“ดูนี่… สิ!” มีนาอุทาน เสียงของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “ฉัน… ว่า… ฉัน… เจอ… สัญลักษณ์… บางอย่าง… ที่… ตรง… กับ… ที่… อยู่… ใน… คู่มือ… ของ… ดร.อลิซ…” คิน, มีนัท และปันปัน รีบก้มลงมองแผนที่สมองบนโต๊ะ พวกเขากำลังหมกมุ่นอยู่กับการแกะรอยความลับของแผนที่นี้มาตลอดทั้งคืน การค้นพบของมีนา ทำให้บรรยากาศในห้องทดลองที่เงียบสงัดกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง “จริง… ด้วย! ฉัน… ไม่… ได้… สังเกต… เลย…” คินกล่าว เขาหยิบปากกามาวงกลมที่สัญลักษณ์นั้น “นี่… มัน… น่าจะ… หมายถึง… จุด… ที่… การ… ทดลอง… ควบคุม… ความทรงจำ… เกิด… ขึ้น…” “แล้ว… จุด… นี้… มัน… คือ… ที่ไหน… กัน… ล่ะ?” ปันปันถาม พลางใช้นิ้วชี้ไล่ไปตามเส้นสายอันซับซ้อนบนแผนที่ “ถ้า… ฉัน… จำ… ไม่… ผิด… จาก… ข้อมูล… ที่… เรา… ได้… มา… จาก… คู่มือ… ของ… ดร.อลิซ… จุด… นี้… น่าจะ… หมายถึง… ‘แกน… ความทรงจำ… หลัก’… ของ… สมอง…” คินอธิบาย “มัน… คือ… ที่… เก็บ… ความทรงจำ… ที่… สำคัญ… ที่สุด… ของ… เรา…” “หมายความว่า… ถ้า… เรา… สามารถ… เข้าถึง… จุด… นี้… ได้… เรา… ก็… อาจจะ… ค้นพบ… ความทรงจำ… ที่… หาย… ไป… ของ… เรา… ทั้งหมด…” มีนาพูด ดวงตาของเธอฉายประกายแห่งความหวัง “ใช่… แต่… มัน… ก็… อาจจะ… เป็น… อันตราย… ที่สุด… ด้วย…” คินเสริม “การ… เข้าไป… ยุ่ง… กับ… แกน… ความทรงจำ… หลัก… มัน… อาจจะ… ส่ง… ผล… กระทบ… ที่… รุนแรง… ถึง… ชีวิต… ได้…” “เรา… พร้อม… ที่… จะ… เสี่ยง…” มีนัทกล่าว “เรา… ต้องการ… ความทรงจำ… ของ… เรา… กลับคืนมา… เรา… ไม่… สามารถ… อยู่… แบบ… นี้… ไป… ตลอด… ไป… ได้…” “ฉัน… ก็… คิด… เหมือน… กัน…” ปันปันพยักหน้า “และ… ฉัน… คิดว่า… แท่ง… โลหะ… สีเงิน… ที่… เรา… เจอ… มา… เมื่อ… วาน… น่าจะ… เป็น… สิ่งที่… ช่วย… ให้… เรา… เข้าถึง… จุด… นี้… ได้…” “ใช่… ฉัน… ก็… รู้สึก… อย่างนั้น…” คินหยิบแท่งโลหะสีเงินขึ้นมา เขารู้สึกได้ถึงพลังงานที่แผ่ออกมาจากมัน “มัน… เหมือน… กับ… กุญแจ… ที่… ออกแบบ… มา… เพื่อ… เปิด… ล็อค… เฉพาะ… ที่… จุด… นี้…” “แล้ว… เรา… จะ… ไป… ที่นั่น… ได้… อย่างไร… ล่ะ?” มีนาถาม “เรา… จะ… รู้… ได้… อย่างไร… ว่า… ‘แกน… ความทรงจำ… หลัก’… ของ… เรา… อยู่… ที่… ไหน… กัน… แน่?” “จาก… การ… วิเคราะห์… แผนที่… นี้… ฉัน… คิดว่า… มัน… น่าจะ… อยู่… ลึก… เข้าไป… ใน… พื้นที่… ที่… ถูก… ปิด… กั้น… ไว้…” คินตอบ “และ… การ… เดินทาง… ไป… ที่นั่น… อาจจะ… ไม่ใช่… การ… เดินทาง… ด้วย… ร่างกาย… ของ… เรา…” “หมายความว่า… เรา… จะ… ต้อง… เข้าไป… ใน… โลก… ความทรงจำ… ของ… เรา… อีก… ครั้ง… เหรอ?” ปันปันถาม ด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความกังวล “อาจจะ… เป็น… อย่างนั้น…” คินถอนหายใจ “แต่… ครั้งนี้… มัน… จะ… ต่างออกไป… เรา… จะ… มี… เป้าหมาย… ที่… ชัดเจน… มาก… ขึ้น…” ขณะที่พวกเขากำลังวางแผนกันอยู่นั้น เสียงกรอบแกรบเบาๆ ก็ดังขึ้นจากนอกห้องทดลอง “เสียง… อะไร… กัน?” มีนาถาม ทุกคนเงียบกริบ พวกเขามองหน้ากันด้วยความระแวง “บางที… พวก… นั้น… อาจจะ… กลับมา…” มีนัทกระซิบ “รีบ… ซ่อน… ตัว…” คินสั่งการ พวกเขารีบปิดไฟ และหลบเข้าไปซ่อนหลังชั้นวางอุปกรณ์ที่เก่าคร่ำคร่า หัวใจของทุกคนเต้นระรัวด้วยความกลัว