“เรา… ควรจะ… ทำ… อะไร… เป็น… อันดับ… แรก… ดี… ล่ะ?” มีนาเอ่ยถาม ขณะที่พวกเขากำลังนั่งล้อมวงกันอยู่ในห้องทดลองเก่าของดร.อลิซ แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นเพียงดวงเดียวส่องให้เห็นฝุ่นที่ลอยละล่องอยู่ในอากาศ บ่งบอกถึงการถูกทิ้งร้างมานาน “ฉัน… คิดว่า… เรา… ควร… จะ… หา… ข้อมูล… เพิ่มเติม… เกี่ยวกับ… สิ่งที่… เกิดขึ้น… กับ… พวกเรา… ก่อน” คินตอบ สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้อง พยายามมองหาเบาะแสอะไรบางอย่างที่อาจจะถูกมองข้ามไป “ข้อมูล… จาก… ไหน… ล่ะ?” ปันปันถาม “ทุกอย่าง… ที่… นี่… ดู… เหมือน… จะ… ถูก… เก็บ… กวาด… ไป… เกือบ… หมด… แล้ว” “ไม่… ทั้งหมด… หรอก” มีนัทพูดแทรกขึ้นมา เขากำลังง่วนอยู่กับการเปิดลิ้นชักเก่าๆ ของโต๊ะทำงานตัวหนึ่ง “ฉัน… ว่า… ดร.อลิซ… คง… ไม่ได้… เตรียม… ที่จะ… ลบ… ทุกอย่าง… ไป… จน… หมด… เกลี้ยง… หรอก… เธอ… คง… จะ… มี… อะไร… บางอย่าง… ที่… เก็บ… ไว้… เป็น… ส่วนตัว…” ทันใดนั้น เสียง “กึก” เบาๆ ดังขึ้นจากลิ้นชักที่ มีนัทกำลังพยายามงัดอยู่ “เจอ… แล้ว!” เขาร้องออกมาด้วยความดีใจ “อะไร… เหรอ?” มีนาเดินเข้าไปดูใกล้ๆ “เป็น… กล่อง… โลหะ… เล็กๆ… ดู… เก่า… ดี” มีนัทตอบ เขาพยายามเปิดมัน แต่มันถูกล็อกเอาไว้แน่น “ให้… ฉัน… ลอง…” คินยื่นมือออกไป เขาค่อยๆ ปลดปล่อยพลังงานเล็กน้อยจากปลายนิ้ว สัมผัสกับกลอนประตูของกล่อง “แกร๊ก!” เสียงกลอนประตูปลดล็อคออกอย่างง่ายดาย “ว้าว! คิน… นาย… สุดยอด… ไป… เลย!” ปันปันเอ่ยชม “แค่… พลังงาน… เล็กน้อย… เอง” คินตอบ เขาค่อยๆ เปิดกล่องออก ข้างในมีเพียงกระดาษแผ่นหนึ่งพับไว้อย่างดี และแท่งโลหะเล็กๆ สีเงินที่ดูประหลาดตา “นี่… มัน… คือ… อะไร… กัน?” มีนาหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดู มันเป็นแผนที่… แต่ไม่ใช่แผนที่ธรรมดา “ดูเหมือน… จะ… เป็น… แผนที่… ของ… สมอง…” คินพูด พลางหยิบแท่งโลหะสีเงินขึ้นมา เขารู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากมัน “และ… สิ่งนี้… น่าจะ… เป็น… กุญแจ… หรือ… เครื่องมือ… อะไร… บางอย่าง…” “แผนที่… ของ… สมอง?” ปันปันทวนคำ “แล้ว… มัน… จะ… ช่วย… เรา… ได้… ยังไง… กัน… ล่ะ?” “บางที… นี่… อาจจะ… เป็น… แผนที่… ที่… ดร.อลิซ… ใช้… ในการ… ทดลอง… ของ… เธอ” คินสันนิษฐาน “และ… ถ้า… เรา… เข้าใจ… แผนที่… นี้… ได้… เรา… อาจจะ… หา… วิธี… ที่จะ… นำ… ความทรงจำ… ที่… หาย… ไป… ของ… เรา… กลับคืนมา… ได้…” “แต่… มัน… ดู… ซับซ้อน… มาก… เลย… นะ” มีนาเอ่ย พลางมองดูเส้นสายที่ซับซ้อนบนแผนที่ “ฉัน… ไม่… รู้… เลย… ว่า… จะ… เริ่ม… ต้น… จาก… ตรง… ไหน…” “เรา… จะ… ต้อง… ใช้… เวลา… ศึกษา… มัน… อย่าง… ละเอียด” คินตอบ “และ… บางที… แท่ง… โลหะ… นี้… อาจจะ… มี… ความ… สำคัญ… มาก… ใน… การ… เปิด… เผย… ความลับ… ของ… แผนที่…” “แล้ว… คน… ที่… มา… เมื่อ… วาน… ล่ะ?” มีนัทถาม “พวกเขา… ก็… ต้องการ… อุปกรณ์… ชิ้น… นี้… เหมือนกัน…” “นั่น… คือ… สิ่ง… ที่… เรา… ต้อง… ระวัง… ที่สุด” คินตอบ “ถ้า… พวกเขา… ได้… อุปกรณ์… นี้… ไป… แล้ว… สามารถ… ควบคุม… ความทรงจำ… ของ… ผู้คน… ได้… อย่าง… ที่… พวกเขา… อ้าง… ก็… เป็น… อันตราย… อย่าง… ยิ่ง…” “เรา… ต้อง… หา… วิธี… ที่จะ… ป้องกัน… ตัวเอง… จาก… พวกเขา… ด้วย” ปันปันเสริม “และ… ต้อง… ทำให้… แน่ใจ… ว่า… อุปกรณ์… นี้… จะ… ไม่… ตก… ไป… อยู่… ใน… มือ… ที่… ผิด…” “ใช่…” คินเห็นด้วย “เรา… จะ… เก็บ… มัน… ไว้… ที่นี่… ชั่วคราว… ก่อน… และ… จะ… หา… ที่… ปลอดภัย… กว่า… นี้… เพื่อ… ที่… จะ… เก็บ… มัน…” “แต่… ถ้า… พวกเขา… กลับ… มา… อีก… ล่ะ?” มีนาถาม “เรา… จะ… ต้อง… เตรียม… พร้อม… รับมือ… กับ… พวกเขา” คินตอบ “ฉัน… จะ… ฝึก… ควบคุม… พลังงาน… ของ… ฉัน… ให้… เข้มแข็ง… ขึ้น… และ… เรา… จะ… หา… วิธี… ที่จะ… ป้องกัน… ตัวเอง… จาก… พลัง… ของ… พวกเขา…” “ฉัน… เชื่อว่า… เรา… ทำ… ได้” มีนัทกล่าว “เรา… มา… ถึง… จุดนี้… ด้วยกัน… และ… เรา… จะ… ผ่าน… เรื่อง… นี้… ไป… ด้วยกัน…” “ใช่…” ปันปันยิ้มให้เพื่อนๆ “เรา… คือ… ทีม… เดียวกัน…” คินมองดูเพื่อนๆ ของเขา เขารู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ แม้ว่าสถานการณ์จะยังคงอันตราย และความทรงจำที่หายไปของพวกเขาก็ยังคงเป็นปริศนา แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกโดดเดี่ยวอีกต่อไป “เอาล่ะ… เรา… มา… เริ่ม… ศึกษา… แผนที่… นี้… กัน… เถอะ” คินกล่าว พลางหยิบแผนที่ขึ้นมาอีกครั้ง “เรา… จะ… ทำ… อย่างไร… ดี… ล่ะ?” มีนาถาม “ก่อน… อื่น… เรา… ต้อง… ทำ… ความ… เข้าใจ… โครงสร้าง… ของ… สมอง… ของ… มนุษย์… ก่อน” คินตอบ “บางที… การ… ศึกษา… จาก… หนังสือ… ที่… นี่… อาจจะ… ช่วย… เรา… ได้…” พวกเขาเริ่มค้นคว้าหาหนังสือเกี่ยวกับสมองและจิตวิทยาที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในห้องทดลองเก่า