“เรา… ควร… จะ… ไป… ที่ไหน… กัน… ต่อ… ไป… ดี… ล่ะ?” ปันปันถาม ขณะที่พวกเขากำลังเดินอยู่ตามทางเดินของโรงเรียนที่เงียบสงัด ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามา “ฉัน… คิดว่า… เรา… ควร… จะ… หา… ที่… ปลอดภัย… ที่สุด… เพื่อ… ที่… จะ… ศึกษา… แผนที่… นี้…” คินตอบ “และ… ฉัน… รู้สึก… ได้… ถึง… พลังงาน… บางอย่าง… ที่… แตกต่าง… ออกไป… จาก… ปกติ… มัน… มา… จาก… ที่… ไหน… สักแห่ง…” “พลังงาน… ที่… แตกต่าง… เหรอ?” มีนาทวนคำ “หมายถึง… มัน… เกี่ยวข้อง… กับ… เรื่อง… ของ… เรา… เหรอ?” “อาจจะ… เป็น… อย่างนั้น…” คินตอบ “มัน… ให้… ความรู้สึก… ที่… คล้ายคลึง… กับ… พลังงาน… ที่… ฉัน… ใช้… ได้… แต่… มัน… เข้มข้น… และ… เสถียร… มาก… กว่า…” “แล้ว… เรา… จะ… ตาม… รอย… มัน… ไป… ได้… อย่างไร… ล่ะ?” มีนัทถาม “ฉัน… จะ… ลอง… ใช้… ความรู้สึก… ของ… ฉัน… นำทาง…” คินตอบ “พวก… นาย… แค่… ตาม… ฉัน… มา…” คินหลับตาลง เขาสัมผัสถึงพลังงานลึกลับนั้น มันกำลังดึงดูดเขาไปทางปีกอาคารเก่าแก่ของโรงเรียน ที่มักจะถูกปิดตายอยู่เสมอ “มัน… มา… จาก… ทาง… นี้…” คินพูด “ดูเหมือน… จะ… เป็น… ห้อง… ทดลอง… อีก… แห่ง… ที่… ดร.อลิซ… เคย… ใช้…” พวกเขาเดินเข้าไปยังปีกอาคารที่เงียบสงัด ราวกับว่าที่นี่ไม่มีใครเคยย่างกรายเข้ามานานนับปี ฝุ่นหนาเกาะอยู่ตามพื้นและผนัง บ่งบอกถึงการถูกทิ้งร้าง “ฉัน… ไม่… เคย… รู้… มา… ก่อน… เลย… ว่า… ที่นี่… มี… ห้อง… ทดลอง… อีก… แห่ง…” ปันปันกล่าว “บางที… ดร.อลิซ… อาจจะ… เก็บ… ความลับ… บางอย่าง… ไว้… ที่นี่… ที่… เธอ… ไม่… อยาก… ให้… ใคร… รู้…” คินสันนิษฐาน เมื่อพวกเขาเดินมาถึงหน้าประตูห้องที่คินสัมผัสได้ถึงพลังงานที่เข้มข้นที่สุด ประตูบานนั้นถูกปิดล็อกไว้อย่างแน่นหนา “ดูเหมือน… จะ… ถูก… ล็อค… ไว้… อีก… แล้ว…” มีนาถอนหายใจ “ให้… ฉัน… ลอง…” คินยื่นมือออกไป เขาค่อยๆ ปลดปล่อยพลังงานของตนเองออกมา พยายามที่จะสัมผัสกับกลอนประตู “แกร๊ก!” เสียงกลอนประตูปลดล็อคออกทันที “ว้าว! สุดยอด… ไป… เลย… คิน!” ปันปันอุทาน พวกเขาค่อยๆ ผลักประตูออก เผยให้เห็นห้องที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์วิทยาศาสตร์ล้ำสมัย ที่ดูแตกต่างจากห้องทดลองอื่นๆ ที่พวกเขาเคยเห็นมา “นี่… มัน… คือ… อะไร… กัน… น่ะ?” มีนัทถาม ด้วยความทึ่ง “ดูเหมือน… จะ… เป็น… อุปกรณ์… สำหรับ… การ… เดินทาง… ข้าม… มิติ…” คินตอบ พลางชี้ไปยังแท่นกลมขนาดใหญ่ที่อยู่กลางห้อง ซึ่งมีแสงสว่างเรืองรองออกมาจากมัน “การ… เดินทาง… ข้าม… มิติ… เหรอ?” ปันปันถาม “ใช่… ฉัน… รู้สึก… ได้… ถึง… พลังงาน… ที่… มัน… ปล่อย… ออกมา… มัน… ไม่ใช่… พลังงาน… ธรรมดา…” คินกล่าว “และ… ฉัน… คิดว่า… ที่นี่… คือ… สถานที่… ที่… เรา… จะ… สามารถ… เข้าถึง… ‘แกน… ความทรงจำ… หลัก’… ของ… เรา… ได้…” “แล้ว… มัน… ทำงาน… อย่างไร… ล่ะ?” มีนาถาม “ฉัน… ยัง… ไม่… แน่ใจ… ทั้งหมด…” คินตอบ “แต่… จาก… สัญลักษณ์… และ… หน้าจอ… ที่… นี่… ดูเหมือน… ว่า… มัน… จะ… ต้อง… ใช้… แท่ง… โลหะ… สีเงิน… ที่… เรา… เจอ… มา… เป็น… กุญแจ…” คินหยิบแท่งโลหะสีเงินออกมา เขานำมันไปเสียบเข้ากับช่องที่อยู่บนแผงควบคุมของอุปกรณ์ “ฟู่มมม!” แสงสว่างจากแท่นกลมกลางห้องสว่างวาบขึ้น พลังงานอันมหาศาลแผ่กระจายออกไปทั่วห้อง “นี่… มัน… กำลัง… ทำงาน… แล้ว!” มีนาอุทาน “เรา… ต้อง… เตรียม… ตัว… ให้… พร้อม…” คินกล่าว “เมื่อ… เรา… เข้าไป… ใน… นั้น… เรา… อาจจะ… ไม่… สามารถ… ควบคุม… อะไร… ได้… อีก… ต่อไป…” “ฉัน… กลัว… นิดหน่อย…” ปันปันสารภาพ “ฉัน… ก็… กลัว…” มีนัทพูด “แต่… เรา… ต้อง… ทำ… เพื่อ… ที่… จะ… ได้… ความทรงจำ… ของ… เรา… กลับคืนมา…” “เรา… จะ… ทำ… มัน… ด้วยกัน…” คินให้กำลังใจเพื่อนๆ คินสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดที่รุนแรงจากแท่นกลม เขากลั้นใจ และก้าวเท้าเข้าไป “วูบ!” ร่างของคินถูกดูดเข้าไปในแสงสว่างนั้นอย่างรวดเร็ว “คิน!” มีนา, มีนัท และปันปัน ตะโกนขึ้นพร้อมกัน “ไป… กัน… เถอะ!” มีนาตัดสินใจ เธอก้าวตามคินเข้าไป “รอ… ด้วย!” มีนัทและปันปัน ไม่รอช้า รีบตามเข้าไป ทั้งสี่ร่างถูกกลืนหายไปในแสงสว่างเรืองรอง ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า และเสียงอุปกรณ์ที่ค่อยๆ เงียบลง พวกเขาได้เริ่มต้นการเดินทางครั้งสำคัญที่สุดในชีวิต การเดินทางสู่มิติแห่งความทรงจำ ที่ซึ่งความจริงทั้งหมดกำลังรอคอยพวกเขาอยู่เบื้องหน้า