ประตูห้องทดลองค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างสองร่างที่คุ้นเคย “พวก… เขา… อยู่… ที่นี่…” เสียงแหบพร่าพูดขึ้น “หา… อุปกรณ์… ชิ้น… นั้น… ให้… เจอ…” อีกเสียงสั่งการ เงาทั้งสองเริ่มเดินสำรวจไปทั่วห้อง พวกเขาดูเหมือนจะกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง “พวกเขา… กำลัง… หา… แท่ง… โลหะ… สีเงิน…” คินกระซิบ “เรา… จะ… ทำ… อย่างไร… ดี… ล่ะ?” ปันปันถาม “รอ… โอกาส…” คินตอบ “รอ… จังหวะ… ที่… เหมาะสม…” เงาทั้งสองเดินเข้ามาใกล้ที่ซ่อนของพวกเขามากขึ้นเรื่อยๆ คินรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวของพวกมัน มันเป็นพลังงานที่เย็นยะเยือก และน่ากลัว “นาย… แน่ใจ… นะ… ว่า… พวกเขา… มอง… ไม่… เห็น… เรา…” มีนาถาม เสียงสั่นเครือ “ฉัน… คิดว่า… แสง… จาก… ข้าง… นอก… มัน… ทำให้… มอง… เห็น… ใน… ห้อง… นี้… ได้… ยาก…” คินตอบ “แต่… พวกเขา… อาจจะ… มี… อุปกรณ์… บางอย่าง… ที่… ช่วย… ให้… มอง… เห็น… ได้… ดี… ขึ้น…” ทันใดนั้น เงาหนึ่งก็หยุดเดิน และหันมาทางที่พวกเขาซ่อนอยู่ “ตรง… นั้น… มี… อะไร… บางอย่าง…” มันพูด คินกลั้นหายใจ เขาเตรียมพร้อมที่จะใช้พลังงานของตนเอง เพื่อป้องกันเพื่อนๆ “เรา… ต้อง… ออก… ไป… จาก… ที่นี่… แล้ว!” มีนัทตัดสินใจ เขากระชากแขนของปันปัน และมีนา “ไม่… ยัง… ไม่… ถึง… เวลา…” คินพยายามห้าม แต่ก็สายเกินไป เงาทั้งสองพุ่งเข้ามาหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว “ปัง!” เสียงปืนดังขึ้น แต่ไม่ใช่ปืนที่ยิงกระสุน แต่เป็นลำแสงสีม่วงที่พุ่งออกมาจากมือของเงาร่างหนึ่ง ลำแสงนั้นพุ่งตรงไปยังที่ซ่อนของพวกเขา “ระวัง!” คินตะโกน เขาใช้พลังงานของตนเองสร้างเกราะป้องกันขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “เคร้ง!” ลำแสงสีม่วงปะทะเข้ากับเกราะพลังงานของคิน เกิดประกายไฟสว่างวาบขึ้น “นี่… มัน… คือ… พลังงาน… แบบ… เดียวกัน… กับ… ที่… นาย… ใช้!” เงาร่างหนึ่งอุทานด้วยความประหลาดใจ “ไม่… ไม่… ใช่… มัน… ต่างออกไป…” คินตอบขณะที่เกราะพลังงานของเขากำลังสั่นคลอน “นี่… มัน… เป็น… เพียง… การ… เริ่มต้น… เท่านั้น… เจ้า… เด็ก… น้อย…” เงาร่างหนึ่งกล่าว ก่อนที่พวกเขาจะได้ตอบโต้อะไรไปกว่านี้ เงาทั้งสองก็เริ่มสลายตัวไปในอากาศ ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า และความงุนงง “พวกเขา… หาย… ไป… แล้ว… เหรอ?” ปันปันถาม “ใช่…” คินตอบ เขารู้สึกถึงความเหนื่อยล้าที่ถาโถมเข้ามา แต่ก็มีความโล่งใจที่รอดพ้นมาได้ “แต่… พวกเขา… จะ… กลับมา… อีก… แน่นอน…” “แล้ว… พวกเขา… รู้… ได้… อย่างไร… ว่า… นาย… มี… พลัง… นี้… ล่ะ?” มีนาถาม “ฉัน… ก็… ไม่… แน่ใจ…” คินตอบ “แต่… สิ่งที่… พวกเขา… พูด… เมื่อ… กี้… มัน… หมายความว่า… พลัง… ของ… ฉัน… อาจจะ… เกี่ยวข้อง… กับ… พลัง… ของ… พวกเขา… อย่าง… ลึกซึ้ง…” “เรื่อง… นี้… มัน… ซับซ้อน… เกินกว่า… ที่… เรา… คิด… ไว้… จริงๆ…” มีนัทกล่าว “เรา… ต้อง… รีบ… ออก… จาก… ที่นี่…” คินตัดสินใจ “ก่อน… ที่… พวกเขา… จะ… กลับ… มา… อีก… ครั้ง…” พวกเขาเก็บกระดาษแผนที่ และแท่งโลหะสีเงินอย่างรวดเร็ว แล้วรีบออกจากห้องทดลองเก่าของดร.อลิซ ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงความหวังริบหรี่ และอันตรายที่ยังคงคุกคามอยู่