ความรู้ที่ได้มาเริ่มปะติดปะต่อกัน ทำให้พวกเขาเริ่มมองเห็นภาพรวมของความซับซ้อนของความทรงจำ และวิธีการที่มันอาจถูกลบหรือแก้ไขได้ “นี่… มัน… น่าทึ่ง… มาก… เลย” ปันปันอุทาน เมื่อได้อ่านข้อมูลเกี่ยวกับกระบวนการทำงานของสมอง “เหมือน… กับ… ว่า… ความทรงจำ… ของ… เรา… คือ… ข้อมูล… ที่… ถูก… เก็บ… ไว้… ใน… ระบบ… คอมพิวเตอร์… อย่าง… หนึ่ง…” “ใช่… แต่… มัน… ซับซ้อน… กว่า… นั้น… มาก” คินเสริม “ระบบ… สมอง… ของ… เรา… มัน… มี… ความ… ยืดหยุ่น… และ… สามารถ… ปรับ… เปลี่ยน… ได้… ตลอด… เวลา…” “แล้ว… พลัง… ของ… พวก… นั้น… ล่ะ?” มีนาถาม “มัน… สามารถ… เข้าไป… ยุ่ง… กับ… ระบบ… นี้… ได้… อย่างไร… กัน?” “ฉัน… คิดว่า… พวกเขา… อาจจะ… ใช้… พลังงาน… บางอย่าง… ที่… สามารถ… สร้าง… คลื่น… หรือ… สัญญาณ… ที่… ส่ง… ผล… กระทบ… ต่อ… เซลล์… ประสาท… ใน… สมอง…” คินอธิบาย “และ… อุปกรณ์… ที่… พวกเขา… ต้องการ… อาจจะ… เป็น… สิ่งที่… ช่วย… พวกเขา… ใน… การ… ปล่อย… คลื่น… หรือ… สัญญาณ… เหล่านี้… ได้… อย่าง… มี… ประสิทธิภาพ… มาก… ขึ้น…” “แล้ว… อุปกรณ์… นั้น… มัน… จะ… ไป… อยู่… ที่ไหน… ล่ะ?” ปันปันถาม “นั่น… คือ… สิ่ง… ที่… เรา… ต้อง… หา… ให้… เจอ” คินตอบ “บางที… แผนที่… นี้… อาจจะ… นำ… ทาง… เรา… ไป… สู่… ที่… นั้น… ก็… ได้…” พวกเขาใช้เวลาหลายชั่วโมงไปกับการศึกษาแผนที่และหนังสือเหล่านั้น ความรู้ที่ได้มาเริ่มทำให้พวกเขามองเห็นช่องทางในการค้นหาความทรงจำที่หายไป แต่ในขณะเดียวกัน ความจริงที่ค่อยๆ เปิดเผยออกมาก็ยิ่งเพิ่มความสับสนและความกังวลใจให้กับพวกเขา “ฉัน… ยัง… รู้สึก… ไม่… แน่ใจ… เลย” มีนาพูดขึ้นมา “ว่า… เรา… กำลัง… ทำ… สิ่ง… ที่… ถูก… ต้อง… อยู่… หรือ… เปล่า…” “ฉัน… เข้าใจ… ความ… รู้สึก… ของ… เธอ” คินตอบ “แต่… ตอนนี้… เรา… ไม่มี… ทาง… เลือก… อื่น… แล้ว… เรา… ต้อง… หา… ความจริง… ให้… เจอ…” “และ… เรา… ต้อง… ปกป้อง… อุปกรณ์… ชิ้น… นี้… ด้วย” มีนัทกล่าว “มัน… เป็น… กุญแจ… สำคัญ… ที่สุด… ใน… ตอนนี้…” แสงไฟจากโคมไฟเริ่มหรี่ลง บ่งบอกว่าค่ำคืนกำลังจะผ่านพ้นไป พวกเขายังคงนั่งอยู่ที่นั่น ยังคงพยายามถอดรหัสความลับที่ซ่อนอยู่ในแผนที่สมองนั้น โดยไม่รู้เลยว่า อันตรายที่แท้จริง กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ยิ่งกว่าที่พวกเขาคิด