คินเดินมาถึงอาคารเรียนหลังเก่าที่แทบจะไม่มีใครใช้งาน บรรยากาศเงียบสงัดและวังเวงกว่าส่วนอื่นๆ ของโรงเรียน เขาเดินตรงไปยังใต้บันไดที่ทอดยาวขึ้นไปยังชั้นสอง “ห้องเก็บของใต้บันได…” คินพึมพำ เขาลองดันประตูที่ปิดสนิทอยู่ แต่ก็ไม่ขยับ “ล็อคอยู่เหรอ?” คินถอนหายใจ เขาพยายามมองผ่านช่องว่างใต้ประตู แต่ก็เห็นเพียงความมืดมิด “จะทำยังไงดีล่ะทีนี้?” คินถามตัวเอง “บันทึกนั่นบอกว่ามีเบาะแสอยู่ตรงนี้ แต่ฉันจะเข้าไปข้างในได้ยังไง?” เขาตัดสินใจลองใช้พลังพิเศษของตัวเองอีกครั้ง เขาหลับตาลง พยายามสัมผัสถึงสิ่งผิดปกติรอบๆ ตัว “มีบางอย่าง… มีบางอย่างที่ซ่อนอยู่” คินรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากภายในห้องเก็บของ มันเป็นพลังงานที่เย็นยะเยือก แต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย “เหมือน… มีใครบางคนกำลังพยายามสื่อสารกับฉัน” คินคิด ทันใดนั้น เขาก็เห็นเงาตะคุ่มๆ เคลื่อนไหวอยู่หลังประตู เขาใจเต้นระรัว “ใครอยู่ข้างในนั้น?” “ไม่ต้องกลัว” เสียงทุ้มต่ำดังลอดออกมาจากประตู “ฉันกำลังช่วยเธออยู่” คินตกใจ “คุณเป็นใคร? แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าผมกำลังจะมา?” “ฉันรู้ทุกอย่าง… ที่เกี่ยวกับความทรงจำที่หายไป” เสียงนั้นตอบ “ฉันคือ ‘ผู้พิทักษ์ความทรงจำ’ และฉันจะมอบเบาะแสที่สองให้เธอ” พลัน ประตูห้องเก็บของก็ค่อยๆ แง้มออก เผยให้เห็นช่องว่างเล็กๆ จากนั้น มีวัตถุบางอย่างถูกยื่นออกมาจากช่องว่างนั้น มันคือเหรียญเงินโบราณสลักลวดลายประหลาด “นี่คืออะไรครับ?” คินถาม “นี่คือ ‘กุญแจแห่งการจดจำ’” เสียงนั้นกล่าว “มันจะนำพาเธอไปสู่เบาะแสต่อไป… ที่ ‘หอคอยแห่งกาลเวลา’” “หอคอยแห่งกาลเวลา? ที่ไหนครับ?” คินถามอย่างงุนงง “โรงเรียนของเรา… ซ่อนเร้นความลับบางอย่างไว้” เสียงนั้นตอบ “หอคอยแห่งกาลเวลา… คือความลับนั้นเอง” ก่อนที่คินจะได้ถามอะไรเพิ่มเติม ประตูห้องเก็บของก็ปิดลงอย่างรวดเร็ว และเงาตะคุ่มๆ ก็หายไป เหลือเพียงคินยืนอยู่เพียงลำพังกับเหรียญเงินในมือ “ผู้พิทักษ์ความทรงจำ?” คินพึมพำ “หอคอยแห่งกาลเวลา?” เขามองเหรียญในมือ ลวดลายบนเหรียญดูเหมือนจะเคลื่อนไหวได้ช้าๆ ราวกับมีชีวิต ในขณะเดียวกัน มีนาก็เดินกลับมาหาคินด้วยท่าทีเร่งรีบ “คิน! ฉันเจอเรื่องแปลกๆ!” มีนากล่าว “ดูนี่สิ!” เธอหยิบกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ได้รับมาจากใต้เก้าอี้ที่สนามบาส ยื่นให้คินดู “‘อย่าไว้ใจใคร… โดยเฉพาะคนที่ยิ้มมากเกินไป’ นี่มันหมายความว่ายังไง?” มีนากล่าวด้วยความกังวล คินอ่านข้อความนั้น แล้วก็นึกถึงสิ่งที่เขาเพิ่งเจอมา “นี่มัน… น่าจะเป็นเบาะแสเหมือนกันนะ” “หมายความว่ายังไง? แกเจออะไรมา?” มีนาถาม คินตัดสินใจเล่าเรื่องที่เขาเจอใต้บันไดให้มีนาฟัง รวมถึงเหรียญเงินและคำพูดของ ‘ผู้พิทักษ์ความทรงจำ’ “หอคอยแห่งกาลเวลา?” มีนาทวนคำ “ฉันไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลยในโรงเรียนของเรา” “ฉันก็เหมือนกัน” คินกล่าว “แต่ผู้พิทักษ์คนนั้นบอกว่ามันเป็นความลับของโรงเรียน” “แล้วเราจะหาหอคอยนั่นเจอได้ยังไง?” มีนาถาม คินมองเหรียญในมือ “บางที… เหรียญนี่อาจจะมีคำตอบ” เขาลองเพ่งสมาธิไปที่เหรียญ สัมผัสถึงพลังงานที่แผ่ออกมา มันดูเหมือนจะนำพาความคิดบางอย่างเข้ามาในหัวของเขา “ฉัน… ฉันรู้สึกเหมือนกำลังเห็นภาพบางอย่าง” คินกล่าว “เป็นเหมือนหอคอยสูงๆ ที่ตั้งอยู่กลางโรงเรียน… แต่… มันไม่ใช่หอคอยที่เรามองเห็นได้ด้วยตาเปล่า” “ไม่ใช่หอคอยที่มองเห็นได้?” มีนาขมวดคิ้ว “แล้วมันคืออะไร?” “ฉันก็ไม่แน่ใจ” คินตอบ “แต่ฉันรู้สึกว่า… เราต้องหาทางไปที่นั่นให้ได้” “แล้ว ‘อย่าไว้ใจใคร’ ล่ะ?” มีนาถาม “ถ้ามีคนกำลังช่วยเหลือเราจริงๆ ทำไมเขาถึงต้องเตือนเราแบบนี้?” “นั่นสินะ” คินครุ่นคิด “บางที… คนที่ให้ข้อมูลเรา อาจจะไม่ใช่คนที่ไว้ใจได้เสมอไป” “หรือว่า… มีคนอื่นที่พยายามจะขัดขวางเราอยู่?” มีนาคาดเดา ความรู้สึกไม่ไว้วางใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของทั้งสองคน พวกเขาได้รับเบาะแสสำคัญ แต่เบาะแสเหล่านั้นกลับนำมาซึ่งคำถามที่มากขึ้น และความสับสนที่มากขึ้น “ไม่ว่ายังไงก็ตาม” คินกล่าว “เราต้องเดินหน้าต่อไป เราต้องหาคำตอบให้ได้ ว่าทำไมความทรงจำของเราถึงหายไป และใครคือผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้” มีนาพยักหน้าเห็นด้วย “เราจะทำด้วยกันนะ คิน” ทั้งสองมองหน้ากัน ด้วยความมุ่งมั่นที่เริ่มก่อตัวขึ้นท่ามกลางความสับสนของวันอันประหลาดนี้ ภารกิจตามหาความทรงจำที่หายไป… เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น