินตอบ "แต่… เรา… ไม่มี… ทางเลือก… อื่น… แล้ว… ถ้า… เรา… ไม่… หา… ต้นตอ… ของ… ปัญหา… นี้… เรา… ก็… จะ… จมปลัก… อยู่… กับ… ความ… ลวงตา… นี้… ตลอดไป" พวกเขาเดินกลับไปยังห้องทดลองที่เคยเป็นสถานที่แห่งความหวังและความสิ้นหวังในเวลาเดียวกัน เมื่อเข้ามาในห้อง คินก็ตรงไปยังคอมพิวเตอร์ และเริ่มเรียกดูข้อมูลที่เขาบันทึกไว้จากการทดลองครั้งก่อนๆ เขาเลื่อนดูกราฟ บันทึก และการวิเคราะห์ต่างๆ ด้วยความหวังที่จะเจอเบาะแสบางอย่าง "นี่ไง…" คินอุทานขึ้นเบาๆ เขาชี้ไปที่กราฟแสดงค่าพลังงานที่ผิดปกติ ซึ่งเคยปรากฏขึ้นในวันแรกที่ความทรงจำของพวกเขาเริ่มหายไป "ดูนี่สิ… ในช่วงเวลาเดียวกัน… กับ… ที่… เรา… สัมผัส… ได้… ถึง… การเปลี่ยนแปลง… ของ… กระแส… พลังงาน… ตัว… นั้น… มัน… มี… สัญญาณ… ที่… คล้ายกัน… ปรากฏ… ขึ้น… ใน… ข้อมูล… ของ… ห้อง… สังเกตการณ์… หลัก" "ห้อง… สังเกตการณ์… หลัก… งั้นเหรอ?" มีนาทวนคำ "หมายถึง… ที่… พวก… นักวิทยาศาสตร์… ใช้… ติดตาม… สภาพ… อากาศ… และ… ปรากฏการณ์… ทาง… ธรรมชาติ… ทั่วไป… ใน… โรงเรียน… หรือเปล่า?" "ใช่… และ… ตรงนั้น… มัน… มี… เครื่องมือ… ที่… มี… ความ… ไว… สูง… ใน… การ… ตรวจจับ… การเปลี่ยนแปลง… ของ… พลังงาน… ที่… ไม่… สามารถ… อธิบาย… ได้" คินกล่าว "ถ้า… สัญญาณ… ที่… เรา… กำลัง… สัมผัส… ได้… มัน… เป็น… สัญญาณ… ที่… เกิดจาก… การ… รบกวน… หรือ… การ… ทำให้… เลือนราง… มัน… ก็… ควรจะ… ถูก… บันทึก… ไว้… ที่… นั่น… ด้วย" "แล้ว… เรา… จะ… ไป… ดู… ข้อมูล… นั้น… ได้ยังไง?" มีนัทถาม "ห้องนั้น… มัน… มี… ระบบ… รักษาความปลอดภัย… ค่อนข้าง… เข้มงวด… นะ" "ฉัน… รู้… แต่… ฉัน… คิดว่า… ฉัน… มี… วิธี" คินยิ้มมุมปากเล็กน้อย "ตอนที่… ฉัน… กำลัง… พยายาม… จะ… เข้าใจ… พลังงาน… นั้น… ครั้งแรก… ฉัน… ได้… สร้าง… โปรแกรม… เล็กๆ… ขึ้นมา… เพื่อ… สอดแนม… และ… ถอดรหัส… สัญญาณ… ที่… ผิดปกติ… บางอย่าง… ที่… ฉัน… สัมผัส… ได้… จาก… ระยะไกล" "นาย… สร้าง… โปรแกรม… สอดแนม… อย่างนั้น… เหรอ?" ปันปันถามด้วยความประหลาดใจ "นาย… ไม่เคย… บอก… พวกเรา… เลย" "มัน… เป็น… โปรแกรม… ที่… ยัง… ไม่สมบูรณ์… แล้ว… ตอนนั้น… ฉัน… ก็… ไม่แน่ใจ… ว่า… มัน… จะ… ได้ผล… หรือเปล่า" คินตอบ "แต่… ตอนนี้… ฉัน… คิดว่า… มัน… อาจจะ… เป็น… กุญแจ… สำคัญ… ที่จะ… ช่วย… ให้… เรา… เข้าใจ… สิ่งที่… กำลัง… เกิดขึ้น" เขาเริ่มพิมพ์คำสั่งอย่างรวดเร็ว โปรแกรมที่เขาพัฒนาขึ้นได้เริ่มทำงาน มันเริ่มสแกนหาเครือข่ายภายในของโรงเรียน และพยายามเจาะเข้าไปในระบบของห้องสังเกตการณ์หลัก หน้าจอคอมพิวเตอร์เต็มไปด้วยตัวอักษรและตัวเลขที่วิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว บรรยากาศภายในห้องทดลองกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง "กำลัง… พยายาม… เข้า… ระบบ… อยู่" คินรายงาน "หวังว่า… มัน… จะ… ไม่… มี… การ… ตรวจจับ… เจอ" ผ่านไปไม่กี่นาที หน้าจอของคินก็แสดงข้อความว่า 'Access Granted' "สำเร็จแล้ว!" คินอุทานด้วยความโล่งใจ "เรา… เข้า… มา… ได้… แล้ว" เขาเริ่มค้นหาบันทึกข้อมูลจากช่วงเวลาที่ความทรงจำของพวกเขาหายไป และช่วงเวลาที่เกิดปรากฏการณ์เงาขึ้น ภาพกราฟแสดงการเปลี่ยนแปลงของพลังงานปรากฏขึ้นบนหน้าจอ มันมีความคล้ายคลึงกับกราฟที่เขาเคยเห็นในห้องทดลอง แต่ก็มีความแตกต่างบางอย่างที่น่าสนใจ "นี่ไง…" คินชี้ไปที่จุดๆ หนึ่งบนกราฟ "ดูตรงนี้สิ… ก่อนที่… เรา… จะ… สัมผัส… ได้… ถึง… พลังงาน… ที่… เป็น… อันตราย… มัน… มี… สัญญาณ… พลังงาน… ที่… แตกต่าง… เกิดขึ้น… เป็น… ช่วงสั้นๆ… แล้ว… ก็… หายไป" "สัญญาณ… ที่… แตกต่าง… อย่างไร… เหรอ?" มีนาถาม "มัน… เป็น… สัญญาณ… ที่… ดูเหมือนจะ… มี… ความ… ซับซ้อน… มากกว่า… สัญญาณ… อื่นๆ… ที่… เรา… เคย… บันทึก… ได้" คินอธิบาย "เหมือนกับว่า… มัน… เป็น… สัญญาณ… ที่… ถูก… ส่ง… ออกมา… โดย… เจตนา" "โดย… เจตนา… งั้นเหรอ?" ปันปันทวนคำด้วยความตกใจ "หมายความว่า… มี… ใคร… บางคน… หรือ… บางสิ่ง… กำลัง… ส่ง… สัญญาณ… นี้… ออกมา… เพื่อ… จะ… ทำให้… ความทรงจำ… ของพวกเรา… เลือนราง… ลง… อย่างนั้น… เหรอ?" "ฉัน… คิดว่า… มัน… เป็น… ไป… ได้" คินตอบ "แล้ว… สัญญาณ… นี้… ก็… อาจจะ… เป็น… ตัว… กระตุ้น… ให้… พลังงาน… ที่… เกี่ยวข้องกับ… เงา… มัน… ปรากฏ… ขึ้น… มา" "แล้ว… เรา… จะ… รู้… ได้ยังไง… ว่า… สัญญาณ… นี้… มาจาก… ไหน?" มีนัทถาม "ตรงนั้น… คือ… ปัญหา… ที่… ใหญ่… ที่สุด" คินถอนหายใจ "ข้อมูล… จาก… ห้อง… สังเกตการณ์… หลัก… มัน… ไม่ได้… บอก… แหล่งที่มา… ของ… สัญญาณ… เหล่านี้… ได้… อย่าง… ชัดเจน… มัน… บอก… แค่ว่า… มี… การเปลี่ยนแปลง… เกิดขึ้น… แต่… ไม่ได้… บอกว่า… มัน… มาจาก… ที่ไหน… หรือ… ทำไม" "แล้ว… เรา… จะ… หา… วิธี… หยุด… มัน… ได้ยังไง… ถ้า… เรา… ไม่รู้… ว่า… มัน… มาจาก… ไหน… และ… มัน… คือ… อะไร… กันแน่?" ปันปันถาม น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง "เรา… อาจจะ… ต้อง… ลอง… ติดตาม… สัญญาณ… นี้… ด้วย… ตัว… เอง" คินกล่าว "บางที… เรา… อาจจะต้อง… สร้าง… อุปกรณ์… บางอย่าง… ขึ้นมา… เพื่อ… ตรวจจับ… และ… วิเคราะห์… สัญญาณ… นี้… ได้… ละเอียด… มากกว่า… ที่… ข้อมูล… จาก… ห้อง… สังเกตการณ์… หลัก… ให้เรา… ได้" "สร้าง… อุปกรณ์… งั้นเหรอ?" มีนาทวนคำ "แต่นั่น… ก็… หมายความว่า… เรา… ต้อง… กลับ… ไป… ยุ่ง… กับ… พลังงาน… นั้น… อีก… ครั้ง… ใช่ไหม?" "ใช่" คินตอบ "แต่… ครั้งนี้… เรา… จะ… มี… เป้าหมาย… ที่… ชัดเจน… มากขึ้น… เรา… จะ… ไม่ได้… แค่… พยายาม… จะ… สมาน… รอยร้าว… แต่… เรา… จะ… พยายาม… จะ… เข้าใจ… สัญญาณ… รบกวน… ที่… กำลัง… ทำให้… ความทรงจำ… ของพวกเรา… เลือนราง… ลง" "ฉัน… กลัว… นะ… คิน" ปันปันสารภาพ "ฉัน… กลัว… ว่า… เรา… จะ… ลืม… ทุกสิ่ง… ทุกอย่าง… ไป… จน… หมด" "ฉัน… เข้าใจ… ความรู้สึก… ของเธอ" คินจับมือปันปันไว้ "แต่… จำ… ไว้… นะ… ถึง… แม้ว่า… ความทรงจำ… ของเรา… จะ… เลือนราง… ไป… แค่ไหน… แต่… ความรู้สึก… ที่… เรา… มี… ต่อกัน… ความผูกพัน… ของพวกเรา… มัน… จะ… ไม่… หายไป… ไหน" "แล้ว… เรา… จะ… สร้าง… อุปกรณ์… นั้น… ได้… ยังไง… ล่ะ?" มีนัทถาม "ฉัน… คิดว่า… เรา… อาจจะต้อง… ใช้… ชิ้นส่วน… บางอย่าง… จาก… ห้อง… ทดลอง… ของ… ดร. อลิซ" คินกล่าว "อุปกรณ์… บางอย่าง… ที่… เธอ… เคย… สร้าง… ขึ้น… มา… เพื่อ… ตรวจจับ… พลังงาน… ที่… ไม่… สามารถ… อธิบาย… ได้… ใน… ห้อง… นั้น… มัน… อาจจะ… เป็น… จุดเริ่มต้น… ที่ดี… สำหรับ… เรา" "แต่… ห้อง… นั้น… มัน… อันตราย… มาก… นะ" มีนาทวนคำ "และ… เรา… ก็… ไม่รู้… ว่า… ดร. อลิซ… ทิ้ง… อะไร… ไว้… ให้… เรา… บ้าง" "ฉัน… รู้… แต่… เรา… ไม่มี… ทางเลือก… อื่น… แล้ว" คินกล่าว "เรา… ต้อง… เสี่ยง… เพื่อ… ที่จะ… กอบกู้… ความทรงจำ… ของพวกเรา… กลับคืนมา"